Πώς η αντιπολίτευσηθα χάσει το δίκιο της

Κι εγώ, αν είχα, ταυτόχρονα μάλιστα, τρεις δίκες στην πλάτη μου (Μάτι, σκευωρία Novartis, έλεγχος τηλεόρασης), θα κινούσα γη και ουρανό για να στρέψω αλλού την προσοχή του κόσμου. Κι εγώ, αν δεν ήθελα να ξαναθυμηθούν οι πολίτες την καταστροφή που προκάλεσα πριν από λίγα χρόνια (πτώχευση κράτους και τραπεζών), θα έλεγα λόγια στον αέρα όπως παλιά. Κι εγώ, αν είχα περάσει τρία ολόκληρα χρόνια υποταγμένος στις συνταγές Τόμσεν (ΔΝΤ), υπερασπιζόμενος όσα κατασκεύαζαν οι εγκατεστημένοι μέσα στα υπουργεία τεχνοκράτες της Κομισιόν, όπως η πώληση των κόκκινων δανείων και η χρονολογημένη έναρξη πλειστηριασμών και πρώτης κατοικίας, θα πεταγόμουν μέχρι του Ζωγράφου να πρωταγωνιστώ σε βιντεάκι κι ας προσβάλλω όσους (με τις ίδιες δυσκολίες) πλήρωσαν και πληρώνουν τα δάνειά τους. Κι εγώ, αν όλες (μα όλες!) οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι οι πολλοί προτιμούν τον αντίπαλό μου για πρωθυπουργό, θα έδειχνα το καμπαναριό της «προοδευτικής» διακυβέρνησης.

Σε ένα έχει δίκιο η αντιπολίτευση. Η πολιτεία οφείλει να αντιδράσει θετικά σε δύο μεγάλα θέματα που προέκυψαν τον τελευταίο καιρό. Το ένα αφορά την ελαφρότητα με την οποία «αποφασίστηκε» η παρακολούθηση από την ΕΥΠ του Νίκου Ανδρουλάκη, τότε ευρωβουλευτή και ακολούθως πολιτικού αρχηγού. Το άλλο προκύπτει από τη θρυλούμενη (στη βάση σοβαρών, ακόμη και «γκρίζων» ρεπορτάζ) ελευθερία δράσης όσων εμπορεύθηκαν και χειρίστηκαν το λογισμικό σύστημα Predator.

Για να πείσει όμως η αντιπολίτευση για την ευστοχία της, και την ειλικρίνεια των προθέσεών της, οφείλει να υπερψηφίσει τις κατ’ αρχήν προθέσεις, το πνεύμα και τις διατάξεις (ακόμη κι αν επιφυλάσσεται για την αλλαγή ορισμένων) του σχεδίου νόμου που θα έρθει σε λίγες ημέρες στη Βουλή. Η, μέχρι στιγμής, άρνησή της να το κάνει απογοητεύει, επειδή πασιφανώς στηρίζεται αποκλειστικά στην αποκομιδή επικαιρικού και κομματικού οφέλους στο πεδίο εντυπωσιασμού της κοινής γνώμης.

Οταν η Βουλή θα έχει ψηφίσει το νέο πλαίσιο λειτουργίας της ΕΥΠ και ελέγχου των λογισμικών παρακολούθησης, η Ελλάδα θα αποκτήσει πρωτοπόρο και νεωτεριστικό σύστημα σε ευρωπαϊκή κλίμακα σύγκρισης. Δεν συμφωνεί η αντιπολίτευση ότι είναι πιο σωστό να είναι πλήρως αιτιολογημένη η παρακολούθηση συνομιλιών μόνο για σπουδαίο λόγο; Δεν είναι ουσιαστική πρόοδος ο ορισμός και οι λόγοι που συνιστούν κίνδυνο για την «εθνική ασφάλεια» και βαρύ έγκλημα; Δεν είναι ορθή η επαναφορά δεύτερου (και μάλιστα εξωτερικού από την ΕΥΠ) εξειδικευμένου δικαστικού ελεγκτή; Δεν αποτελεί ορθολογική δικλίδα προστασίας του πολιτεύματος η εκ προοιμίου γνώμη του Προέδρου της Βουλής για τα εκλεγμένα πολιτικά πρόσωπα; Δεν θα έχουμε ουσιαστική πρόοδο συγκριτικά προς τα ισχύοντα σήμερα αλλά και προς όσα συμβαίνουν σε όλα τα άλλα ευρωπαϊκά κράτη, το εξαιρετικά αυστηρό πλαίσιο απαγόρευσης κατοχής και χρήσης κακόβουλων λογισμικών παρακολούθησης;

Τα κόμματα οφείλουν να συγκλίνουν στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή: στην εποχή που ζούμε και με τους γείτονες που έχουμε, χρειαζόμαστε μια πολύ καλύτερη Υπηρεσία Πληροφοριών. Αυτό είναι το ζητούμενο. Αν κάποιοι δεν συμφωνούν με αυτό, καλά θα κάνουν να το ομολογήσουν.

Ο Μπάμπης Παπαδημητρίου είναι δημοσιογράφος και βουλευτής