«Δεν υπάρχουν γεγονότα, {LF}μόνο ερμηνείες»

Είναι 15 Δεκεμβρίου του 1998, σε μια μικρή πόλη του γαλλικού Βορρά. Μια χωροφύλακας παρουσιάζεται στο σπίτι της 15χρονης Ζουλί Ντ. Οι γονείς της έχουν κάνει μια σοβαρή καταγγελία, στάλθηκε να της πάρει κατάθεση. Παρούσες είναι επίσης η μητέρα της και μια ψυχολόγος. «Τα πρώτα γεγονότα συνέβησαν ένα Σάββατο γύρω στις 19.30, Μάρτιο ή Απρίλιο» διηγείται η Ζουλί. «Επέστρεφα από το σινεμά και στη διασταύρωση συνάντησα τρεις ή τέσσερις Αραβες. Ανάμεσά τους, ένας Φαρίντ, τον ήξερα εξ όψεως, γιατί ο φίλος μου, ο Ζουλιάν, έχει προβλήματα μαζί του. Είναι 17 ή 18, διαβόητος καβγατζής. Ελεγε ότι δεν του αρέσουν οι ξανθοί και πως ήθελε να χτυπήσει τον Ζουλιάν γιατί έκανε τον σπουδαίο με το σκούτερ του».

Η Ζουλί καταγγέλλει πως εκείνο το βράδυ παρενοχλήθηκε σεξουαλικά από τον Φαρίντ. Και ότι ένα βράδυ του Ιουλίου, ενώ επέστρεφε από τη θεία της, το ίδιο άτομο τής επιτέθηκε και τη βίασε – ήταν η πρώτη της σεξουαλική εμπειρία. Δεν είπε τίποτα για πέντε μήνες ώστε να μη στενοχωρήσει τη μητέρα της, μίλησε μόνο σε μερικές φίλες της ορκίζοντάς τες να το κρατήσουν μυστικό. Αλλά ένα βράδυ, στη διάρκεια μιας γιορτής, έβαλε τα κλάματα, οι δύο μεγαλύτεροι αδελφοί της, ο Αντουάν και ο Γκρεγκορί, τη ρώτησαν τι συνέβαινε και η Ζουλί τούς τα είπε όλα.

Η αστυνομία παίρνει κατάθεση από τις φίλες της 15χρονης. Επιβεβαιώνουν ότι τους εκμυστηρεύθηκε τι της είχε συμβεί. Ο Ζουλιάν, πάλι, επιβεβαιώνει ότι ο Φαρίντ του «τα έχει πρήξει» πολλές φορές, λόγω του σκούτερ του. Ο μεγαλύτερος αδελφός της Ζουλί, ο Αντουάν, επισημαίνει πως έχει πολύ στενή σχέση μαζί της και πως το θεώρησε καθήκον του να ενημερώσει τους γονείς. Η μητέρα της περιγράφει μια απόλυτα φυσιολογική 15χρονη, που έχει καλούς βαθμούς, όπως άλλωστε και τα αδέλφια της, αμφότεροι φοιτητές. Είναι μια οικογένεια ενωμένη. Οι γονείς έχουν μια μικρομεσαία οικογενειακή επιχείρηση.

Η Ζουλί αναγνωρίζει τον ύποπτο. Είναι 17 χρόνων ο Φαρίντ Ε., πέρυσι εγκατέλειψε το σχολείο. Ο πατέρας του είναι Μαροκινός, εργάζεται σε εργοστάσιο. Η μητέρα του Γαλλίδα, διοικητική υπάλληλος σε σχολείο. Είναι ο μικρότερος τριών αδελφών. Ο πρωτότοκος δουλεύει μαζί με τον πατέρα τους. Ο μεσαίος είναι τοξικομανής, βρίσκεται στη φυλακή. Ο Φαρίντ ψάχνει δουλειά, λέει ότι δεν βρίσκει. Περνάει τον χρόνο του στο γυμναστήριο ή κάνοντας βόλτες με τους κολλητούς του. Είχε ήδη κάποια μικροπροβλήματα με τον νόμο. Οταν όμως έρχεται αντιμέτωπος με την κατηγορία της Ζουλί, αρνείται τα πάντα, ξανά και ξανά, επιμένει μάλιστα πως είναι παρθένος.

Ο/η ψυχίατρος που εξετάζει τον Φαρίντ γράφει πως «έχει ένα επίπεδο ευφυΐας κοντά στα κατώτατα όρια του φυσιολογικού», ότι είναι «ασταθής», με έναν «ανεξέλεγκτο παρορμητισμό», επιβεβαιώνει την «αμυντική, ενίοτε ακόμα και έκπληκτη» στάση του. Ο/η ψυχίατρος που εξετάζει τη Ζουλί γράφει πως πρόκειται για μια «ευφυή κοπέλα» που δείχνει «κάποιον βαθμό νευρικότητας και αμηχανίας όταν γίνεται αναφορά στα γεγονότα», πάντως «είναι αξιόπιστη σε ιατρικο-ψυχολογικό επίπεδο». Ο Φαρίντ περνάει σχεδόν έναν χρόνο προφυλακισμένος, κατόπιν αφήνεται ελεύθερος υπό όρους. Η δίκη του ξεκινάει τέλη του 2003, ο κατηγορούμενος, που δηλώνει πάντα αθώος, καταδικάζεται σε πενταετή φυλάκιση, τα τέσσερα χρόνια και οι δύο μήνες με αναστολή. Ο δικηγόρος του τού συνιστά να μην ασκήσει έφεση.

Περνούν 14 χρόνια. Η Ζουλί Ντ. είναι 34 χρόνων, ζει με τον σύντροφό της, μόλις απέκτησαν παιδί. Τον Οκτώβριο του 2018, γράφει στον τοπικό εισαγγελέα. «Επειτα από πολλή δουλειά με τον εαυτό μου μέσω της ψυχοθεραπείας, επιθυμώ να σας ενημερώσω για την ευθύνη μου στα ακόλουθα γεγονότα. Ομολογώ ότι στη διάρκεια μιας δίκης που έγινε στο κακουργιοδικείο του Ντουέ το 2003 είπα ψέματα. Ο κ. Φαρίντ Ε. δεν είναι ένοχος για τίποτα. (…) Ζητώ συγγνώμη, τόσο από το δικαστήριο όσο και από τον κ. Ε. και τους οικείους του. Η έρευνα έγινε όταν ήμουν 15 χρόνων, έπειτα από καταγγελία των γονιών μου. Είχαν λάβει γνώση των κατηγοριών αυτών από τον μεγαλύτερο αδελφό μου, τον Αντουάν. (…) Η αλήθεια είναι η ακόλουθη: ήμουν θύμα επανειλημμένων αιμομικτικών πράξεων από την πλευρά αυτού του μεγαλύτερου αδελφού, από τα οκτώ ώς τα 12 χρόνια μου. Δεν κατάφερα τότε να αποκαταστήσω την αλήθεια απέναντι στους γονείς μου, την αστυνομία και τη Δικαιοσύνη, όντας κλεισμένη μέσα στο ίδιο μου το ψέμα. (…) Νιώθω ντροπή και ενοχές απέναντι στον Φαρίντ Ε. Δεν του άξιζε αυτό. Χρειάστηκαν πολλά χρόνια για να βγω από αυτή την άρνηση. Δεν μπορώ δυστυχώς να γυρίσω τον χρόνο πίσω. Θα αναλάβω τις συνέπειες των πράξεών μου».

Περιέργως πώς, χρειάστηκαν δύο χρόνια και μία δεύτερη επιστολή προκειμένου να κληθεί η Ζουλί Ντ. στο τμήμα για εξηγήσεις, και ακόμα δύο χρόνια προκειμένου να μάθει ο Φαρίντ Ε. τι είχε συμβεί – οι Αρχές έστελναν, λέει, τις επιστολές σε λάθος διεύθυνση, παρότι είναι εργαζόμενος, φορολογούμενος. Μετά τη χθεσινή ακροαματική διαδικασία στο αναθεωρητικό δικαστήριο του Παρισιού, ο Φαρίντ Ε. αναμένεται να γίνει και επισήμως στις 15 Δεκεμβρίου η 12η αναγνωρισμένη περίπτωση δικαστικής πλάνης στα μεταπολεμικά γαλλικά χρονικά.