Μυρωδιά

Αν ο Πρωθυπουργός μυρίζει εκλογές, η κοινωνία μυρίζει ελπίδα για αλλαγή, είπε ενώπιον των κομματικών του οργάνων ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης τις προάλλες. Η διαπίστωση ήταν προφανώς σχεδιασμένη να τονώσει το αριστερό φρόνημα – όπως καθετί που λέγεται σε μια συνεδρίαση των στελεχών κάποιου κόμματος κι έπειτα διαρρέεται από πηγές κοντά στα κεντρικά. Παρ’ όλ’ αυτά, προκαλεί μια εύλογη απορία: ποια είναι η μυρωδιά της πολιτικής αλλαγής; Πώς ακριβώς την αντιλαμβάνονται τα οσφρητικά νεύρα τόσο αυτών που ασχολούνται επαγγελματικά με την πολιτική όσο και των υπολοίπων που τους παρακολουθούν με την ιδιότητα του ψηφοφόρου; Οι απαντήσεις βρίσκονται σε προεκλογικές περιόδους του παρελθόντος. Για παράδειγμα, πολύ πριν προκαλέσει την πρώτη εθνική αναμέτρηση του 2015, ο συριζαίος αρχηγός είχε τον αέρα εκείνου που έρχεται. Τον είχε αποκτήσει από τις ευρωεκλογές του 2014, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ αναδείχθηκε νικητής με 26,56%, αυξάνοντας κατά 21,86% το ποσοστό που είχε γράψει στην προηγούμενη ευρωκάλπη. Σε απόλυτους αριθμούς 1.518.376 πολίτες τον είχαν ψηφίσει, ενώ την κυβερνώσα τότε ΝΔ είχαν προτιμήσει 1.298.948.

Πρωτιά

{ARX}Οι ευρωπαίοι εταίροι μετά από εκείνον τον Μάιο έβλεπαν τον επικεφαλής της ριζοσπαστικής Αριστεράς ως τον επόμενο πρωθυπουργό – ενώ αντιμετώπιζαν αυτόν που καθόταν στον πρωθυπουργικό θώκο σαν κουτσή πάπια. Κάπως έτσι κανείς δεν αμφισβητούσε τη γενική τάση που αποτύπωσαν και οι έντεκα τελευταίες δημοσκοπήσεις οι οποίες δημοσιεύτηκαν πριν από την 25η Ιανουαρίου του 2015. Δέκα διαφορετικές εταιρείες και το Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών έδιναν πρώτο κόμμα τον ΣΥΡΙΖΑ – παρότι υπήρχαν αποκλίσεις στις προβλέψεις τους για την ψαλίδα. Ανάλογο μοτίβο παρατηρείται και στο διάστημα που προηγήθηκε της πιο πρόσφατης εθνικής κάλπης. Το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών του Μαΐου του 2019 επιβεβαίωσε μια πρωτιά που άρχισε να καταγράφει σταθερά η ΝΔ στις μετρήσεις της κοινής γνώμης ήδη από τον Ιανουάριο του 2016. Οταν βγήκαν τα εννιά γκάλοπ της εβδομάδας που τελείωνε την 7η Ιουλίου, η θέση των δύο κομμάτων εξουσίας φαινόταν τόσο παγιωμένη ώστε το μοναδικό θέμα για το οποίο αναρωτιόνταν αναλυτές και κομματικά επιτελεία ήταν πόσο ισχυρή αυτοδυναμία θα κερδίσει η Κεντροδεξιά. Με δυο λόγια, το άρωμα μιας κυβερνητικής εναλλαγής συνήθως γίνεται αντιληπτό προτού αυτή φτάσει – αφού σπάνια είναι άοσμη{ARX}.