Παιδικές ασθένειες {LF}της ριζοσπαστικής Αριστεράς

Ακόμη και ο πιο απλός άνθρωπος – ας πούμε, κάποιος ο οποίος για σχολείο είχε την τηλεόραση και για πανεπιστήμιο το καφενείο – γνωρίζει ότι, αν πέσεις μέσα σε βάλτο ή σε κινούμενη άμμο, μένεις ακίνητος και ελπίζεις ότι θα βρεθεί κάποιος να σε τραβήξει έξω. Ειδάλλως, και η παραμικρή κίνηση σε βυθίζει ακόμη περισσότερο. Οι πάντες, είμαι βέβαιος, το γνωρίζουν αυτό, εκτός από έναν. Είναι ο Αλέξης Τσίπρας, ο οποίος αφού έκανε το κολοσσιαίο λάθος να μη στηρίξει την αμυντική συμφωνία με τη Γαλλία, τώρα προσπαθεί με απλωτές να βγει από τον βάλτο στον οποίο μόνος του έπεσε.

Το γεγονός ότι, την τρέχουσα περίοδο, κατά την οποία η πολεμική των τουρκικών προκλήσεων κλιμακώνεται από μέρα σε μέρα, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ θέτει προς τον πρεσβευτή της Γαλλίας θέμα επαναδιαπραγμάτευσης της συμφωνίας, είναι από τα σπάνια. Είναι από εκείνα που ούτε ως απίθανα δεν μπορείς να τα θεωρήσεις, αλλά ξαφνικά βλέπεις τον άλλον να τα διαπράττει μπροστά σου κι εσύ μένεις κατάπληκτος να αναρωτιέσαι τι μπορεί να έχει υπαγορεύσει μια τέτοια ανοησία σε έναν άνθρωπο, τον οποίον χαζό δεν τον λες. (Τον λες αμόρφωτο, αγράμματο, κ.λπ., χαζό όμως με τίποτα…) Δυσκολεύεσαι να δεις την κομματική σκοπιμότητα που μπορεί να υπάρχει, επειδή τα μειονεκτήματα από μια τέτοια πρωτοβουλία είναι θεόρατα και σκεπάζουν οτιδήποτε άλλο.

Αν έχω καταλάβει καλά, στόχος της επαναδιαπραγμάτευσης που επιδιώκει ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ είναι ένας μέρος της ναυπήγησης να γίνει εδώ, ώστε η σύμβαση να αποφέρει και προστιθέμενη αξία για τη χώρα μας. Πρόκειται για μια ανεδαφική μπούρδα, που ενδεχομένως να ακούγεται ευχάριστα σε όσους θέτουν τις ιδεολογικές εμμονές τους, τον πολιτικό επαρχιωτισμό τους, τα παραταξιακά συμπλέγματά τους, τα «θέματά» τους γενικώς, πάνω από την αποτελεσματικότητα της σύμβασης. Στην πράξη δεν σημαίνει τίποτε απολύτως.

Είναι εκδήλωση ενός είδους παραλογισμού, που θαρρείς ότι έχει βγει από τη δεκαετία του 1920 και τους Μπολσεβίκους, όταν προσπαθούσαν να αντιμετωπίσουν άμεσα και επείγοντα πρακτικά προβλήματα και, συγχρόνως, οι ίδιοι υπονόμευαν τις προσπάθειές τους μέσω της προσκόλλησής τους στην ιδεολογική ορθοδοξία, όπως, π.χ., στις διπλωματικές σχέσεις τους με τη Γερμανία. Ενώ ήταν η μόνη χώρα με την οποία είχε συνάψει συνθήκη συνεργασίας (γερμανοί αξιωματικοί εκπαίδευαν τον Κόκκινο Στρατό), την ίδια ώρα η Μόσχα προετοίμαζε εξέγερση (τον Δεκέμβριο του 1923) για την ανατροπή της μόνης κυβέρνησης που τους έπαιρνε στα σοβαρά και τους βοηθούσε! Για να μη σας αφήσω με την απορία, η εξέγερση ποτέ δεν έγινε, ματαιώθηκε την τελευταία στιγμή, επειδή η πραγματική δύναμη των κομμουνιστών ήταν πολύ μικρότερη από εκείνη που υπολόγιζαν στην Κομιντέρν.

Την ίδια αντιφατικότητα, μεταξύ του ιδεολογικού και του εφικτού, αυτήν που εν τέλει ακυρώνει κάθε προσπάθεια στην οποία μπερδεύεται, βλέπουμε και στη στάση του ΣΥΡΙΖΑ και του προέδρου του στο θέμα της αμυντικής συμφωνίας με τη Γαλλία. Η κατασκευή μέρους των φρεγατών στην Ελλάδα θα ήταν οπωσδήποτε επιθυμητή από όλους. Υπό την προϋπόθεση, όμως, ότι μπορούσε να γίνει. Δεν μπορούσε να γίνει – τόσο απλό είναι. Τουλάχιστον μέσα στο χρονοδιάγραμμα που προσέφεραν οι Γάλλοι. Οπως συνέβη τις περισσότερες φορές που ενεπλάκησαν ελληνικά ναυπηγεία σε εξοπλιστικό πρόγραμμα, θα είχαμε και πάλι παρατάσεις επί παρατάσεων. Το κρίσιμο πλεονέκτημα, όμως, της υπάρχουσας συμφωνίας είναι η ταχύτητα της παράδοσης. (Είναι χαρακτηριστικό ότι τα Ραφάλ που ήδη παρέδωσαν, τα ελαφρώς μεταχειρισμένα, προορίζονταν για τη δική τους αεροπορία. Από εκεί τα πήραν και τα έδωσαν σε εμάς.)

Αυτό ακριβώς το πλεονέκτημα επιδιώκει να ακυρώσει ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, όταν θέτει θέμα κατασκευής τμήματος των φρεγατών στην Ελλάδα. Οταν μάλιστα το θέτει στην παρούσα συγκυρία των ελληνοτουρκικών σχέσεων, πώς γίνεται να μην αντιλαμβάνεται ότι τη στάση του θα κατακρίνει η πλειονότητα των ψηφοφόρων, που υποστηρίζουν το εξοπλιστικό πρόγραμμα και ανησυχούν με την επιθετικότητα της Τουρκίας; Δεν είναι η πρώτη φορά, ούτε πρόκειται να είναι η τελευταία, που ο Αλέξης Τσίπρας προσπαθεί να απεμπλακεί από ένα λάθος του με ελιγμούς, που τον εκθέτουν χειρότερα. Υποθέτω ότι υπέκυψε στην πίεση της κυβέρνησης, που συνεχώς υπενθυμίζει την αντίθεσή του με τη συμφωνία. Και τα έκανε χειρότερα…

ΕΡΡΙΦΘΗ Ο ΚΥΒΟΣ!

Γεγονός. Η υποψηφιότητα του Μόρφου για τον Αρχιεπισκοπικό Θρόνο της Κύπρου ανακοινώθηκε από τον οιονεί εκπρόσωπό του, Χριστόδουλο Πρωτοπαπά, ο οποίος τυγχάνει και προεδρικός υποψήφιος. Οπως είπε ο κ. εκπρόσωπος: «Ξέρετε ότι είναι παγκοσμίως γνωστός ο Μητροπολίτης Μόρφου. Είναι μια παγκόσμια προσωπικότητα, αφού οι ομιλίες του έχουν μεταφρασθεί σε πάρα πολλές γλώσσες, ενώ το κανάλι του στο Youtube έχει ξεπεράσει τα 17 εκατομμύρια θεάσεις». Με αυτό το κριτήριο, ας ψηφίσουν τον Μίκυ Μάους. Είναι ακόμη μεγαλύτερη προσωπικότητα παγκοσμίως…