Παϊδάκια και μπριζόλες

Ισως είναι και αυτό ένα από τα περίφημα κατάλοιπα της Κατοχής, δεν ξέρω. Πάντως, στην ελληνική δημοσιογραφία έχουμε την παράδοση να δίνουμε τεράστια σημασία στα γεύματα των πολιτικών, λες και οι πολιτικοί, σαν τους ολύμπιους θεούς, τρέφονται μόνο με αμβροσία και νέκταρ. Ετσι, μας κάνει πάντα εντύπωση όταν τους βλέπουμε να κατεβάζουν παϊδάκια και σταβλίσιες μπριζόλες στον «Βασίλη» της Κηφισιάς, όπως συνέβη προ ημερών με τον Κώστα Καραμανλή τον Ακάματο και τον Αντώνη Σαμαρά.

Γιατί άραγε «συνέφαγαν» (μας αρέσει επίσης να δίνουμε στόμφο στο κοινότοπο) οι δυο τους; Αυτό είναι το ερώτημα που τίθεται, κυρίως από εκείνους που θέλουν να δώσουν πολιτική σημασία στο γεύμα και η απάντηση δεν είναι κανένα μυστήριο: Επειδή είναι «φίλοι» από τα πρώτα βήματά τους στην πολιτική, ανεξαρτήτως των διαφορών που ανέκυψαν στην πορεία του χρόνου. Θυμίζω ότι τον δρόμο της επιστροφής του Σαμαρά στη ΝΔ τον άνοιξε ο Κωνσταντίνος ο Ακάματος. Μέχρις ενός σημείου, λοιπόν, ο Σαμαράς του οφείλει όσα ακολούθησαν: την αρχηγία στο κόμμα (χάρη στο λάθος του Καραμανλή να δώσει το χρίσμα στην Ντόρα Μπακογιάννη), την πρωθυπουργία, σε τελευταία ανάλυση ακόμη και αυτό το ίδρυμα, που παρουσιάζεται στο κοινό στις 7 Δεκεμβρίου με μία εκδήλωση νεοδημοκρατικού Χόλιγουντ στο «Παλλάς». Θα μπορούσε ποτέ ο Αντώνης Σαμαράς να συστήσει ίδρυμα για «τη συστηματική μελέτη, έρευνα και προβολή του έργου του», αν η πολιτική διαδρομή του είχε τελειώσει με την Πολιτική Ανοιξη;

Συνεπώς, η σύμπλευση διαφορετικών και μάλλον πεζών συμφερόντων ήταν εκείνο που τους έφερε στο ίδιο εστιατόριο: ο μεν Σαμαράς χρειάζεται την παρουσία του προκατόχου του στην προεδρία της ΝΔ την προσεχή Τετάρτη στο «Παλλάς» και τον τραπέζωσε προκειμένου να τον ψήσει, ο δε Καραμανλής δεν λέει ποτέ όχι όταν πρόκειται για φαγητό. Αυτά επαρκούν ως λόγοι για το γεύμα, καθώς για τον Σαμαρά το ίδρυμά του είναι κάτι στο οποίο ο ίδιος δίνει τεράστια (ίσως υπερβολική) σημασία και θέλει η πρεμιέρα του να είναι φαντασμαγορική, ενώ ο Κώστας Καραμανλής είναι πάντα «ok», εφόσον η μπριζόλα είναι καλή και ψημένη με τέχνη. Τόσο απλή πιστεύω ότι είναι η πραγματικότητα – και απογοητευτική, για τους ευφάνταστους.

Από εκείνα που θα είπαν, νομίζω περισσότερο ενδιαφέρον θα είχε να μαθαίναμε τα σχόλιά τους για τις επιδόσεις ομάδων και παικτών στο Μουντιάλ του Κατάρ. Ειδάλλως, μη φαντάζεστε ότι θα είπαν τίποτε το συνταρακτικό για την πολιτική. Στην ίδια πραγματικότητα με εμάς βρίσκονται (έτσι ελπίζω τουλάχιστον), θα συμφώνησαν λοιπόν στα στοιχειώδη που όλοι αντιλαμβανόμαστε για την πολιτική κατάσταση. Πρώτον, ότι ο Μητσοτάκης δεν υφίσταται προσωπική φθορά και παραμένει το πλεονέκτημα της κυβερνώσας παράταξης στις εκλογές του 2023. (Νομίζω ότι μπορούμε πλέον να μιλούμε μετά βεβαιότητος ότι οι εκλογές θα γίνουν το 2023, διότι ούτως ή άλλως δεν προλαβαίνουν να γίνουν μέσα στο 2022…) Δεύτερον, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ καταβάλλει φιλότιμες προσπάθειες να θυμίζει τον χειρότερο εαυτό του. Τρίτον, ότι η υπόθεση των υποκλοπών ποσώς απασχολεί τον κόσμο: το δείχνουν οι δημοσκοπήσεις, το διαπιστώνουν όμως και οι βουλευτές που συναντούν τον κόσμο στις περιφέρειές τους. Το τέταρτο στο οποίο θα συμφώνησαν, φαντάζομαι, είναι ότι μετά τον διεθνή διασυρμό και το τεράστιο κόστος της πρώτης φοράς Αριστερά, ο κόσμος έμαθε να εκτιμά την αποτελεσματικότητα και τον κοινό νου στην πολιτική. Με λίγα λόγια, θα συμφώνησαν ότι, για το προβλεπτό μέλλον, η ΝΔ είναι απολύτως στα χέρια του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Σε αυτό το πλαίσιο θα κινήθηκε η συζήτηση μεταξύ των δύο πρώην πρωθυπουργών, υποθέτω. Το συμπέρασμα προφανώς δεν θα άρεσε σε κανέναν από τους δύο τους, αλλά μήπως μπορούν να κάνουν κάτι για να το αλλάξουν; Ο Αντώνης Σαμαράς γίνεται ίδρυμα, που σημαίνει ότι αποχωρεί, εξού η πρεμούρα με την υστεροφημία του και η αγωνία για την πρεμιέρα. Ο Κώστας Καραμανλής έκανε δύο φορές δημόσιες παρεμβάσεις, τελείως ρετρό, οι οποίες έδιναν την αίσθηση ότι βλέπεις βιντεοκασέτα της δεκαετίας του 1980: τόσο ξεπερασμένος είναι. Επομένως, μην ψάχνουμε πολιτική σημασία εκεί που δεν υπάρχει.