Εργοτάξιο

Πέρασε ένας χρόνος από τότε που το Δημοτικό Συμβούλιο της Αθήνας κατά πλειοψηφία ενέκρινε την αρχιτεκτονική μελέτη για τη διαπλάτυνση των πεζοδρομίων της οδού Πανεπιστημίου. Να θυμίσουμε ότι η μελέτη προέβλεπε υπερδιπλασιασμό των δέντρων με τη φύτευση ακόμα 87 πλατάνων, τοποθέτηση πλακών όδευσης τυφλών στα πεζοδρόμια, κατασκευή 16 φιλικών, «έξυπνων» διαβάσεων στους κάθετους άξονές της, ενίσχυση της βιώσιμης αστικής κινητικότητας με τη διαπλάτυνση των πεζοδρομίων, ώστε να έχουν μεικτή χρήση για πεζούς και ποδηλάτες.

Φαίνεται ότι το έργο είναι πολύ δύσκολο. Γιατί έχει συμπληρωθεί ο χρόνος από τότε που είδαμε το σκάμμα να απλώνεται στην Πανεπιστημίου, σε αυτό το κεντρικό τμήμα της πόλης. Ακριβώς πάνω στα κατατόπια των τουριστών υψηλού εισοδήματος οι οποίοι κάνουν βόλτα και shopping, όπως ορίζει η σύγχρονη πρακτική των αστικών μητροπολιτικών ταξιδιών. Οσο για τους επισκέπτες του Νομισματικού Μουσείου-Ιλίου Μέλαθρον με δυσκολία διαβαίνουν το σκαμμένο πεζοδρόμιο, συνήθως λασπωμένο, αντικρίζοντας ένα χάσμα με πλαστικό δίχτυ μπροστά από αυτό που τους προτείνουν ο οδηγός της πόλης και οι ξεναγοί ως ιστορικό κτίριο με την υπογραφή του Τσίλερ.

Τι το ακατόρθωτο μπορεί να βρήκαν τα συνεργεία στην Πανεπιστημίου και δεν είναι σε θέση να ολοκληρωθεί η υλοποίηση; Στο μεταξύ ο δήμαρχος της πόλης κατέθεσε μήνυση κατά του εργολάβου που ευθύνεται για την παράταση του εργοταξίου. Ωστόσο η μνήμη μας ανακαλεί και άλλων ανδρών επιφανών τα πρόσφατα οράματα που θέλησαν να αναστείλουν τη ροή ενός δρόμου που από την ίδρυση του νεοελληνικού κράτους λειτουργεί ως πυκνωτής φαντασιώσεων. Η αρχιτεκτονική Τριλογία στην περιοχή συμβόλιζε τα θεμέλια της γνώσης και του πνεύματος που αποκτούσε το νεοσύστατο ελληνικό κράτος του 19ου αιώνα. Δύο αιώνες αργότερα το σημείο φορτίστηκε με τόσους συμβολισμούς που ήταν αδύνατο όλα αυτά τα θέματα παιδείας να αποκτήσουν σύγχρονη γλώσσα και να βρουν λύση. Τι μας μένει; Μάλλον να αποδεχθούμε την αδυναμία μας. Και να δούμε το εργοτάξιο ως την αλληγορία μιας εκκρεμότητας που επιστρέφει από το κοινό παρελθόν μας για να μας βεβαιώσει ότι ουδέποτε υπήρξαμε μοντέρνοι.