Να τος, να τος ο πρωθυπουργός;

Κάθε λογικός άνθρωπος, πιστεύω, καταλαβαίνει ότι ο Νίκος ο Ανδρουλάκης δεν έχει κανένα λόγο να πει από τώρα με ποιον θα συνεργαστεί. Κατ’ αρχάς, επειδή ούτε ο ίδιος το ξέρει. Αλλωστε, ποιος μπορεί να προεξοφλήσει από τώρα πώς θα έχουν εξελιχθεί τα πράγματα ύστερα από μερικούς μήνες; Ούτε ο Πρωθυπουργός ο ίδιος μπορεί να γνωρίζει πότε ακριβώς θα γίνουν εκλογές. Επομένως, γιατί να επιμένουμε για κάτι που δεν το ξέρει για να το πει;

Επίσης, αυτή η αμφιβολία μπορεί να είναι το πλεονέκτημά του, εφόσον τη χειριστεί με επιδεξιότητα – ικανότητα την οποία, ομολογουμένως, μέχρι στιγμής δεν έχω διακρίνει όσο προσεκτικά και αν τον παρατηρώ.

Από την άλλη πλευρά, βέβαια, κάθε πολίτης έχει το δικαίωμα να θέλει να μάθει τουλάχιστον προς τα πού κλίνουν οι προτιμήσεις του Ανδρουλάκη. Κατά συνέπεια, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ είναι εγκλωβισμένος στο εξής παράδοξο: να αντιμετωπίζει ένα ερώτημα στο οποίο ο ίδιος δεν γνωρίζει την απάντηση και να απαντά με τρόπο που αφήνει το ερώτημα αναπάντητο. Σαν τον ποδοσφαιριστή που κάνει τη μία τρίπλα πάνω στην άλλη χωρίς να πηγαίνει πουθενά.

Ας δούμε όμως τι είπε σχετικώς στην τελευταία συνέντευξή του, διότι μέσα από τις ντρίμπλες του διαφαίνεται κάτι ενδιαφέρον. Πρώτον, δεν θα συνεργαστεί με πρωθυπουργό είτε τον Μητσοτάκη είτε τον Τσίπρα. Δεύτερον, θα ζητήσει ισχυρή εντολή από τον λαό, ένα «ισχυρό διψήφιο ποσοστό», όπως είπε. Τρίτον, «ο λαός θα δείξει με ποιους θα συνεργαστούμε». Αυτά τα τρία σημεία είναι η απάντησή του στην ερώτηση με ποιους θα συνεργαστεί μετεκλογικά.

Να τα πάρουμε με τη σειρά. Οταν λέει ότι δεν θα συνεργαστεί με κανέναν εκ των δύο προαναφερθέντων αρχηγών, προφανώς δεν εννοεί ότι απαιτεί αλλαγή ηγεσίας στη ΝΔ και τον ΣΥΡΙΖΑ με πρόσωπα της αρεσκείας του. Δεν είναι μέσα στις δυνατότητές του αυτό. Εξάλλου θα ήταν τόσο χρονοβόρα η διαδικασία, ώστε η χώρα θα έμενε ακυβέρνητη.

Εξίσου προφανές είναι ότι δεν εννοεί πως θα ήθελε για πρωθυπουργό οποιονδήποτε από τους άλλους πολιτικούς αρχηγούς: Βαρουφάκη, Βελόπουλο και Κουτσούμπα. Επειτα, όταν αναφέρεται σε «ισχυρό διψήφιο ποσοστό», υποθέτω ότι εννοεί κάτι μεταξύ του 18%-19% και 98%-99%, σωστά; (Διότι, ευτυχώς, δεν ζήτησε τριψήφιο ποσοστό…)

Τι σημαίνουν αυτά τα δύο μαζί; Οτι ο Ανδρουλάκης πάει για την πρωτιά στις πρώτες εκλογές. Αυτός είναι ο στόχος του. Οχι μόνο να εκλεγεί για πρώτη φορά στη Βουλή, αλλά να εκλεγεί και ως πρωθυπουργός! (Αν το πετύχει, τι να σας πω. Ας μπει και έφιππος στη Βουλή με στολή Κολοκοτρώνη…) Διαφορετική ερμηνεία των γρίφων του Ανδρουλάκη εγώ δεν βλέπω. Πάει για πρωθυπουργός. Το τρίτο σημείο, ότι θα δείξει ο λαός (ή ο θεός, καθόσον vox populi vox dei), απλώς ενισχύει το συμπέρασμα που εξάγεται από τα δύο πρώτα: Εγώ, παιδιά, πάω για πρωθυπουργός, εφόσον βέβαια το θέλει ο λαός, ο οποίος στις δημοκρατίες είναι ο θεός.

Γιατί όμως δεν μας το λέει από τώρα ότι πάει για πρωθυπουργός; Γιατί το υπαινίσσεται μέσω των συμφραζομένων και δεν το λέει ευθέως; Προς τι τόση περιττή ντροπαλότητα για τη θεμιτή, στο κάτω κάτω, φιλοδοξία του; Ισως για να μη μας τρομάξει. Υποθέτω ότι θα μας την αποκαλύψει σταδιακά, καθώς θα προχωρούμε όλο βαθύτερα στην προεκλογική περίοδο. Αραγε θα ακούσουμε και το ιστορικό σύνθημα «Να τος, να τος ο πρωθυπουργός»;

ΤΟ ΑΜΑΞΙ ΤΟΥ ΜΠΑΜΠΑ

Χιλιάδες μεν «οι ήλιοι της νύχτας» (τι όνομα κι αυτό πάλι…), αλλά το αυτοκίνητο μόνο ένα: του μπαμπά. Ο 27χρονος συλληφθείς στα προσφυγικά της Αλεξάνδρας και φερόμενος ως ηγετικός στέλεχος της τρομοκρατικής οργάνωσης με το λυρικό όνομα «Χιλιάδες ήλιοι της νύχτας» εντοπίστηκε από την Αστυνομία επειδή για την εμπρηστική επίθεση στα γραφεία της «Real News» χρησιμοποίησε το οικογενειακό αυτοκίνητο. (Αχ! Παιδιά…)

Το λάθος του συλληφθέντος έχει ένα πολύ ενδιαφέρον ιστορικό προηγούμενο. Αν θυμάμαι καλά, ο Κουφοντίνας έκανε το ίδιο ακριβώς λάθος στην πρώτη τρομοκρατική του ενέργεια ως φοιτητής: χρησιμοποίησε τον Σκαραβαίο του μπαμπά του και για τον λόγο αυτόν αμέσως μετά πέρασε στην παρανομία. Δεν αποκλείω, λοιπόν, το λάθος να ήταν μια σκόπιμη, συμβολική πράξη εκ μέρους του 27χρονου με σκοπό να συλληφθεί. Γιατί; Μα, για να κάνει τα μεταπτυχιακά του στον Κορυδαλλό! Είναι σε μια ηλικία το παιδί που θα πρέπει να αρχίσει να σκέπτεται σοβαρά το μέλλον του…