Μάρτυρες ή κατηγορούμενοι;

Οταν κυκλοφόρησε από την εφημερίδα «Documento» η πρώτη λίστα προσώπων που υποτίθεται ότι παρακολουθούσε ο Μητσοτάκης και η κυβέρνησή του, διάβασα τα κείμενα που τη συνόδευαν, ξαφνιάστηκα που δεν υπήρχαν αποδεικτικά στοιχεία ούτε για δείγμα και έγραψα ότι αυτό που διαφημιζόταν ως το ελληνικό Γουοτεργκέιτ προσωπικώς μου φάνηκε σαν Γουοτεργκέιτ από το Δελφινάριο.

Οχι πολλές μέρες μετά, και ενώ ο δημοσιογράφος επισκέφτηκε από μόνος του τον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, ενώ η αξιωματική αντιπολίτευση και ο Αλέξης Τσίπρας υιοθέτησαν πλήρως την εκδοχή που διακινεί και ενώ δημοσιεύτηκε ακόμα μια λίστα στην οποία κατά την εκδοχή της εφημερίδας ο Μητσοτάκης παρακολουθεί στον ελεύθερο χρόνο του υπουργούς και γραμματείς, πρόσωπα με τα οποία είναι όλη μέρα μαζί, ο Γιάννης Ματζουράνης, δικηγόρος του δημοσιογράφου (παλαιός συνεργάτης του Μένιου Κουτσόγιωργα τα χρόνια του σκανδάλου Κοσκωτά και σήμερα δικηγόρος του Τσίπρα και στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ), πήγε σε μια ιντερνετική συνέντευξη όπου ανακοίνωσε ότι δεν υπάρχουν στοιχεία. Οτι έχουν καταστραφεί ή, ξερωγώ, οι κακοί που κάνανε τις παρακολουθήσεις τα έχουν πάει σε ένα υπόγειο στο Ψυχικό (φυσικά στο Ψυχικό, μη νομίζει κανείς ότι είναι τίποτα παρακατιανοί, του Χολαργού, των Αμπελοκήπων ή της Καλλιθέας) ή κάπου αλλού όπου ή τα κατέστρεψαν ή τα φυλάνε για να εκβιάσουν. Το μόνο που έμεινε για να θεμελιώσει το ελληνικό Γουοτεργκέιτ είναι μερικές μαρτυρίες, απλώς να τους κηρύξουμε προστατευόμενους για να μπορούν να μιλήσουν. Θα μπορούσε να πει και τα ψευδώνυμά τους: Αικατερίνη Κελέση, Μάξιμος Σαράφης και Ιωάννης Αναστασίου. Ποιος είπε ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται, τη δεύτερη φορά σαν φάρσα;

Αλλά ας υποθέσουμε ότι δεν ήταν μια (όχι και τόσο αδέξια, όπως αποδεικνύεται από τον θόρυβο) σκηνοθεσία για να πληγεί η κυβέρνηση. Ας υποθέσουμε ότι τα πράγματα έγιναν όπως τα λέει ο συνήγορος του «Documento». Εικάζω ότι μεγαλύτερο ενδιαφέρον για τη δικαιοσύνη έχει όχι να χρησιμοποιήσει ως μάρτυρες κάποιους που έχουν άμεση γνώση (πώς;) υλικού παράνομων παρακολουθήσεων αλλά, πρωτίστως, να μάθει ποιοι είναι αυτοί; Ποιοι είναι αυτοί που διακινούν πληροφορίες και λίστες οι οποίες προέρχονται από τη χρησιμοποίηση ενός παράνομου λογισμικού και στοχεύουν πολιτικούς παράγοντες, πρωτίστως κυβερνητικούς, δημοσιογράφους, ηθοποιούς, συζύγους πολιτικών και γραμματείς τους; Μπορεί αυτοί να είναι μάρτυρες; Ή μήπως είναι κατηγορούμενοι;

Οπως προκύπτει από τη συνέντευξη του Γιάννη Ματζουράνη, αν είναι αληθινά όσα υποστηρίζει, οι άνθρωποι αυτοί που έκαναν παράνομες υποκλοπές δρούσαν από μόνοι τους (δεν προκύπτει από όσα είπε ότι δρούσαν για κυβερνητικό ή παρακυβερνητικό κέντρο), υπήρχε μια βάση στο Ψυχικό και το υλικό των υποκλοπών που είχε συγκεντρωθεί ή το κατέστρεψαν ή πιθανόν να το φυλάνε κρυμμένο για να εκβιάζουν. Γνώση αυτού του υλικού, όμως, έχουν και οι μάρτυρες τους οποίους επικαλείται ο συνήγορος.

Η υποκλοπή τηλεφωνικών συνομιλιών από ιδιώτες στη δημοκρατία μας είναι παράνομη πράξη. Παράνομη πράξη όμως είναι και η διοχέτευση πληροφοριών από υποκλοπές σε κέντρα, που μπορούν να τις χρησιμοποιήσουν κατά το δοκούν, ιδίως από τη στιγμή που κανείς δεν μπορεί να πει με βεβαιότητα τι είναι πληροφορία και τι φήμη, καθόσον τίποτα δεν μπορεί να τεκμηριωθεί – ει μη μόνο η αντικειμενικά παράνομη συμπεριφορά των υποκλοπέων, των πληροφοριοδοτών για τις υποκλοπές και εκείνων που υιοθετούν αναπόδεικτα αυτές τις αμφίβολες πληροφορίες η δημοσιότητα των οποίων έχει στόχο την πολιτική ομαλότητα και τη δημοκρατία («θεμελιώδεις αρχές και θεσμοί του Πολιτεύματος», κατά τον Ν. 4855/2021, αρ. 61, παρ. 4). Πολύ ενδιαφέρουσα η τροπή των πραγμάτων.

Οι ταλιμπάν της οικολογίας

Ανθεί, όπως φαίνεται, στην Ευρώπη ο ακτιβισμός για την αποτροπή της κλιματικής αλλαγής που για να κάνει αισθητή την παρουσία του επιλέγει τη δημοφιλή τακτική του αισθητικού σοκ. Η τελευταίου τύπου εκδοχή αισθητικού σοκ «για καλό σκοπό» (δεν είναι καλός σκοπός η σωτηρία της Γης;) έχει στόχο διάφορα αριστουργήματα της παγκόσμιας ζωγραφικής που φυλάσσονται και εκτίθενται σε μουσεία. Τον προηγούμενο μήνα, ακτιβιστές τέτοιου τύπου έριξαν σούπα σε (προφυλαγμένους από τζάμι) πίνακες του Μονέ και του Βαν Γκογκ. Και χθες, δύο ακόμα ακτιβιστές μπήκαν στο Μουσείο του Λεοπόλδου στη Βιέννη για να ρίξουν, αυτή τη φορά, πετρέλαιο σε ένα έργο του Γκούσταφ Κλιμτ.
Ο Κλιμτ, ο ρόλος του οποίου στην ανάπτυξη της αρ νουβό (πρώιμης τάσης που προανήγγειλε τον καλλιτεχνικό μοντερνισμό του εικοστού αιώνα) είναι σημαντικός, γι’ αυτό άλλωστε και η εργασία του θαυμάζεται. Αλλά το συγκεκριμένο έργο που έπληξαν οι τωρινοί ακτιβιστές φαίνεται ότι υπέστη σοβαρές ζημιές που δεν είναι σίγουρο ότι μπορούν να αποκατασταθούν. Αν συμβεί κάτι τέτοιο, φαντάζομαι ότι για την αποζημίωση που θα κληθούν να πληρώσουν αυτά τα παιδιά θα πρέπει να δουλέψουν πολλοί. Και η μεν Γη είτε θα σωθεί είτε θα καταστραφεί ερήμην τους. Τέτοια πράγματα συμβαίνουν όταν ο ταλιμπανικός ριζοσπαστισμός συναντά την ηλιθιότητα.