Το φετινό σωστό δείχνει το παλαιότερο λάθος!

Δεν είναι κουίζ του στυλ αν έκανε το αβγό την κότα ή το αντίστροφο. Τα πράγματα δείχνουν εξαιρετικά απλά. Με την προϋπόθεση πως δεχόμαστε ότι τα πάντα τούτη τη σεζόν κυλούν ιδανικά, άρα έγιναν σωστά από την πλευρά της ΑΕΚ, μήπως τα προηγούμενα χρόνια πάρα πολλά γίνονταν λανθασμένα και πάνω σε σαθρές βάσεις. ‘Η όχι; Ας τα δούμε αναλυτικά:

Είναι ή όχι ανήκουστο να ποντάρεις σε κάποιον Μισελέν και όχι στον φορμαρισμένο Ρότα και τον… μουντιαλικό Σιντιμπέ;

Επρεπε ή όχι η ΑΕΚ να έχει επενδύσει σε έναν αμυντικό-όνομα τόσα χρόνια, να έφερνε δηλαδή νωρίτερα τον Βίντα και  να βάλει δίπλα του τον Μουκουντί;

Ποιος ο λόγος να παίζει με εξτρέμ τον Αλμπάνη και όχι τον Ελίασον που μοιράζει αφειδώς ασίστ;

Αναβαθμίστηκε η θέση του αμυντικού χαφ με τον Γιόνσον ή κάποιοι δεν βλέπουν καλά;

Γιατί να μην έχει έρθει νωρίτερα ένας χαφ όπως ο Γκατσίνοβιτς, ο καλύτερος της ομάδας στο πρόσφατο ντέρμπι και συνολικά το τελευταίο διάστημα; Ο μέσος που «με τη μία» μοιράζει έτοιμα γκολ στους συμπαίκτες του όπως έκανε στο Νέο Φάληρο;

Η απάντηση είναι… ευκολάκι: οι καλοί παίκτες κοστίζουν. Η εμπειρία και η ποιότητα, πληρώνονται. Τα προηγούμενα έτη, το βάρος όπως έχει ειπωθεί αρμοδίως, δόθηκε στην κατασκευή του γηπέδου. Τώρα όμως ο στόχος είναι να βελτιωθεί η ομάδα και ήδη η εικόνα δείχνει καλύτερη σε σύγκριση με τα προηγούμενα χρόνια.

Οσον αφορά τον Αλμέιδα, ξεκάθαρα τα πράγματα: ήρθε ως ένα στοίχημα, γοητευτικό μεν, αλλά στοίχημα. Ας μη συγκριθεί με τον Γιαννίκη ή τον Οφρυδόπουλο! Αλίμονο… Ο αργεντινός τεχνικός είναι όπως ο Ντούσκο στο παρελθόν που έφερε τις δάφνες του φτασμένου παίκτη. Τι δίνει ο κόουτς στην εφετινή ομάδα; Προσφέρει με τη δουλειά του κάτι εντυπωσιακό στο επίπεδο της φυσικής κατάστασης, κάτι που δυσκολεύει τους αντιπάλους, το δε πρέσινγκ είναι φοβερό. Η συνοχή έχει αποκτηθεί, όποιος και να λείπει δεν χάνεται η ταυτότητα της ΑΕΚ. Και πάνω απ’ όλα, το κλειδί είναι η αυτοπεποίθηση και η λέξη που είπε ο Αλμέιδα στο τέλος του ντέρμπι: «υπερηφάνεια»! Μεγάλη κουβέντα. Γιατί οι ποδοσφαιριστές τολμούν να βγουν από το καβούκι τους, δεν φοβούνται, έχουν πίστη στις δυνατότητές τους και φουσκώνουν από υπερηφάνεια θέλοντας να οδηγήσουν την ΑΕΚ ψηλά. Το αν η ωραία παρουσία της ομάδας θα συνδυαστεί με τίτλο, είναι το επόμενο μεγάλο ζητούμενο. Αλλά υπάρχει καιρός μέχρι να φανεί αυτό.