Ο Νίκος Δένδιας και η εμπιστοσύνη

Πριν από μερικές ημέρες, στον απόηχο του θορύβου από τη δημοσίευση της λίστας Ντοκουμέντου, στην οποία εμφανιζόταν και ο υπουργός Εξωτερικών ως παρακολουθούμενος, ο Νίκος Δένδιας δήλωσε ότι η συνεργασία του με τον Πρωθυπουργό «είναι μια συνεργασία διαρκής και χαρακτηρίζεται από αμοιβαία εμπιστοσύνη». Πρόσθεσε μάλιστα ότι η συνεργασία αυτή (που χαρακτηρίζεται από αμοιβαία εμπιστοσύνη) «έχει παράξει (sic) απτά αποτελέσματα στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής».

Δεν είναι αμελητέα τα απτά αποτελέσματα που έχει παράξει (ξανά sic) η εξωτερική πολιτική μας, ιδίως στη συμφωνία με την Ιταλία και στην οριοθέτηση με την Αίγυπτο, αποτελέσματα για τα οποία εργάστηκε πρωτίστως ο Μητσοτάκης. Θυμάμαι όμως και τη μεγαλειώδη παρέμβαση του Νίκου Δένδια στην Τουρκία και την παράσταση υπερπατριωτισμού που έδωσε μπροστά στον τούρκο υπουργό Εξωτερικών Μεχμέτ Τσαβούσογλου. Τι πέτυχε με εκείνη την παράσταση στην προαγωγή των ελληνοτουρκικών σχέσεων, την οποία τότε επεδίωκε η Ελλάδα; Τίποτα, απλώς επιδείνωσε το όποιο κλίμα εμπιστοσύνης υπήρχε. Αλλά για τον υπουργό άξιζε τον κόπο, επειδή ενίσχυσε το πολιτικό του προφίλ στην Ελλάδα, το προφίλ του γενναίου έλληνα τσαμπουκά. Οι αναγνώστες ενδεχομένως θυμούνται ότι τον επέκρινα επικαλούμενος τη λογική – αλλά η αγοραπωλησία πατρίδας πουλάει περισσότερο από την επίκληση της λογικής. Εν ολίγοις, εκείνο το επεισόδιο φούσκωσε τα πανιά του υπουργού Εξωτερικών στον άτυπο και διαρκή εσωτερικό διαγκωνισμό στο κομματικό δελφινάριο της ΝΔ. Εξού και τα αμοιβαία αισθήματα.

Στην πολιτική η εμπιστοσύνη δεν κατεβαίνει από τον ουρανό. Κερδίζεται με πράξεις. Ακόμα κι αν η πολιτική προσέγγισης με τη νόμιμη κυβέρνηση της Λιβύης ήταν διακηρυγμένη, δεν μπορεί να γίνεται όπως όπως. Τέτοιοι στόχοι δεν επιτυγχάνονται με ερασιτεχνισμούς, με τους οποίους πρώτη απ’ όλους γελάει η Τουρκία. Υπάρχουν διπλωμάτες, υπάρχουν εμπειρογνώμονες. Δεν τους συμβουλεύεται ο υπουργός; Η πολιτική δεν είναι μόνο επικοινωνία.

Στο αεροδρόμιο της Τρίπολης, ο υπουργός εγκλωβίστηκε στο αεροπλάνο του για να μη χαιρετήσει μπροστά στις κάμερες (αχ, αυτές οι κάμερες) την ομόλογό του Νάιλα Μανγκούς. Ειπώθηκε ότι υπήρχε συμφωνία να συναντηθεί με τον πρόεδρο Μοχάμεντ Μένφι, η Μανγκούς κάνει τζιζ, προφανώς επειδή έχει υπογράψει τη συμφωνία με την Τουρκία για την εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων στο πλαίσιο του τουρκολιβυκού μνημονίου, που η Ελλάδα απορρίπτει ως παράνομο. Ο εγκλωβισμένος υπουργός επέμεινε να συναντήσει τον πρόεδρο, εκείνος αγρόν ηγόρασε και η ελληνική αποστολή δεν μπορούσε ούτε να φύγει επειδή οι Λίβυοι δεν έδιναν άδεια πτήσης. Το υπουργικό αεροπλάνο έμεινε για ώρα σε μια κατάσταση οιονεί ομηρείας και τελικά έφυγε για Βεγγάζη μέσω του FIR της Μάλτας. Ασφαλώς, οι σχέσεις των δύο κυβερνήσεων επιδεινώθηκαν. Πάει η προσέγγιση.

Η εξωτερική πολιτική δεν είναι βολονταρισμός ούτε προσωπική υπόθεση. Δεν είναι γιούργια στα παλιούρια. Θέλει σχέδιο, έγκυρους διπλωμάτες που θα το διεκπεραιώσουν, εγγυήσεις. Το χθεσινό περιστατικό, και η ζημιά που προκαλεί, χρειάζεται να το θυμόμαστε πάντα. Για να γίνει κατανοητό στους πολιτικούς ότι η εξωτερική πολιτική δεν είναι το χωράφι τους για την καριέρα τους.

Θα περιμένω με ενδιαφέρον το προσεχές διάστημα. Κυρίως θα περιμένω να δω αν η εμπιστοσύνη με την οποία ο Νίκος Δένδιας περιβάλλει τον Πρωθυπουργό συνεχίζει να υπάρχει. Διότι αν ο Πρωθυπουργός στηρίζεται στην εμπιστοσύνη του Νίκου Δένδια, τότε είναι επί θύραις ο κίνδυνος να απολέσει την εμπιστοσύνη των πολιτών. Ειδικά όσων ξέρουν να διακρίνουν ανάμεσα σε πατριδοκαπηλία και σοβαρότητα.