«Αλλά σε έσωσα κιόλας»!

Στη διάρκεια της επίσκεψης του Αλέξη Τσίπρα στο Κιλκίς, εν μέσω του «αυθόρμητου» πλήθους που ενθουσιασμένο υποδεχόταν για τις εικόνες στα ΜΜΕ τον πρώην πρωθυπουργό, πλησίασε και μια γυναίκα η οποία δεν ήταν τόσο ενθουσιώδης. «Με έκοψες πολλά λεφτά! Να μου δώσεις 20 χιλιάρικα, αυτά που μου πήρες από τη σύνταξη με όσα έκοψες», του είπε. Εκείνος πάγωσε αλλά ανέκτησε την ψυχραιμία του και παραδέχτηκε ότι, όντως, χάθηκαν χρήματα επί πρωθυπουργίας του. «Αλλά σε έσωσα κιόλας», πρόσθεσε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ.

Το βίντεο που κυκλοφόρησε σταμάτησε εκεί, δεν μάθαμε πώς την έσωσε ούτε αν όντως εκείνη παραδέχτηκε ότι την έσωσε. Εικάζω, ωστόσο, ότι ο Αλέξης Τσίπρας δεν έσωσε ειδικά τη συγκεκριμένη γυναίκα. Απευθυνόμενος σε αυτή και ισχυριζόμενος ότι την έσωσε, συμπεραίνω ότι στην ουσία απευθυνόταν σε όλους μας, σε όλους τους παραγωγικούς ανθρώπους και τους συνταξιούχους της επικράτειας, που χάσαμε χρήματα επί διακυβερνήσεως ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, είτε λόγω των φορολογικών επιλογών που μείωσαν το εισόδημά μας. Εμάς θεωρεί ότι έσωσε.

Πιστεύει άραγε όσα λέει ή, απλώς, εκσφενδονίζει λέξεις που μετράνε θετικά για το προφίλ του; Προσωπικώς, έχω πειστεί ότι είναι απ’ αυτούς που ό,τι λέει το πιστεύει. Πιστεύει ότι μας έσωσε, ότι έσωσε τον λαό Του. Δεν θα παραδεχτεί φυσικά πως ό,τι έκανε το έκανε προκειμένου να σωθεί ο ίδιος. Οντως μας έσωσε όταν, μετά το δημοψήφισμα του 2015, έγραψε στα παλαιότερα των υποδημάτων του όσα διακήρυσσε και, έντρομος, έκανε την ωραία κωλοτούμπα του ελπίζοντας η χώρα να μη συνεχίσει, έστω την τελευταία στιγμή, την ιλιγγιώδη πορεία της στα βράχια. Βέβαια, για να σωθούμε είχε προηγουμένως χρειαστεί να βυθιστούμε ακόμα πιο βαθιά, να υπογράψουμε ακόμα ένα μνημόνιο που αν δεν ήθελε να μας σώσει δεν θα χρειαζόταν, επειδή θα είχαμε πριν απ’ αυτόν, επί «σαμαροβενιζέλων».

Το μνημόνιο Τσίπρα δεν ήταν αέρας φρέσκος. Υπενθυμίζω τα χοντρά μέτρα που προέβλεπε:

Η κυβέρνηση που διαχειρίστηκε το μνημόνιο Τσίπρα όφειλε να πετυχαίνει μεσοπρόθεσμο πρωτογενές πλεόνασμα, σε ποσοστό 3,5% του ΑΕΠ. Αυτό, αυτομάτως, σήμαινε δημοσιονομικές μεταρρυθμίσεις, μεταξύ των οποίων μεταρρυθμίσεις του συστήματος του ΦΠΑ (αυτός που ο Τσίπρας θα καταργούσε) και του συνταξιοδοτικού συστήματος (αν δεν θυμάται τι έγινε με τις συντάξεις, ας ρωτήσει τον υπουργό του, Γιώργο Κατρούγκαλο). Η αντιμετώπιση των μη εξυπηρετούμενων δανείων στον τραπεζικό τομέα επέτρεψε την πώλησή τους στα funds που επιδίωξαν είτε την είσπραξή τους είτε την κατάσχεση των εγγυήσεων διά των οποίων είχαν συναφθεί – κάτι που ο Τσίπρας ξέχασε τις προάλλες να το πει στην κυρία με το απλήρωτο δάνειο που πήγε να δηλώσει ότι είναι κατά της κατάσχεσης της κατοικίας της.

Βάσει του τρίτου μνημονίου υλοποιήθηκε πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων, για το οποίο έως τότε η Αριστερά αντιδρούσε. Εγινε η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, που για χρόνια ακόμα αδυνατούσαν να συμβάλουν στη χρηματοδότηση επενδύσεων. Οι Ενοπλες Δυνάμεις ουσιαστικά δεν έκαναν καμία επένδυση. Ενώ η πολιτική των υπερπλεονασμάτων σε συνθήκες ύφεσης, ή έστω αναιμικής ανάπτυξης, αυτό που ο Ευάγγελος Βενιζέλος αποκαλούσε στασιμοχρεοκοπία, βύθισαν τη χώρα σε τέλμα.

Υπ’ αυτούς τους όρους «μας έσωσε» ο Τσίπρας. Και επειδή δεν ήταν καθόλου ευχάριστη η «σωτηρία» μας, γι’ αυτό οι πολίτες τον μαύρισαν στις προηγούμενες εκλογές. Τι νομίζει ότι άλλαξε έκτοτε στις πολιτικές του για να μην τον ξαναμαυρίσουν;

—

Η κατάργηση της αστυνομίας ηθών στο Ιράν, στις αρμοδιότητες της οποίας είναι το κυνήγι της μαντίλας, σήμανε μια πρώτη νίκη των κινητοποιήσεων – αλλά όχι το τέλος τους. Το κίνημα των ιρανών γυναικών, και των συμπαραστατών τους, έχει βαθιές δημοκρατικές ρίζες και δεν αποσκοπεί απλώς σε μια συμβολική υποχώρηση της θεοκρατίας. Ιρανές και Ιρανοί διεκδικούν ό,τι χάθηκε το 1979: τον εκδυτικισμό. Ο δυτικός τρόπος ζωής και οι αξίες του, προπάντων η ελευθερία, είναι ισχυρά κίνητρα ακόμα και για να δώσεις τη ζωή σου. Το τζίνι βγήκε απ’ το μπουκάλι.

—

Η πατάτα είναι πατάτα

Μετά την επιλογή του γερμανικού περιοδικού «Σπίγκελ» να αποσύρει από την ιστοσελίδα του τα ρεπορτάζ για τη δήθεν «νεκρή Μαρία», αισθάνθηκε, φαίνεται, την ανάγκη να δώσει διαδικτυακή διάλεξη ο δημοσιογράφος που υπέγραφε εκείνα τα κείμενα. Χωρίς να είναι Πλάτωνας, Καντ, Καρτέσιος ή Λάιμπνιτς, μίλησε με καθηγητικό ύφος περί αληθείας (και περί δημοσιογραφίας).

«Το πρώτο καθήκον της δημοσιογραφίας είναι να δείχνει την αλήθεια, αλλά προσοχή: τη δημοσιογραφική αλήθεια» είπε, επιδιώκοντας να αντιδιαστείλει τη δημοσιογραφική αλήθεια από «την εγκυρότητα των αποδείξεων ενώπιον δικαστηρίου». Εικάζω ότι θα τον στενοχωρήσω λίγο, αλλά η δημοσιογραφική αλήθεια δεν είναι κάτι τόσο μυστηριώδες, ούτε χρειάζεται πολλή φιλοσοφία. Προκύπτει είτε από μαρτυρίες διασταυρωμένων πηγών είτε από τη γνώση αδιάσειστων στοιχείων (επίσημων εγγράφων, αναφορών, ηχητικών ή απεικονιστικών κριτηρίων που με βεβαιότητα δεν έχουν αλλοιωθεί). Αν κάτι αξίζει να δημοσιευτεί ως αληθές, άνετα χρησιμοποιείται και ως απόδειξη ενώπιον δικαστηρίου.

Το πρόβλημα με τη συγκεκριμένη δημοσιογραφία του εν λόγω δεν προκύπτει από την ακυρότητα όσων ισχυρίζεται όχι ενώπιον δικαστηρίου αλλά ενώπιον των αναγνωστών του. Αν γράφεις ψέματα ή ανακρίβειες, παρασυρμένος, θα είναι ψέματα και ανακρίβειες και σε ενδεχόμενη δικαστική διερεύνηση της υπόθεσης. Τα υπόλοιπα είναι δικαιολογίες για να μην παραδεχτείς ότι έκανες πατάτα. Συμβαίνει.