Οταν «έφυγε» ο Λινοξυλάκης

Είχε χαρακτηριστεί – όχι άδικα – ως «ογκόλιθος» της άμυνας του Παναθηναϊκού και της εθνικής ομάδας όχι μόνο για τα σωματικά του προσόντα, αλλά και για τον τρόπο που έπαιζε, με μυαλό και ψυχή.

Ο Κώστας Λινοξυλάκης, που έφυγε σαν σήμερα από τη ζωή στις 3 Δεκεμβρίου του 2014 σε ηλικία 81 ετών, υπήρξε ένας από τους δυναμικότερους κεντρικούς αμυντικούς του Τριφυλλιού τη δεκαετία του ’50 και στις αρχές της δεκαετίας του ’60 και είχε ξεχωρίσει ιδιαίτερα για το μυαλωμένο παιχνίδι του.

Μεγαλωμένος σε πολύ δύσκολες εποχές μέσα στην Κατοχή, ο Κώστας Λινοξυλάκης ήξερε από τα δύσκολα. Ενα παιδί της περιφέρειας, γεννημένος στο Ανω Μέρος Ρεθύμνου (5 Μαρτίου 1933), έπαιζε ποδόσφαιρο στις αλάνες των Αμπελοκήπων με τους φίλους του μέχρι που τον ξεχώρισε ο Αστέρας Αθηνών (μετέπειτα Ζωγράφου), μια ομάδα του Γκύζη του οποίου και φόρεσε τη φανέλα. Αμέσως μετά τον πόλεμο, αφού προηγουμένως είχε δοκιμαστεί και απορριφθεί από τον Παναθηναϊκό.

Το 1951 οι Πράσινοι επανήλθαν και αυτή τη φορά τον απέκτησαν και ουσιαστικά έγινε ο αγωνιστικός βράχος των Πράσινων με τους οποίους αγωνίστηκε έως το 1963, οπότε κρέμασε τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια, έχοντας παίξει σε 101 αγώνες πρωταθλήματος Α’ Εθνικής (7 γκολ) και σε 5 ευρωπαϊκά παιχνίδια. Ενώ είχε σημειώσει και άλλα πέντε γκολ σε αγώνες Κυπέλλου. Με τον Παναθηναϊκό πανηγύρισε τέσσερα πρωταθλήματα (1953, 1960, 1961, 1962) και ένα Κύπελλο (1955).

Φόρεσε και τη φανέλα της Εθνικής για 28 αγώνες δίνοντας και εκεί τον καλύτερό του εαυτό. Συμπαίκτες και αντίπαλοι έχουν να λένε για το τρομερό επιτόπιο άλμα του αλλά και για το ότι δεν φοβόταν να βάλει το κεφάλι του στη «φωτιά» ανάμεσα σε αντίπαλα πόδια, γόνατα και χέρια με αποτέλεσμα πολλές φορές να φεύγει χτυπημένος αλλά πάντα όρθιος.

Ηταν μετρ της εποχής και στα ψαλίδια, έχοντας την ικανότητα να ευθυγραμμίζει το σώμα του και να βρίσκει τέλεια την μπάλα διώχνοντάς την ή στέλνοντας την προς τα αντίπαλα δίχτυα.

Ηταν από τους βασικούς πρωταγωνιστές (από πλευράς των ποδοσφαιριστών) και στην κινηματογραφική ταινία του 1956 «Οι άσοι των γηπέδων», που αργότερα καθιερώθηκε ως «Κυριακάτικοι ήρωες».

Σε σενάριο του Ιάκωβου Καμπανέλλη και σκηνοθεσία του Βασίλη Γεωργιάδη.

Ανθρωπος ζεστός, δοτικός, πάντα ήρεμος και κοινωνικός άφησε το δικό του στίγμα και όλοι τον θυμούνται τόσο για τον χαρακτήρα του όσο και για το παιχνίδι του.