Η επέτειος{CR}

Αν αφαιρέσεις το χρώμα από τα επετειακά και την πορεία για το Πολυτεχνείο, επιστρέφεις στα 70s. Τα συνθήματα και τα πανό παραμένουν κατά βάση ίδια, με μία προσχηματική επικαιροποίηση. Η πορεία κινείται πάνω στα ίχνη των προηγούμενων και όσοι συμμετέχουν είναι λίγο ως πολύ ντυμένοι με τον ίδιο τρόπο. Τα άρβυλα και τα αμπέχονα παραμένουν κλασική στυλιστική επιλογή για την περίσταση. Είναι λες και μερικές χιλιάδες άνθρωποι, νέοι οι περισσότεροι, έχουν εγκλωβιστεί σε μία χρονική λούπα. Και όλο αυτό επενδύεται κατά βάση με τις ίδιες νότες. Τα τραγούδια του Μίκη, η Αννα που κλαίει επειδή στο ντουλάπι δεν έχει ψίχα ψωμί, ενώ ο Ξυλούρης αγγέλλει την είσοδο των εχθρών στην πόλη – ούτε καν ο Χαρούλης.

Εδώ και καιρό το Πολυτεχνείο δεν είναι μόνο επέτειος. Είναι θεαματική αναπαράσταση μιας ολόκληρης εποχής. Και αισθάνεσαι ότι, εδώ και μισό αιώνα, έχουν αλλάξει τα πάντα εκτός από τους ανθρώπους.

Θα μπορούσε να γίνει αλλιώς; Δύσκολα. Το Πολυτεχνείο είναι μία επέτειος που δεν προσαρμόζεται στο σήμερα, όσο και αν προσπαθήσεις. Δεν μπορείς να εντάξεις το 1973 στο 2022. Εχουν περάσει 49 χρόνια, το 2070 είναι πιο κοντά μας από το 1973. Τότε γιατί συμβαίνει αυτό; Συμβαίνει επειδή οι κώδικες του Πολυτεχνείου πέρασαν στην πολιτική διαλεκτική των επόμενων γενιών της Αριστεράς. Ακόμα και σήμερα, ακούς αριστερό πολιτικό λόγο και λες ότι μεταφέρθηκε ατόφιος, ανέγγιχτος και απαράλλαχτος από τα 70s. Και όλο αυτό το τελετουργικό της επετείου αντιστοιχεί σε θρησκευτική εκδήλωση ή παράσταση του Λυκείου Ελληνίδων που ντύνονται τα παραδοσιακά και μεταφέρονται στο παρελθόν. Η επιμονή στις ίδιες εικόνες, στα ίδια τραγούδια, στα αμετακίνητα κλισέ. Δεν είναι ο σεβασμός που τα επιβάλλει. Είναι κυρίως η ανάγκη για περιχαράκωση.

Στο Πολυτεχνείο πέθαναν άνθρωποι αγωνιζόμενοι για την ελευθερία. Με αιτήματα που είναι την ίδια στιγμή δικαιωμένα και αδικαίωτα – μπορείς να τα δεις από όποια πλευρά θέλεις. Ομως μία εξέγερση δεν δικαιώνεται μόνο αν ικανοποιηθούν τα αιτήματά της, αλλά και αν την ξεπεράσει ο χρόνος.