Ο γκουρού της οπισθοχώρησης

Ενα βιβλίο, μια εκδήλωση παρουσίασής του στη Λάρισα, μια χειρονομία, μια φράση που πονηρά αποδόθηκε στον Κώστα Καραμανλή («Εμένα με παρακολουθούσαν σοβαρές υπηρεσίες»), μια ακόμα μιντιακή επίθεση υπό τη σκέπη του πρώην πρωθυπουργού κατά του νυν… Ενα ακόμα μικρό επεισόδιο ενός συστηματικού ροκανίσματος του πολιτικού κεφαλαίου της κυβέρνησης, μάλιστα την παραμονή κατάθεσης ενός πολύ αισιόδοξου προϋπολογισμού σε συνθήκες παγκόσμιας αβεβαιότητας. Αυτή τη φορά, από μια εκδικητική λαϊκή Δεξιά, που επίσης εργάζεται αποσταθεροποιητικά για την κυβέρνηση αλλά και για τη χώρα.

Και από ποιον. Από τον Κώστα Καραμανλή και τους υποστηρικτές του. Από τον πρωθυπουργό μιας πολιτικής περιόδου όπου θριάμβευσαν το πελατειακό κράτος, η πολιτική αδράνεια και η οικονομική ανεμελιά. Ας δούμε μερικά δεδομένα.

Η περίοδος διακυβέρνησης του Κώστα Καραμανλή άρχισε με τον συμβολικό διορισμό άχρηστων, με την έννοια ότι δεν είχαν οργανική απασχόληση στην ύπαιθρο, αγροφυλάκων (οι περισσότεροι, σήμερα, είναι στη σύνταξη). Και γιγαντώθηκε, πάλι συμβολικά, μετά τις καταστροφικές πυρκαγιές του 2007, με τριχίλιαρα αδιακρίτως προς πληγέντες ή κατά δήλωσή τους πληγέντες. «Είχαμε κατέβει κάτω με τσάντες και αποζημιώναμε», σύμφωνα με την κυνική πλην χρήσιμη πρόσφατη περιγραφή του τότε υπουργού Οικονομικών, σήμερα δημάρχου Σπάρτης, Πέτρου Δούκα.

Αλλά και επί της ουσίας, η διακυβέρνηση Κώστα Καραμανλή οδήγησε το έλλειμμα στο 15,6% του ΑΕΠ και τη χώρα στον προθάλαμο της χρεοκοπίας. Οι θεωρίες συνωμοσίας ότι ανετράπη κι ότι κακοί άνθρωποι ήθελαν να τον δολοφονήσουν μάλλον εντάσσονται στην προσπάθεια κολάκων του να δημιουργήσουν οχυρά αναχώματα στην υστεροφημία του «κουρασμένου», όπως έμεινε να αποκαλείται, πρωθυπουργού. Ηταν σοβαρό λάθος του Γιώργου Παπανδρέου που δεν έδωσε έμφαση στις ευθύνες του – το ίδιο λάθος έκανε και ο Κυριάκος Μητσοτάκης που δεν έδωσε έμφαση στις ευθύνες του Τσίπρα.

Σημαντική είναι η ευθύνη του Κώστα Καραμανλή και στην αδυναμία του να αντιμετωπίσει τις κοινωνικές εντάσεις, που χρησίμευσαν ως πρόβα εκτροπής. Eνδεικτικά, δείτε τι έγινε το 2008, μετά τον φόνο του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου: η Αθήνα καιγόταν για εβδομάδες αλλά ο τότε αρμόδιος υπουργός Εσωτερικών, Προκόπης Παυλόπουλος, περίμενε οι ταραξίες να κουραστούν. Μάλιστα, για εκείνη τη στάση του ανταμείφθηκε αργότερα από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, που τον επέλεξε ως Πρόεδρο της Δημοκρατίας.

Τέλος, ο Καραμανλής ήταν ο μοιραίος πολιτικός στο Κυπριακό, αφού έστω διά της αδράνειας στήριξε το «περήφανο Οχι» στο σχέδιο Αναν και στη λύση του Κυπριακού. Το αποτέλεσμα το ζούμε ακόμα σήμερα, με την τουρκική δύναμη κατοχής παρούσα στο νησί και τη λύση της διχοτόμησης σχεδόν βέβαιη.

Προφανώς δεν με εκπλήσσει ότι ο Κώστας Καραμανλής ροκανίζει το κόμμα του και τη σημερινή κυβέρνησή του. Το ευρωπαϊκό πλαίσιο, η ενίσχυση των θεσμών, ο εκσυγχρονισμός ήταν ανέκαθεν απέναντι στον τρόπο του. Το δηλώνει όποτε του δίνονται ευκαιρίες. Το καλοκαίρι καλούσε Ρωσία και Ουκρανία σε διαπραγματεύσεις, και εμάς να στηρίξουμε τη λύση της υποταγής στη βούληση του Πούτιν – η εθνική ταπείνωση της Ουκρανίας και η επιβολή του δικαίου του ισχυροτέρου του φάνηκε ορθή λύση.

Σήμερα, σε μια συγκυρία συνολικής επίθεσης κατά της προσπάθειας εκσυγχρονισμού μιας ευρωπαϊκής Ελλάδας, δεν είναι σωστό να ξεχνάμε. Ο Καραμανλής έρχεται από τη χρεοκοπημένη Ελλάδα, ως θαυμαστής του Ανδρέα Παπανδρέου και ως γκουρού του Αλέξη Τσίπρα – γκουρού της οπισθοχώρησης. Φαίνεται ότι συνεχίζει να εργάζεται για αυτή την Ελλάδα, από πεποίθηση ή επειδή τον ωθούν προς τα εκεί οι επιρροές του. Στο χέρι μας είναι να μην επιτρέψουμε αυτή την παλιννόστηση.