Στοχεύσεις

Υπάρχει μια επαγγελματική κατηγορία στην οποία η κυβέρνηση μπορεί να δηλώσει υπερηφάνως «το είπαμε, το κάναμε»; Στην ανάγνωση των κυβερνητικών, υπάρχει. Οι μισθωτοί του ιδιωτικού τομέα. Σύμφωνα με το σκεπτικό τους, οι μειώσεις φόρων και εισφορών, οι νέες θέσεις εργασίας που δημιουργήθηκαν, αλλά και τα νομοσχέδια που συντάχθηκαν προκειμένου να επιτευχθεί η ισορροπία μεταξύ εργασίας και προσωπικής ζωής ή να αντιστραφεί το brain-drain σε brain-gain, αποδεικνύουν ότι η κεντροδεξιά παράταξη δικαιούται τον τίτλο του πολιτικού τους εκπροσώπου. Εξού κι η ΝΔ δεν στοχεύει απλά στην ψήφο τους, ποντάρει αρκετά σ’ αυτή. Τον ίδιο, βέβαια, στόχο έχει βάλει κι η Κουμουνδούρου – επενδύοντας επίσης πολλά στην προσέγγισή τους. Για τους αριστερούς, όποιος περπατά και συζητά με ανθρώπους στους χώρους δουλειάς καταλαβαίνει ότι η φθορά της κυβέρνησης είναι τεράστια. Πέρα όμως από τις πάντα χρήσιμες απώλειες του αντιπάλου – τις οποίες διαβλέπουν -, συριζαίοι εκλογολόγοι επιμένουν ότι το feedback που παίρνουν τα στελέχη της αξιωματικής αντιπολίτευσης απ’ τους συγκεκριμένους ψηφοφόρους είναι αρκετά θετικό για το κόμμα τους.

Ατού

{ARX}Η επιλογή αυτού του εκλογικού ακροατηρίου δικαιολογείται τόσο στη γαλάζια όσο και στη συριζαϊκή περίπτωση. Οι δημοσκόποι παρατηρούν ότι η ψαλίδα της πρόθεσης ψήφου των μισθωτών του ιδιωτικού τομέα ανάμεσα στα δύο κόμματα είναι μικρή. «Η ΝΔ προηγείται λίγο. Ωστόσο, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι κοντά», σημειώνει ένας. Οι ελπίδες τής μεν και του δε να κερδίσουν τη στήριξή τους είναι μάλλον εξίσου βάσιμες. Ενδεχομένως, μάλιστα, εκείνες του δεύτερου να είναι και ευκολότερα εξηγήσιμες σε σύγκριση με άλλες που εκφράζει. Για όσους διαβάζουν με προσοχή τα ποιοτικά στοιχεία των μετρήσεων, το συμπέρασμα πως ο Αλέξης Τσίπρας γράφει καλύτερα στα ζητήματα «κοινωνικής ευαισθησίας» προκύπτει περίπου αβίαστα. Παρότι στους περισσότερους δείκτες ο Πρωθυπουργός προηγείται με σημαντική διαφορά, σ’ αυτούς που μετράνε το πόσο ενδιαφέρεται ο ένας ή ο άλλος για όσα απασχολούν τους εργαζομένους «βρίσκονται σχεδόν μαζί» – οδηγώντας έτσι κάποιους στο συμπέρασμα ότι εκεί κρύβεται το σημαντικότερο τσιπρικό ατού: η αίσθηση μιας διόλου ευκαταφρόνητης μερίδας της κοινής γνώμης πως ο αριστερός πρόεδρος είναι εγγύτερα στους πολίτες που βιοπορίζονται, τους καταλαβαίνει καλύτερα{ARX}.