Οι προκλήσεις της κλιματικής αλλαγής για τα μνημεία

Πολλαπλά σενάρια για τη διαχείριση των συνεπειών από την κλιματική αλλαγή, συνειδητοποίηση των συνδυαστικών κινδύνων από ακραία καιρικά φαινόμενα, βήμα στις τοπικές κοινωνίες και όσους εργάζονται στο πεδίο, αλλά και μαθήματα από τον τρόπο ανέγερσης των μνημείων που έχουν αντέξει στον χρόνο είναι μερικές από τις προτάσεις που ακούστηκαν χθες στους Δελφούς, πρώτη ημέρα του διήμερου συνεδρίου «Next 50: The Future of World Heritage in Challenging Times. Enhancing Resilience and Sustainability», το οποίο διοργανώνεται από το υπουργείο Πολιτισμού με αφορμή τον εορτασμό των 50 ετών από τη Σύμβαση για την Προστασία της Πολιτιστικής και Φυσικής Κληρονομιάς της UNESCO.

«Αειφορία, αντιπροσωπευτικότητα και προσβασιμότητα» θα πρέπει να αποτελέσουν προτεραιότητα παγκοσμίως, τόνισε ο αναπληρωτής γενικός διευθυντής της UNESCO, Ερνέστο Οτονέ, που χαρακτήρισε τη Σύμβαση του Παρισιού διεθνές εργαλείο και σύμβολο για την κινητοποίηση των χωρών. Την ανάγκη προσαρμογής των εργασιών συντήρησης στα νέα κλιματολογικά δεδομένα επισήμανε ο υπεύθυνος του προγράμματος Αστικής Κληρονομιάς στο Διεθνές Κέντρο για τη Μελέτη της Διατήρησης και Αποκατάστασης Πολιτιστικής Κληρονομιάς Ροχίτ Τζιγιάσου, ενώ για την ανάγκη της διεπιστημονικής προσέγγισης μίλησε ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών Κώστας Καρτάλης.

Οι εργασίες ξεκίνησαν παρουσία του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη – ο οποίος έκανε λόγο για τους δύο παράγοντες που θα έχουν καθοριστικές συνέπειες στο εγγύς μέλλον: την κλιματική κρίση και τον υπερτουρισμό -, της υπουργού Πολιτισμού Λίνας Μενδώνη – η οποία τόνισε την ανάγκη «τα κράτη-μέλη της UNESCO να επανεκτιμήσουν και να αναπροσαρμόσουν την κοινή τους στρατηγική με γνώμονα τις τρέχουσες και μελλοντικές απειλές και ευκαιρίες» – και της γενικής διευθύντριας της UNESCO Οντρέ Αζουλέ – η οποία, μεταξύ άλλων, αναφέρθηκε σε τρεις προκλήσεις που έχουν να αντιμετωπίσουν τα κράτη-μέλη: Την παροχή βοήθειας στις 12 αφρικανικές χώρες που δεν έχουν εντάξει κάποιο μνημείο στον κατάλογο της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς, ώστε να το κάνουν ως το 2030. Το να συνεχίσουν οι χώρες το έργο τους σε επίπεδο προστασίας της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς, να την κατανοήσουν καλύτερα και να τη μεταδώσουν στις επόμενες γενιές. Τη συνέχιση της προστασίας των μνημείων, καθώς το περιβαλλοντικό και τουριστικό αποτύπωμα είναι πολύ έντονο και πολλά από αυτά έχουν θιγεί.