Τεράστια προσπάθεια να «ξαναχτιστούν όλα καλύτερα»

Η εποχή του Covid-19 δεν έχει ακόμη τελειώσει. Τα χειρότερα μπορεί να έχουν υποχωρήσει εδώ και καιρό – αν και οι θάνατοι που συνδέονται με τον ιό συνεχίζονται – και για τους περισσότερους από εμάς, η μόλυνση δεν σημαίνει πλέον τίποτα πιο σοβαρό από λίγες μέρες στο κρεβάτι. Αλλά η ζοφερή και περίπλοκη κληρονομιά της πανδημίας γίνεται πιο ξεκάθαρη: η επικράτηση του μακροχρόνιου Covid, έντονη κρίση ψυχικής υγείας και αναπτυξιακά προβλήματα μεταξύ των παιδιών που πέρασαν πολλούς μήνες στερημένα τις πιο βασικές ανθρώπινες εμπειρίες.

Εν μέρει επειδή το εθνικό σύστημα υγείας NHS επλήγη τόσο πολύ από την πανδημία, τώρα φαίνεται να αντιμετωπίζουμε έξαρση των θανάτων από παθήσεις όπως ο καρκίνος, οι καρδιακές παθήσεις και ο διαβήτης που δεν ανιχνεύτηκαν ή δεν αντιμετωπίστηκαν. Ο Covid έχει επιταχύνει σε τεράστιο βαθμό την έξοδο ενηλίκων από το εργατικό δυναμικό, κάτι που δεν προκαλεί ανησυχία στους υπουργούς. Γενικότερα, εκατομμύρια άνθρωποι εξακολουθούν να ζουν με τα αποτελέσματα δύο μακρών ετών γεμάτα πένθος, φόβο και μοναξιά.

Εν τω μεταξύ, η κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι σχεδόν κανένα από τα πράγματα που μας υποσχέθηκαν κατά τις χειρότερες περιόδους της πανδημίας δεν πρόκειται να υλοποιηθεί. Τα δεινά της χώρας, ας μην ξεχνάμε, έμελλε να τιμηθούν με μια τεράστια προσπάθεια να «ξαναχτιστούν όλα καλύτερα». Αλλά τώρα ξαφνικά μας νουθετούν και μας προετοιμάζουν για ακόμη περισσότερες δυσκολίες και το ξεκάθαρο γεγονός είναι ότι οι άνθρωποι θα πληρώσουν περισσότερα για λιγότερα.

Η μεγάλη επιταγή της κυβέρνησης Σούνακ, όπως φαίνεται, είναι να προσπαθήσει απεγνωσμένα να επιστρέψει στην προ-Covid περίοδο.

Καθώς, όμως, αθετούν τις υποσχέσεις τους για τον Covid, ένα άλλο πράγμα βοηθά αυτούς που βρίσκονται στην κορυφή: η πολύ κατανοητή επιθυμία πολλών ανθρώπων να προσπαθήσουν απλώς να αφήσουν πίσω τους τη φρίκη της πανδημίας και να προχωρήσουν μπροστά. Αλλά οι πολιτικοί που μας οδηγούν πρέπει να είναι καλύτεροι. Στη σκόπιμη αμνησία αυτής της κυβέρνησης που ξεθωριάζει, υπάρχει μια σιωπηρή άρνηση να κάνει οτιδήποτε ουσιαστικό για να προετοιμαστεί για κάτι παρόμοιο. Αυτό, σε μια εποχή τόσο ασταθή και απρόβλεπτη όπως η δική μας, ισοδυναμεί με είδος ανευθυνότητας που κόβει την ανάσα: να παραμένουμε σε ήσυχη απόγνωση και να σκοντάφτουμε από καταστροφή σε καταστροφή.

Ο Τζον Χάρις είναι αρθρογράφος του «Guardian»