Τα Χριστούγεννα του κανίβαλου

Είμαστε κι εμείς που ο διετής υγειονομικός συναγερμός δεν μας έκανε ούτε κακοποιητές, ούτε παιδοβιαστές, ούτε συζυγοκτόνους, ούτε Κινέζους, ούτε καν τόφαλους. Αυτό δεν πα’ να πει ότι είμαστε ωραίοι τύποι. Καθόλου. Δεν είμαι σε θέση να το ορίσω ακριβώς ούτε να περιγράψω τις ανθρωπολογικές συνέπειες αυτής της πανδημίας, νομίζω όμως ότι κάπως συμβάλαμε κι εμείς στην εξέλιξη του είδους. Δυο βηματάκια μπροστά από τον homo erectus και ένα από τον homo sapiens. Ας κοιτάξω τα χάλια μου κι ας βρω επιτέλους ένα hint. Διψάμε για ανθρώπινη ύλη! Αυτό είναι, κι αυτό συμπεραίνω από τις πόλεις μας που αίφνης πνίγηκαν στα τραπεζοκαθίσματα σε αντίθεση με τις προτεραιότητες του αρχαίου ανθρώπου, ο οποίος έσπερνε σιτηρά στην κοιλάδα του Τίγρεως και βόσκαγε στριφτόποδα βόδια στα πρανή του ποταμού Νείλου.

Μια χαρά είναι και στο ένα τετραγωνικό πεζοδρομίου που μου αναλογεί, κάτω από τη φουφού και με το κοινόχρηστο αντισηπτικό σχεδόν ανέγγιχτο πάνω στο τραπέζι. Η σερβιτόρα – φς, φς – σφουγγίζει τις επιφάνειες και μετά σφουγγίζει τα χέρια της με κάτι σαν τη μαλαστούπα που είχανε οι παλιοί συνεργατζήδες κι εγώ παραγγέλνω τον καφέ μου. Αν έχω να συναντήσω κάποιον, τακτοποιώ την καρέκλα του στη νόμιμη απόσταση, περνάω τη μάσκα στον καρπό μου κι ύστερα καταβροχθίζω όλα όσα μου σερβίρει. Προσωπικά, κοινωνικά, επαγγελματικά, νευρωτικά – τρώω απ’ αυτόν, τρώει κι εκείνος από τα δικά μου. Με τρελαίνει αυτή η μη μου άπτου ευωχία. Με κάνει να καταδύομαι σε πράγματα που άλλοτε ούτε ήξερα ούτε επιθυμούσα να μάθω. Τι δίνω και τι παίρνω από αυτό το μπαλ μασκέ; Από το καρναβάλι της Βενετίας στους «Αγροίκους» του Γκολντόνι, ίσαμε το ψυχομαχητό της ιταλικής αριστοκρατίας στον «Αθώο» του Ντ’Ανούντσιο και του Βισκόντι, η χρήση της μάσκας, ορατής τε και αόρατης, όριζε τελεσίδικα την επικοινωνία. Φόρα τη μάσκα σου, να δω ποιος είσαι. Γίνεται αυτό; Και βέβαια γίνεται λέει ο μεγάλος Ιταλός, να κοίτα. Κάτω απ’ το ακοίμητο μάτι ενός χρυσοποίκιλτου καθρέφτη, καλύπτει τη σπάνια ομορφιά της Λάουρας Αντονέλι με μια σπάνιας ποιότητας λιλά μουσελίνα, σπρώχνοντας έτσι τον καημένο τον Τζανκάρλο Τζανίνι στον κανιβαλισμό και στο έρεβος του έγγαμου βίου.

Διερευνώντας τις πολλαπλές χρήσης της μάσκας ή του προσωπείου στη ζωή και την Τέχνη γενικότερα, φθάνω μοιραία στον ιερέα. Αν, λέω αν, δεν μας μόστραρε τόσο αστόχαστα το γένι, το καλιμαύχι και το ράσο – που κακώς λένε ότι δεν κάνει τον παπά – πιθανόν να μην είχαμε την ίδια αντίληψη που έχουμε σήμερα για το έγκλημα. Δεν θα υποθέταμε, με σχετική σιγουριά, την ποιότητα της αυθαιρεσίας, τη βουλιμία του νάρκισσου, τον οίστρο της εξουσίας, τη μοιραία έλξη εν τέλει που του ασκεί ο αντικατοπτρισμός της λίμνης, να πνιγεί και να πάρει κι άλλους μαζί του.