«Προσπάθησα να μπω σε ένα πρόγραμμα, τα παράτησα, τα έκανα χειρότερα και ξαναμπήκα»

Η ιστορία του Παναγιώτη είναι διαφορετική. Μπήκε φυλακή ως απλό μέλος των «LOCOS», αποφυλακίστηκε και μετά από μερικά χρόνια επέστρεψε στη φυλακή. «Προσπάθησα να μπω σε ένα πρόγραμμα, τα παράτησα, τα έκανα χειρότερα και ξαναμπήκα», λέει. Εκανε χρήση από 13 χρόνων κάνναβη, παραισθησιογόνα, κοκαΐνη. Μόλις τελείωσε το σχολείο, συνελήφθη ως μέλος των «LOCOS» και οδηγήθηκε στο Ειδικό Κατάστημα Κράτησης Νέων. «Ο Αυλώνας είναι από τις πιο σκληρές φυλακές στην Ελλάδα, με το καλημέρα τρως ξύλο», θυμάται και συνεχίζει: «Μπήκα σε μία πτέρυγα με μετανάστες, ήμουν ο μόνος που μιλούσε ελληνικά».

Οταν τους συνέλαβαν, νόμιζε ότι πρόκειται για φάρσα. «Δεν είχαμε στην κατοχή μας τίποτα και νομίζαμε ότι δεν μπορούν να μας κάνουν τίποτα… Πού να φανταστούμε ότι μας παρακολουθούσαν τόσους μήνες και είχαν καταγεγραμμένες όλες τις συνομιλίες μας! Θυμάμαι όταν βγήκα από την αίθουσα του ανακριτή και πήρα τον δρόμο για τις φυλακές. Είπα στη μητέρα μου “μαμά, πάω διακοπές” και λιποθύμησε. Είναι ό,τι πιο σκληρό έχω ζήσει, να βλέπω τη μητέρα μου να λιποθυμά εξαιτίας μου. Εγώ, βέβαια, προσπάθησα να αποφορτίσω το κλίμα, αλλά δεν τα κατάφερα. Στεναχωριόμουν πολύ για τη μάνα μου και τον πατέρα μου. Δεν με ένοιαζε για εμένα, αλλά για τους γονείς μου στεναχωριόμουν πολύ. Γι’ αυτούς ήμουν πάντα ένας καημός».

Είναι λύση η φυλακή για μία συμμορία ανηλίκων; Είναι λύση η φυλακή για ανήλικα παιδιά που κάνουν χρήση από 13 ετών; Για τον Παναγιώτη η απάντηση είναι κατηγορηματικά «όχι». «Ημασταν παιδάκια. Θα έπρεπε να μας είχαν στείλει σε κάποιο πρόγραμμα απεξάρτησης και όχι στη φυλακή. Στον Αυλώνα είχα μαζί μου ένα παιδάκι 15 ετών από τους “LOCOS”, ήταν 30 κιλά. Αυτό το παιδί δεν το βάζεις φυλακή για κανέναν λόγο. Ενα παιδί μέσα στη φυλακή χάνει χρόνια και αποκτά γνωριμίες…».

Οι γνωριμίες της φυλακής έγιναν, άλλωστε, και η αιτία ο Παναγιώτης να βρεθεί και πάλι, λίγα χρόνια μετά, πίσω από τα κάγκελα, στον Κορυδαλλό αυτή τη φορά. «Δούλευα σε ένα εργοστάσιο ψαριών στο Κορωπί για 680 ευρώ. Μια μέρα συνάντησα τυχαία έναν φίλο από τις φυλακές. “Θέλεις 1.000 ευρώ” με ρώτησε, και είπα “ναι”. Εκλεψε ένα περίπτερο κι εγώ κρατούσα τσίλιες. Χίλια ευρώ σε μια μέρα. Μετά ήρθε να με βρει στο νησί ένα φίλος από τις φυλακές. Εφερε μαζί του πέντε κιλά. Ξαναρχίσαμε, ξαναμπήκα στη φυλακή…».

Εχασα χρόνια και πράγματα
Τα τελευταία πέντε χρόνια ο Παναγιώτης έχει ηρεμήσει, μπήκε στο πρόγραμμα «ΑΡΓΩ», στη Θεσσαλονίκη, γύρισε στο νησί και κάνει τη δουλειά του πατέρα του, είναι ψαράς, και τα απογεύματα κόβει και πουλάει ξύλα.

«Η μεγαλύτερη φυλακή του χρόνου είναι τα ναρκωτικά. Τα ναρκωτικά είναι γλυκά αλλά έχουν ακριβό τίμημα, πρέπει να δώσεις τη ζωή σου. Γιατί με τα ναρκωτικά χάνεις τη ζωή σου. Εχασα χρόνια και πράγματα. Αλλά πέρασε», λέει σήμερα.

Οσο για τον κόσμο στο νησί; «Προσωπικά δεν με ενδιέφερε ποτέ τι θα πει ο κόσμος. Ηθελα να είμαι καλά εγώ, η οικογένειά μου και πέντε άνθρωποι που αγαπώ. Ακόμα και σήμερα λένε και πάντα θα λένε, ακόμα και 30 χρόνια να περάσουν. Δεν με νοιάζει όμως, αρκεί που ξέρω εγώ», καταλήγει.

Ο Γιάννης και ο Παναγιώτης, έκλεισαν τα αφτιά και επέστρεψαν στον τόπο που αγαπούν. Ωστόσο, κάποια από τα μέλη της ομάδας εκείνων των «άγριων» νεαρών, δεν επέστρεψαν ποτέ…