«Η διπλωματία {LF}δρα μόνο πίσω από κλειστές πόρτες»

Την επόμενη εβδομάδα συμπληρώνεται ένας χρόνος κυβέρνησης του «φωτεινού σηματοδότη» στη Γερμανία. Ο διάδοχος της Μέρκελ, σοσιαλδημοκράτης καγκελάριος Ολαφ Σολτς, και οι κυβερνητικοί εταίροι του Πράσινοι και Φιλελεύθεροι πολύ γρήγορα υποχρεώθηκαν να βάλουν στην άκρη την κυβερνητική συμφωνία και να διαχειριστούν έναν πόλεμο με την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία. Για «αλλαγή εποχής» μίλησε ο καγκελάριος Σολτς στην Ομοσπονδιακή Βουλή τρεις ημέρες μετά την έναρξη του πολέμου.

Απροσδόκητη ήταν η «αλλαγή εποχής» πρωτίστως για τους συντρόφους του, τους Σοσιαλδημοκράτες. Ειδικά οι Σοσιαλδημοκράτες, και κυρίως η αριστερή πτέρυγα του SPD, έπρεπε να αποχαιρετήσουν σε ελάχιστο χρόνο την παράδοση της «Οστπολιτίκ» του εμβληματικού σοσιαλδημοκράτη ηγέτη Βίλι Μπραντ. Στο μεταξύ το SPD έκοψε κάθε επαφή με τον πρώην καγκελάριο, Γκέρχαρντ Σρέντερ, φίλο και μακρύ χέρι του Βλαντίμιρ Πούτιν. Αλλά οι Σοσιαλδημοκράτες καλούνται να λογοδοτήσουν για την ενεργειακή εξάρτηση από τη Ρωσία, για την οποία ευθύνονται και τα άλλα κόμματα και να ψηφίζουν στην Μπούντεσταγκ την αποστολή όπλων στην Ουκρανία.

«Παραδέχομαι ότι ανήκω σε εκείνους που είχαν δυσκολίες με την αποστολή όπλων. Αλλά η Ουκρανία τα χρειάζεται για την αυτοάμυνά της σε έναν βάρβαρο πόλεμο. Ταυτόχρονα ανήκω σε εκείνους που πιστεύουν ότι στο τέλος πρέπει να βρεθεί μία διπλωματική λύση», απαντά στα «ΝΕΑ» ο Ραλφ Στέγκνερ. Είναι ο «βροντόσαυρος των ειρηνιστών του SPD» έγραψε η «Φρανκφούρτερ Αλγκεμάινε Τσάιτουνγκ» για τον 63χρονο βουλευτή της Μπούντεσταγκ από το 2021. Χρημάτισε αντιπρόεδρος του SPD και υπουργός Οικονομικών και στη συνέχεια Εσωτερικών στο κρατίδιο του Σλέσβικ Χολστάιν, απ’ όπου προέρχεται. Περνώντας στην ομοσπονδιακή σκηνή ασχολείται με την εξωτερική πολιτική, είναι πρόεδρος της εξεταστικής επιτροπής της Μπούντεσταγκ για την αποστολή στο Αφγανιστάν.

Δεν έχει δυσκολία να χαρακτηρίσει τον Πούτιν «εγκληματία πολέμου», ο οποίος δεν πρέπει να καταλάβει την Ουκρανία. Από την Αμερική, όπου διατηρεί επαφές από την εποχή των σπουδών του στο πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ, δεν ακούει να απαιτούν περισσότερα από τη Γερμανία. Αλλά, «άλλο είναι ηγετικός ρόλος και άλλο είναι γεωγραφία», απαντά σε όσους πιέζουν για ανάληψη μεγαλύτερης ευθύνης από τη Γερμανία. «Προς το παρόν πρέπει να οργανώσουμε την άμυνά μας εναντίον της Ρωσίας. Αλλά σε βάθος χρόνου χρειαζόμαστε ένα σύστημα ασφάλειας με τη Ρωσία. Η Ρωσία θα παραμείνει μέρος της ηπείρου και ο Πούτιν δεν θα μείνει αιώνια στη Μόσχα. Με ηθικούς κανόνες μόνον δεν εντυπωσιάζεται η Μόσχα, ακόμη λιγότερο η Κίνα». Ο Στέγκνερ ελπίζει στη διπλωματία που «δρα μόνο πίσω από κλειστές πόρτες, διαφορετικά δεν έχει αποτέλεσμα». Εκεί τον πρώτο λόγο έχει ο αμερικανός πρόεδρος, που «κάνει περισσότερα, από όσα φαίνεται ότι κάνει».

Εξωτερική «πολιτική αρχών και αξιών» είναι επιβεβλημένη, και για έναν Σοσιαλδημοκράτη αυτονόητη, λέει ο Στέγκνερ. Αλλά η Δύση πρέπει να δει αυτοκριτικά και τα του οίκου της. Από τα προβλήματα δημοκρατίας και κράτους δικαίου σε χώρες-μέλη της ΕΕ, μέχρι τη στάση της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ. Οι επιχειρήσεις της Τουρκίας εναντίον των Κούρδων πρέπει να καταδικαστούν «χωρίς ναι μεν αλλά» ως παραβίαση του διεθνούς δικαίου. Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν θα αξιοποιούσε προεκλογικά κάθε «εξυπνάδα» ενός γερμανού πολιτικού. Αλλά στις απειλές εναντίον της Ελλάδας «δεν υπάρχει ουδέτερη στάση. Η απειλή προέρχεται από την Τουρκία, όχι από την Ελλάδα», τονίζει ο Στέγκνερ.

Στον δρόμο συναντά δύο κατηγορίες πολιτών. Οι μεν έχουν αγωνία για την εξέλιξη του πολέμου. Οι άλλοι αγωνιούν, αν θα τα βγάλουν πέρα με την ακρίβεια. «Χρέος της Σοσιαλδημοκρατίας είναι να δώσει απαντήσεις και στους δύο».

Εχει περιθώριο σχεδόν τρία χρόνια. Διότι εναλλακτική στον σημερινό κυβερνητικό συνασπισμό του Σολτς δεν υπάρχει. Και την εκτίμηση αυτή δεν έχει μόνον ο αριστερός σοσιαλδημοκράτης Ραλφ Στέγκνερ.