Η Ευγενία δεν μένει πια εκεί {CR}

Είδα το πρόσωπό της στην τηλεόραση. Ενα νέο, όμορφο, πολύ όμορφο κορίτσι, με αυτή την αδιαπραγμάτευτη ομορφιά των είκοσι χρόνων που δεν έχει ανάγκη από καμιά επιτήδευση – ούτε καν τα τρικ του Ινσταγκραμ. Μηχανικά την άκουγα, με κάποια άλλη δουλειά ήμουν απασχολημένη εκείνη τη στιγμή. Αλλά ο λόγος της με κέρδισε, παράτησα ό,τι έκανα, κάθισα στην άκρη του καναπέ σε αυτή τη χαρακτηριστική στάση που παίρνουμε όταν αυτό που ακούμε δεν απασχολεί μόνο τη σκέψη μας αλλά εγκαθίσταται σε όλο το σώμα σου. Και κάπως έτσι, σε μια αμήχανη στάση και με μία ακόμη πιο αμήχανη σκέψη, έμαθα την ιστορία της Ευγενίας.

Εννιά χρονών ήταν όταν μπήκε στην Κιβωτό μαζί με τα αδέλφια της. Η μάνα της τοξικομανής, δεν ήταν σε θέση να μεγαλώσει τα παιδιά της. Και η Ευγενία που δεν ήταν μόνο όμορφη αλλά και έξυπνη και ικανή και επικοινωνιακή έγινε το «πρόσωπο» της δομής. Αυτήν έβγαζαν μπροστά στα σχετικά ρεπορτάζ. Ενα κοριτσάκι χαμογελαστό, πρόσχαρο που εξηγούσε πώς φτιάχνουν σαπούνι. Μια εικόνα που έμοιαζε σαν καρτ ποστάλ «ιδρυματικής ευτυχίας». Της οποίας όμως τα λαμπερά χρώματα ξεθώριαζαν όσο προχωρούσε η διήγηση του κοριτσιού. Και όσο η φωνή του αποκτούσε αυτό το γρέζι της συγκίνησης που συγκρατεί τα δάκρυα.

Η Ευγενία μεγάλωσε, μπήκε στην εφηβεία και τα κορίτσια σε αυτήν την ηλικία είναι πια γυναίκες – πάντα ήταν. Κλεισμένη μέσα στη δομή, με αποσπασματική γνώση του τι γίνεται στον έξω κόσμο, γλυκοκοίταξε ένα αγόρι. Και τότε άρχισαν οι τιμωρίες, οι «συνέπειες» όπως τις έλεγαν εκεί μέσα, δίνοντας έτσι έμφαση στη νομοτέλειά τους και το αναπόδραστο από αυτές. Πρώτα η απομόνωση και μετά οι ξυλοδαρμοί όταν το κορίτσι, στα 18 του χρόνια, έμεινε έγκυος. Οχι όμως μόνο επειδή έμεινε έγκυος αλλά επειδή ήθελε να κάνει έκτρωση. Να μη φέρει ένα παιδί στον κόσμο αφού οι συνθήκες της ζωής της δεν ήταν οι κατάλληλες. Να μην επαναλάβει «το αμάρτημα της μητρός της», να μη γίνει κι αυτή ένας ακόμη «ακατάλληλος γονιός». Η έκτρωση όμως κρίθηκε ως πράξη μη χριστιανική, το χριστιανικό και το ευλογημένο θα ήταν να φέρει η Ευγενία στον κόσμο ένα παιδί που δεν το ήθελε σε ένα περιβάλλον που δεν την ήθελε. Και έτσι, έσπασε ο κύκλος της κακοποίησης. Την έδιωξαν, την άφησαν μόνη σε έναν κόσμο από την οποία είχαν φροντίσει να την κρατούν πολλά χρόνια αποκλεισμένη.

Να δεχθώ ότι η Ευγενία μπορεί και να υπερέβαλε σε κάποια σημεία της διήγησής της. Τα γεγονότα αυτά καθαυτά όμως δεν είναι αμφισβητήσιμα, μπορούν άλλωστε να επαληθευθούν. Και τι θυμίζουν; Σε εμένα που είμαι «παλιά» κάτι φωτορομάντζα, κάτι μυθιστορήματα της Ιωάννας Μπουκουβάλα – Αναγνώστου, κάτι ιστορίες από την Αγία Βαρβάρα, το ορφανοτροφείο στην πατρίδα μου τη Σύρο. Και αναλογίζομαι τι τελικά καταφέραμε ύστερα από τόσες προσπάθειες να «ανακαινίσουμε» το παρελθόν; Μάθαμε να λέμε αυτά τα ιδρύματα «δομές», κρεμάσαμε καινούργιες ταμπέλες στην πρόσοψη, ξορκίσαμε τη λέξη «ορφανοτροφείο». Η ουσία του όμως παραμένει πίσω από τις κλειστές πόρτες που δεν θέλουμε να ανοίξουμε.