Ο κακός ο μύλος όλα τα αλέθει

Δεν ξέρω πώς το λένε στην ψυχιατρική ή στην ψυχολογία, δεν ξέρω καν αν το λένε κάπως. Ξέρω πώς το λένε στην τρέχουσα γλώσσα αλλά καλύτερα να μην το γράψω. Αναφέρομαι σε αυτόν τον φαύλο κύκλο ο οποίος αρχίζει από ένα λάθος ή, τέλος πάντων, από μία λάθος διαχείριση που ενώ βλέπεις ότι είναι ατελέσφορη, σε καταπίνει η μαύρη τρύπα της και εξακολουθείς να ανακυκλώνεις την ίδια συμπεριφορά περιμένοντας τι άραγε; Οτι επαναλαμβάνοντας τις ίδιες πράξεις θα έχεις διαφορετικό αποτέλεσμα; Κάπως το λέει ο Αϊνστάιν αυτό αλλά ας μη μπλέξουμε τώρα με ψυχιατρικούς όρους.

Είναι αυτό ακριβώς που κάνει εδώ και καιρό το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ξηλώνει, κόβει και ράβει στα μέτρα του κάθε θέμα της επικαιρότητας. Τόσο άτσαλα, άγαρμπα και απροκάλυπτα όμως που, ενώ το πάει για στολή εκστρατείας, τού βγαίνει κουστούμι κλόουν. Αυτό που συμβαίνει δηλαδή όταν κομματικοποιείς τα πάντα. Ναι, εντάξει, κυκλοφορεί και η άποψη ότι τα πάντα είναι πολιτική. Ακόμη και αν αυτό είναι σωστό – που, προσωπικά, δεν το υποστηρίζω – άλλο πολιτική και άλλο κομματική προπαγάνδα. Μπορείς, για παράδειγμα, να κομματικοποιήσεις την υπόθεση του Κολωνού, τους βιασμούς και της εκπόρνευσης μιας 12χρονης μαθήτριας; Μια χαρά μπορείς αν ο φερόμενος ως εγκέφαλος αυτών τω εγκλημάτων, έχει φωτογραφηθεί με στελέχη της Νέας Δημοκρατίας. Και, βεβαίως, αν εσύ είσαι ΣΥΡΙΖΑ. Μέχρι που μέλη του ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζονται ανάμεσα στους «συνομιλούντες» οπότε αρχίζεις να πετάς αετό.

Η υπόθεση του Κολωνού όμως πέρασε σε δεύτερη μοίρα τώρα που έσκασε το σκάνδαλο με την «Κιβωτό» και τον πατέρα Αντώνιο. Και πώς να το εργαλειοποιήσεις κομματικά αυτό όταν «φίλοι κι αδέλφια» σου έχουν σπεύσει – επί των «καλών» ημερών – να δηλώσουν τη στήριξη και τη εθελοντική εργασία τους στη συγκεκριμένη δομή; Σιγά μη δεν βρεθεί τρόπος. Εβγαλαν, σου λέει, στη φόρα τη συγκεκριμένη μέρα το εν λόγω σκάνδαλο διότι θέλουν αφενός να μη συζητηθεί πολύ η φετινή πορεία του Πολυτεχνείου και δεύτερον, για να περάσει στα δεύτερα πλάνα της επικαιρότητας το σκάνδαλο των υποκλοπών. Με ένα σμπάρο δυο – δυο τα πιάνουν τα τρυγόνια εκεί στην Κουμουνδούρου. Το διάβασα αρχικά ως υποψία σε ποστ του προέδρου του ΣΕΗ Μπιμπίλα και, στη συνέχεια, σε ανάρτηση του Σταμάτη Κραουνάκη. Και μετά άρχισε η ανακύκλωση από τους «δεν είμαι ΣΥΡΙΖΑ αλλά…». Δεν λέω, μέσα στο πολιτικό παιχνίδι είναι και οι «κομματικές γραμμές». Φτάνει να μην είναι τόσο ευδιάκριτες. Και οι συγκεκριμένες φαίνονται από το Διάστημα.

Και μετά, είναι η υπόθεση με το σπίτι (και μοναδική περιουσία) της συναδέλφου Ιωάννας Κολοβού που βγήκε σε πλειστηριασμό. Προφανώς η ίδια δεν είχε διαχειριστεί με όλες τις δυνατότητες που τής έδινε ο νόμος το αρχικό της χρέος στις τράπεζες ώστε να φτάσει σε αυτό το σημείο. Ο τρόπος όμως που μπούκαραν τα χαράματα στο διαμέρισμά της, σπάζοντας την πόρτα, ο δικαστικός κλητήρας και οι αστυνομικοί ήταν σκληρός. Οι βουλευτές και ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ ωστόσο που έσπευσαν να δηλώσουν τη συμπαράστασή τους, έδωσαν ένα μοναδικό ρεσιτάλ υποκρισίας. Μόνο για να ζητήσουν συγγνώμη θα έπρεπε να βρίσκονται εκεί. Διότι και η πώληση των δανείων σε funds και η άρση προστασίας της πρώτης κατοικίας είναι νόμοι ΣΥΡΙΖΑ. Εντελώς όμως. Διότι γραφικός μεν ο Λαφαζάνης που έτρεχε με τη σκάλα αλλά δεν ξεχνάμε πώς τον έσερναν οι πρώην σύντροφοί του. Αιδώς Αργείοι.

Για τον Μπαράκο
Στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1970, σε μια ηλικία που τρέχαμε με χίλια για να αφήσουμε πίσω μας την εφηβεία και να «μεγαλώσουμε», όταν θέλαμε να αισθανθούμε κάπως, πηγαίναμε στο μπαρ του Γιώργου Μπαράκου, το πρώτο τζαζ μπαρ της Αθήνας. Δεν είναι ότι μας άρεσε η τζαζ, για να φλεξάρουμε – όπως λένε σήμερα οι νέοι – πηγαίναμε, για να πούμε την άλλη μέρα ότι πήγαμε στου Μπαράκου. Εστω κι έτσι όμως, εξοικειωθήκαμε με αυτό είδος της μουσικής.

Ο Γιώργος Μπαράκος έφυγε χθες, παίρνοντας μαζί και ένα κομμάτι της νιότης μας.