«Πρώτα αισθανόμαστε εξόριστοι»

Το πρώτο βιβλίο μυθοπλασίας, όποτε κι αν αυτό έρθει, αποτελεί τη στοιχειώδη κορύφωση της ζωής του ατόμου που βουτάει στη θάλασσα της λογοτεχνίας. Ενα επίπονο οδοιπορικό, που ο πρωτάρης τοποθετεί – χωρίς προηγούμενη απτή εμπειρία – τους οδοδείκτες των συλλογισμών του. Μια μικρή είσπραξη από τον ρεφενέ της μέχρι τότε ζωής. Η αρχική αγωνία όταν αποφάσισα να γράψω τη συλλογή διηγημάτων «Απνοια» ήταν αν θα καταφέρω να την τελειώσω ποτέ. Οι καθημερινές περισπάσεις του βίου, πολλές. Χρειάστηκε να βρω έναν «καθαρό» χρόνο για να συγκεντρωθώ στο γράψιμο. Το βιβλίο κυοφορούσε μέσα μου πολλά χρόνια και κάποια στιγμή, σε μια κομβική συγκυρία, αναδύθηκε στην επιφάνεια.

Κατέληξα στη μορφή του διηγήματος ύστερα από «απαίτηση» των πρωταγωνιστών για αυτονομία. Οι φωνές τους χρειαζόταν να βγουν μόνες τους στη σκηνή. Πρόκειται για οκτώ πρόσωπα, τέσσερις άνδρες και ισάριθμες γυναίκες. Ανθρωποι όλων των τάξεων και των προσδοκιών. Της διπλανής πόρτας όπως λέμε, δηλαδή όσων μένουν στα μετόπισθεν. Πρόσωπα σε απόγνωση που ψάχνουν να βρουν μια μικρή έστω δίοδο προς τη λύτρωση, εάν έρθει. Ξεκίνησα να το γράφω συστηματικά πριν από τέσσερα καλοκαίρια, ένα μεσημέρι με άπνοια.

Ο καθένας από τους χαρακτήρες ξεχωριστά γλιστράει πάνω στο βάραθρο των ελλείψεών του. Πρόσωπα ελίσσονται ανάμεσα στις κρυφές γωνιές των λαβυρίνθων τους. Θα χρειαστεί ένα αιφνίδιο γεγονός, ένα φυσικό φαινόμενο, μια παράλειψη ακούσια ή μια ανώδυνη φαινομενικά αλλαγή στηνρουτίνα τους που θα ανατρέψει κυριολεκτικά τα πάντα. Θα τους προτρέψει να ανοιχτούν στο είναι τους και να περπατήσουν πάνω στα ακανθώδη μονοπάτια της αυτογνωσίας.

Οι χαρακτήρες μετατοπίζονται προς άγνωστα μέχρι τότε συνειδησιακά τοπία. Υστερα από έναν δυνατό σεισμό μια ταμίας ανακαλύπτει τη μητέρα της, μια σολίστ κλασικής μουσικής μαθαίνει πως το πατρικό της καταρρέει, ένας σεκιουριτάς ύστερα από αλλαγή βάρδιας μπλέκεται σε ένα ρατσιστικό επεισόδιο, ένας πολλά υποσχόμενος βουλευτής χάνει τη μνήμη του, μια διαφημίστρια γίνεται μάρτυρας του τέλους της άπνοιας, ένας μοναχικός συλλέκτης βάζει το σαρκίο του ενέχυρο, ένας ηλικιωμένος διαχειριστής πολυκατοικίας ερωτεύεται μια νεκρή πόρνη ενώ ο κόσμος γύρω ερημώνει και μια νεαρή χάκερ κυνηγά μέχρι θανάτου το ψηφιακό της ετερώνυμο.

Στο φόντο όλων των παραπάνω, η Αθήνα του κοντινού μέλλοντος που τη βαφτίζω «Κλεψύδρα». Ολα μοιάζουν ακίνητα και όμως εσωτερικά είναι ρευστά. Ο χρόνος μοιάζει ενιαίος, η κάψα της άπνοιας κατακαίει τον δημόσιο χώρο. Η «Κλεψύδρα» μοιάζει με πλατό από την ταινία «Bladerunner», ενώ οι δρόμοι δεν έχουν ονόματα, αλλά  κωδικούς πρόσβασης. Η μνήμη των κατοίκων λιγοστεύει, ενώ το ψηφιακό σύμπαν απαιτεί μια καινούργια χαρτογράφηση. Στα σωθικά της μεγάπολης, οι χαρακτήρες του βιβλίου μετατοπίζονται από τη σιγουριά στην αβεβαιότητα. Από τη συνήθεια στο ρίσκο.

Ο τίτλος του βιβλίου έχει διπλή ανάγνωση: από τη μια μεριά είναι η αποτύπωση της αγωνίας για την κοινωνική συνθήκη του σήμερα και από την άλλη η αυξανόμενη έγνοια για την κλιματική κρίση. Δύο ζητήματα που με απασχολούν ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια. Αποφάσισα να σκαλίσω τα ψυχικά μου τοπία ψηλαφώντας τις διαστάσεις των ανθρώπων γύρω μου. Σε άκρως μεταβαλλόμενους καιρούς, πρώτα αισθανόμαστε εξόριστοι. Η απογύμνωση των πάντων έχει υπαρξιακές επιπτώσεις και πρακτικές ανακατατάξεις στις ζωές ολονών. Εάν πιστεύαμε πως όλα θα βαίνουν άκοπα, είχαμε αγοράσει την πιο φτηνή πλάνη που κυκλοφορούσε για δεκαετίες.