«Αν δεν με έπιαναν, ίσως να έκανα και χειρότερα»

«Οποιος δεν έχει ζήσει στο πεζοδρόμιο, αποκλείεται να ξέρει τι πάει να πει να είσαι τίμιος και ειλικρινής και ταυτόχρονα παράνομος». Αυτά τα λόγια από τον «Ασυμβίβαστο» του Παύλου Σιδηρόπουλου συνοψίζουν πώς νιώθει ο Γιάννης. Είναι τίμιος και ειλικρινής, όμως για μια μεγάλη περίοδο της ζωής του το σύμπαν του ήταν αυτό της παρανομίας.

Μπήκε στη φυλακή στα 18 του ως ο ιθύνων νους μιας εγκληματικής οργάνωσης, των «LOCOS». Δώδεκα χρόνια κάθειρξη, ήταν η δεύτερη μεγαλύτερη ποινή που δόθηκε σε μέλος της οργάνωσης. «Ξεκίνησα τη χρήση στα 14. Επινα και πουλούσα. Αυτό ήταν η ζωή μου. Αυτό και η Κική, η τότε κοπέλα μου, που σήμερα έχει γίνει η διάσημη Super Kiki», λέει ο Γιάννης, που πλέον έχει επιστρέψει στη Χίο.

Θυμάται ακόμα τους φάρους των περιπολικών την ημέρα που έγιναν οι συλλήψεις. Ωστόσο, δεν είχε καταλάβει τι θα ακολουθούσε: «Οταν μπήκα φυλακή, σκέφτηκα ότι θα κατακτήσω και τη φυλακή, θα πουλήσω και στη φυλακή, θα κάνω καινούργια “κονέ” κι όταν βγω θα είμαι ο Πάμπλο Εσκομπάρ της Ελλάδας. Σκέφτηκα ότι θα ξυρίσω το κεφάλι μου, θα κάνω τατουάζ κι άμα χρειαστεί θα κάνω και καμία απόδραση. Ημουν σε αυτή τη φάση… Οτι είμαι γκάνγκστερ, είμαι ο νονός, αυτή είναι η δουλειά μου. Τέτοια έπαρση είχα».

Αποφάσισα να αλλάξω
Τα χρόνια στην Κασσαβέτεια δεν ήταν εύκολα. Για ένα μεγάλο διάστημα η χρήση συνεχίστηκε και μέσα στο σωφρονιστικό κατάστημα. «Επειτα από δυόμισι χρόνια αποφάσισα να αλλάξω. Συνειδητοποίησα ότι όλοι προχωρούν κι εγώ μένω πίσω. Ετσι αποφάσισα και να ξεκινήσω ξανά το σχολείο μέσα στη φυλακή. Ηταν το πιο ωραίο πράγμα, ξεφεύγαμε, ξανανιώσαμε παιδιά. Θυμάμαι ακόμα τον Λεωνίδα, τον κοινωνικό λειτουργό, την κυρία Χριστίνα, την κυρία Τζένη και τη διευθύντρια,την κυρία Ευμορφία», περιγράφει.

Με τον φίλο του, τον Γιώργο, μέλος και αυτός τότε των «LOCOS», ξεκίνησαν παράλληλα με το σχολείο και το πρόγραμμα απεξάρτησης του ΚΕΘΕΑ. «Δεν ήταν εύκολο, βγάζαμε στερητικά μέσα στο κελί», συνεχίζει ο Γιάννης. Στη συνέχεια, και ενώ ήταν ακόμα έγκλειστος, έγινε μάγειρος, όπως ο μπαμπάς του και ο αδερφός του. Μπήκε στη φυλακή στα 18 και βγήκε στα 23. Την ημέρα της αποφυλάκισης δεν θα την ξεχάσει ποτέ, λέει. «Επειδή το λεωφορείο από τον Αλμυρό αργούσε, πήγα στον Βόλο με τα πόδια, κουβαλώντας δύο βαλίτσες. Τέτοια ένταση είχα. Τόσο πολύ ήθελα να φύγω».

Δεν πέρασε ούτε μία στιγμή από το μυαλό του να μην επιστρέψει στη Χίο. Ηξερε ότι θα υπάρξει ρατσισμός και ότι όποτε γύριζε την πλάτη του θα λέγονταν πράγματα γι’ αυτόν, αλλά, όπως τονίζει, κανένας δεν θα τον έδιωχνε από το νησί του. «Για τον εαυτό μου δεν φοβόμουν, στενοχωριόμουν μόνο για τη μάνα μου και για τον μικρό μου αδερφό, που παρεμπιπτόντως έγινε αστυνομικός», περιγράφει γελώντας.

Μετά τη φυλακή συνέχισε το πρόγραμμα απεξάρτησης, έκανε ψυχανάλυση, δούλεψε με τον εαυτό του και φοίτησε σε σχολή μαγειρικής. Στο νησί, γνώρισε τη γυναίκα του, φοιτήτρια τότε στη Χίο. Δραστηριοποιούνται πλέον μαζί επιχειρηματικά στον χώρο της εστίασης. Εχουν ένα εστιατόριο, ένα beach bar και φέρνουν στο νησί τους καλλιτέχνες που αγαπάει η νεολαία.

«Οταν γνώρισα τη γυναίκα μου, ήμουν ένα αγρίμι. Δεν είχα ζήσει τίποτα. Τα παιδικά μου χρόνια ήμουν μέσα στα ναρκωτικά, μετά μπήκα στη φυλακή. Οταν βγήκα, δεν είχα καν τρόπους. Η γυναίκα μου με εξημέρωσε. Επεισα και την πεθερά μου και με αγάπησε. Σήμερα έχουμε ένα κοριτσάκι εννέα μηνών. Είμαστε πλέον κανονική οικογένεια. Τρώμε όλοι μαζί με τη γυναίκα μου, τη μητέρα μου, τα αδέρφια μου. Είχαμε να φάμε όλοι μαζί από τα χρόνια που ζούσε ο πατέρας μου», συνεχίζει ο ίδιος.

Γιατί… ξέφυγε
Ο Γιάννης ψάχνει ακόμα να βρει μία εξήγηση, να καταλάβει γιατί η κατάσταση… ξέφυγε. Η απάντηση που δίνει θα μπορούσε να βγαίνει από το στόμα εκατοντάδων νέων με παρόμοια βιώματα: «Μάλλον έμπλεξα γιατί έψαχνα την αγάπη και τη θαλπωρή που μου έλειπαν. Εψαχνα μια οικογένεια. Ηθελα να ανήκω κάπου και να φωτίζομαι. Ηθελα να ξεχωρίζω. Η ευθύνη δικιά μου. Αν δεν με έπιαναν, ίσως να έκανα και χειρότερα».

Οσο κοινότοπο κι αν ακούγεται, όπως λέει, το μήνυμα είναι «Μακριά από τα ναρκωτικά». «Τα ναρκωτικά είναι μια ψευδαίσθηση, ένα ψέμα. Αν πουλάς, θα μπεις φυλακή.Αν πίνεις, θα ζεις στην παράνοια. Εχω να πιω 11 χρόνια. Δεν γουστάρω. Είναι καλύτερα τα πράγματα έτσι. Δουλεύω 15 ώρες την ημέρα, δεν μπορώ να είμαι υπό την επήρεια ναρκωτικών».