Παρακολουθώντας {LF}αγώνα με τους μετανάστες εργάτες του Κατάρ

Υπάρχει η μεγάλη οθόνη, η μουσική και το σήμα της FIFA, αλλά σε αυτή τη ζώνη φιλάθλων υπάρχει και μια διαφορά. Δεν υπάρχουν φιλοξενούμενοι οπαδοί, δεν υπάρχουν γυναίκες, δεν υπάρχουν χρώματα της ομάδας και σίγουρα δεν υπάρχει μπίρα. Ο χώρος είναι ένα γήπεδο κρίκετ στην άκρη της Ντόχα. Στο εσωτερικό του, χιλιάδες χαμηλόμισθοι εργάτες, κυρίως από χώρες της Νότιας Ασίας, γεμίζουν τις κερκίδες ή κάθονται στο γρασίδι του γηπέδου. Στο κέντρο του γηπέδου, σε μια γιγαντοοθόνη, μπορούν να παρακολουθούν τα παιχνίδια που διεξάγονται στα μεγάλα στάδια του Κατάρ.

Είναι ένας κόσμος μακριά από το γυαλισμένο πρόσωπο της Ντόχα που θα δουν οι περισσότεροι φίλαθλοι. Το στάδιο βρίσκεται εντός της Asian Town, ενός εμπορικού και ψυχαγωγικού συγκροτήματος που κατασκευάστηκε ειδικά για τους μετανάστες εργάτες του Κατάρ, περίπου 30 λεπτά με το αυτοκίνητο από το κέντρο της πόλης. Μια τεράστια έκταση από αποθήκες, εργαστήρια και συγκροτήματα διαμονής εκτείνεται για χιλιόμετρα, στεγάζοντας εκατοντάδες χιλιάδες εργαζομένους σε κοιτώνες.

Σε έναν τοίχο κοντά στην είσοδο, ένα πανό στα αραβικά, αγγλικά και χίντι γράφει: «Ευχαριστούμε για τη συμβολή σας στην πραγματοποίηση του καλύτερου Παγκοσμίου Κυπέλλου της FIFA που έγινε ποτέ». Πολλοί εδώ πιθανώς έπαιξαν ρόλο στην κατασκευή των σταδίων και των υποδομών για το Παγκόσμιο Κύπελλο, αλλά η ευγνωμοσύνη έχει τα όριά της. Ενώ κάποια εισιτήρια του αγώνα κυκλοφόρησαν προς πώληση για τους κατοίκους του Κατάρ με μόλις 40 ριάλ (10 ευρώ), όμως κανείς από όσους μίλησε η «Guardian» δεν είχε καταφέρει να πάρει ένα. Οσα ήταν διαθέσιμα ήταν πολύ ακριβά για τους εργαζομένους που κερδίζουν μόλις 260 ευρώ τον μήνα.

Χωρίς εισιτήριο αγώνα δεν μπορούν να εγγραφούν για την κάρτα Hayya, η οποία είναι απαραίτητη για την είσοδο στις κύριες ζώνες φιλάθλων στην Ντόχα. Ακόμη και αν μπορούσαν, το αποτελεσματικό και φθηνό μετρό δεν φτάνει σε αυτό το τμήμα της πόλης, αναγκάζοντας τους εργαζομένους να χρησιμοποιούν πιο δαπανηρές εναλλακτικές λύσεις.

Η Asian Town αναδεικνύει τις παράλληλες ζωές για πολλούς μετανάστες εργάτες. Οι επικριτές λένε ότι εδραιώνει τις διαιρέσεις, με το σιωπηλό μήνυμα να είναι: μπορείτε να έχετε τα εστιατόρια, τα καταστήματα και να παρακολουθείτε τους αγώνες, αρκεί να μην έρχεστε στη δική μας περιοχή. Καθώς ξεκινάει ο αγώνας μεταξύ Ισπανίας και Κόστα Ρίκα, ο Ντιλίπ Κουμάρ Μαντάλ από το Νεπάλ δείχνει ενθουσιασμένος. «Ερχομαι κάθε βράδυ. Μου αρέσει το περιβάλλον» λέει. Στην ερώτηση ποια ομάδα υποστηρίζει, κάνει μια παύση και λέει: «Την κόκκινη. Θα ήθελα να είμαι σε ένα γήπεδο, αλλά δεν έχω χρήματα. Ο,τι κερδίζω, πρέπει να το στέλνω στο σπίτι για την εκπαίδευση των παιδιών μου». Ο Μαντάλ, χτίστης στο επάγγελμα, είναι απλά χαρούμενος που βρίσκεται εκεί. Πριν από την έναρξη του Παγκοσμίου Κυπέλλου 350 συνάδελφοί του διατάχθηκαν να επιστρέψουν στα σπίτια τους, καθώς η εταιρεία του, όπως και πολλές άλλες, τερμάτισε τις εργασίες της κατόπιν οδηγιών της κυβέρνησης.

Στις κερκίδες, ο Μοχάμεντ Μαλίκ από το Μπανγκλαντές λέει ότι έρχεται να παρακολουθήσει τους αγώνες κάθε μέρα. Δεν έχει τίποτα καλύτερο να κάνει. «Η εταιρεία μου σταμάτησε να μας στέλνει στη δουλειά επειδή δεν μπορούμε να έχουμε πρόσβαση στο εργοτάξιό μας κατά τη διάρκεια του Παγκοσμίου Κυπέλλου» λέει ο 42χρονος ξυλουργός. «Σταμάτησαν να μας πληρώνουν κιόλας».

Ο Pete Pattisson είναι αρθρογράφος της «Guardian»