Μαρτύριο

Θέλω να μπω σε ένα κατάστημα ηλεκτρονικών και να τα σαρώσω όλα, να τα ρουφήξω σαν ηλεκτρική σκούπα που τρέφεται με συσκευές. Να πάρω μία 75άρα τηλεόραση, τόσο μεγάλη που να μην μπορώ να την αγκαλιάσω. Ενα τηλέφωνο με τεράστια οθόνη, σαν παλιά φορητή τηλεόραση, μνήμη 1ΤΒ και τέσσερις-πέντε φακούς έτσι για να βρίσκονται. Γουστάρω και εκτυπωτή στον οποίο θα μπορώ να τυπώνω ακόμα και όταν δεν είμαι στο σπίτι – δεν θα το κάνω ποτέ, αλλά καλό είναι να το έχεις ως επιλογή. Μία κάμερα να τη βάλω έξω από την πόρτα για να ελέγχω τις κινήσεις στην αυλή. Να περνάει η γάτα και να μου έρχεται ειδοποίηση στο κινητό για ανίχνευση κίνησης. Ενα έξυπνο ρολόι, μόνο και μόνο για να πληρώνω ανέπαφα, με το χέρι, στα διόδια και στο σουπερμάρκετ. Τι άλλο; Ζυγαριά που καταγράφει το λίπος και συνδέεται με το πρόγραμμα άθλησης προκειμένου να έχω κίνητρο για περισσότερα χιλιόμετρα. Υπολογιστή δεν θα πάρω, με βολεύει αυτός που γράφω τώρα. Ομως ένα lazer πολυμηχάνημα με εκτυπωτή, scanner, ενδεχομένως και μηχανή espresso θα το έβαζα στο καλάθι μου. Α, και μία σύγχρονη κουρευτική μηχανή. Ποιος μου λέει ότι κάποτε δεν θα βγάλω μαλλιά; Θα την πάρω τώρα που είναι ευκαιρία.

Εχω πωρωθεί από τις διαφημίσεις της Black Friday. Τρύπησαν το μυαλό μου και θέλω να μπω στο κατάστημα με την πιστωτική κάρτα στα δόντια. Μάθαμε να επικρίνουμε τον καταναλωτισμό ως απόδειξη αλλοτρίωσης. Και συνειρμικά κάνουμε τη σύγκριση με τον Τρίτο Κόσμο της ανέχειας. Εκεί δεν έχουν Black Friday. Ολες οι μέρες είναι μαύρες. Ομως εδώ μιλάμε για μας. Για την ακόρεστη δίψα που σου προκαλεί η διαφήμιση. Για την ηδονή του unboxing, τη λεπτότητα ή τη μανία με την οποία ξεπακετάρεις – εξαρτάται τι τύπος είσαι. Για τον φθόνο ή την απογοήτευση που φέρνει η αδυναμία να ανταποκριθείς στο κάλεσμα. Και για το σισύφειο μαρτύριο του ανικανοποίητου. Αυτό που θα αγοράσεις σήμερα με πόθο, σε έναν χρόνο θα θες να το αλλάξεις.