Σταλινική Ή πουτινική Αριστερά;

Κάπου διάβασα χθες περί απεχθών παρακολουθήσεων. Θυμήθηκα ότι μια πολύ ωραία ορολογία όταν άρχισαν να κινητοποιούνται οι «Αγανακτισμένοι» της πάνω και της κάτω Πλατείας Συντάγματος, ήταν αυτή που έκανε λόγο περί απεχθούς χρέους. Εστω κι αν τότε η απέχθεια για το χρέος προέκυπτε επειδή ήταν επαχθές, ο όρος έμεινε για καιρό για να θυμίζει πώς δούλεψε ο λαϊκισμός. Με επίθετα, αλλά όχι με ουσιαστικά, η χώρα κυριολεκτικά κινδύνεψε να βρεθεί εκτός πολιτισμού.

Οι αναλογίες στη διαμόρφωση του κλίματος και στις ημέρες μας είναι εμφανείς, με μια διαφορά: απ’ ό,τι φαίνεται, σήμερα, ο κόσμος αγρόν ηγόρασε. Και ηγόρασε αγρόν επειδή η σημερινή πολιτική ηγεσία, σε γενικές γραμμές, ανταποκρίθηκε στο μεγάλα και σύνθετα προβλήματα που έβαλε η εποχή μας. Και την πανδημία χειρίστηκε με αξιοπρέπεια, και στην ελληνοτουρκική ένταση απαντά αναβαθμίζοντας την άμυνα παράλληλα με μια πολυδύναμη εξωτερική πολιτική που σε συνδυασμό κάνουν την Ελλάδα δύσκολο αντίπαλο, και στην ενεργειακή και οικονομική κρίση που έφερε η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία έχει λύσεις, και την ευρωπαϊκή ταυτότητα της χώρας βαθαίνει αφού με αξιοπρέπεια και θάρρος συντάσσεται με την ΕΕ στην καταδίκη και στην απομόνωση του εισβολέα αφήνοντας πίσω τους εδραίους μύθους για τη συγγένεια με το «ξανθό γένος». Καμία συγγένεια δεν έχει η Ελλάδα ούτε με αυταρχικούς αναθεωρητές στρατοκράτες ηγέτες.

Αλλά και δεν μπορεί να επηρεάσει την πορεία της χώρας η γενικευμένη επίθεση κατά της πολιτικής ομαλότητας με την αμφίβολης αξίας επίκληση «αποκαλύψεων» περί παρακολουθήσεων πολιτικών και πολιτών. Στο κάτω κάτω, οι πολίτες είναι ιδιαίτερα επιφυλακτικοί με τον βίο και την πολιτεία του Αλέξη Τσίπρα, του βασικού πολιτικού που έχει κάνει σημαία του τα δημοσιεύματα. Κανείς δεν ξεχνά ούτε τις μεθόδους ούτε την πολιτεία του ανθρώπου που υποσχόταν να σκίσει τα μνημόνια με ένα νόμο και ένα άρθρο, και όταν πήρε την εξουσία απλώς υπέγραψε ακόμα ένα μνημόνιο, το τρίτο και το καλύτερο. Και όχι μόνο το υπέγραψε, αλλά και το εφάρμοσε. Ποιος συνταξιούχος, π.χ., ξεχνά τον νόμο Κατρούγκαλου, που εξαέρωσε τις συντάξεις του;

Στην πρόσφατη συνέντευξή του στον Star, ο Αλέξης Τσίπρας αναφερόμενος στις υποκλοπές ισχυρίστηκε ότι ο έλληνας Πρωθυπουργός είναι ένοχος. Πολύ ενδιαφέρον. Χωρίς να γνωρίζουμε την πηγή των δημοσιευμάτων που εμφανίζονται να είναι αποτέλεσμα υποκλοπών, χωρίς καμία απόδειξη ότι ο Πρωθυπουργός ήταν εκείνος που παρακολουθούσε ακόμα και στελέχη του, με φήμες και με επιτηδευμένα διοχετευμένη οργή, ένας πολιτικός αρχηγός έχει τελεσίδικα αποφασίσει την ενοχή του Πρωθυπουργού, επειδή το λέει μια φιλική του εφημερίδα.

Ο Πρωθυπουργός, ευλόγως, αρνείται ότι έχει οποιαδήποτε σχέση με τις παρακολουθήσεις που γίνεται προσπάθεια να του φορτώσουν. Πιθανόν όμως ο Τσίπρας να πιστεύει ότι ακριβώς αυτή η άρνηση του Πρωθυπουργού ότι έχει σχέση με λογισμικά υποκλοπών και επιπλέον το γεγονός ότι δεν υπάρχουν αποδείξεις που να συνηγορούν πως οι παρακολουθήσεις γίνονταν για λογαριασμό του Κυριάκου Μητσοτάκη στοιχειοθετούν την ενοχή του Πρωθυπουργού. Οπως στις δίκες της Μόσχας, τα χρόνια του σταλινισμού, ο διαβόητος Βισίνσκι θεωρούσε την αδυναμία τεκμηρίωσης κατηγοριών για όσους δίκαζε τεκμήριο της ενοχής τους: για να έχουν κρύψει, έλεγε, με τόση επιμέλεια τα τεκμήρια ενοχής τους, είναι ένοχοι!

Από τη σταλινική Αριστερά στην πουτινική Αριστερά είναι αρκετά χρόνια δρόμος – αλλά είναι κοινή η έμπνευση, κοινή και η μνησικακία.