Η Τουρκία χρειάζεται άλλη αντιμετώπιση

Η Ελλάδα έχει κυριαρχία και κυριαρχικά δικαιώματα που δεν μπορεί να απεμπολήσει. Οπως ακριβώς όλες οι χώρες του κόσμου. Στην περίπτωσή μας, κυρίως: χωρικά ύδατα και Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη. Εκεί μέσα ίσως βρίσκεται και η λύση για το πρόβλημα του ενεργειακού εφοδιασμού ολόκληρης της Ευρώπης. Κι αυτό καθιστά σήμερα τη συζήτηση δραματικά επίκαιρη. Τα όρια της κυριαρχίας μας και των κυριαρχικών δικαιωμάτων μας δεν είναι αυθαίρετα. Τα ορίζει με σαφήνεια το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας, το οποίο υπεγράφη του 1982, και ήδη είναι «εθιμικό», αφού το έχουν προσυπογράψει όλες οι χώρες του κόσμου, πλην ελαχίστων.

Το Διεθνές Δίκαιο, λοιπόν, ορίζει σαφώς ότι τα νησιά έχουν πλήρη δικαιώματα σε θαλάσσιες ζώνες, όπως ακριβώς και οι χερσαίες περιοχές. Το άρθρο 121. Αλλά αυτό η Τουρκία δεν το δέχεται. Η Τουρκία δεν δέχεται το Διεθνές Δίκαιο της θάλασσας! Και υποστηρίζει, εντελώς αυθαίρετα, ότι τα νησιά μας δεν έχουν θαλάσσιες ζώνες. Γιατί; Γιατί έτσι θέλει! Υποστηρίζει ακόμα ότι η Αποκλειστική Ζώνη της Ελλάδας ανήκει στην Τουρκία, επειδή η Τουρκία είναι λέει… μεγαλύτερη! Πράγμα εντελώς εκτός κάθε λογικής Διεθνούς Δικαίου. Το οποίο Δίκαιο βεβαίως δεν ξεχωρίζει άλλα δικαιώματα για τις «μεγάλες» χώρες κι άλλα για τις μικρότερες…

Τα τελευταία δύο χρόνια η Τουρκία πέρασε από τις «αμφισβητήσεις» στις έμπρακτες προκλήσεις: καταπατά την ελληνική ΑΟΖ ήδη ανατολικά και νοτίως της Κρήτης. Με το τουρκολιβυκό μνημόνιο. Το οποίο δεν το έχει επικυρώσει ούτε καν η εθνοσυνέλευση της Λιβύης. Και τώρα της έχει βάλει πάγο και ο ΟΗΕ. Επίσης, η Τουρκία προσπάθησε να δημιουργήσει «τετελεσμένα» στέλνοντας ερευνητικά της σκάφη να κάνουν έρευνες – ή να δείξουν ότι κάνουν έρευνες – πάνω σε ΑΟΖ ελληνικής δικαιοδοσίας.

Η Τουρκία δημιουργεί προβλήματα γιατί δεν δέχεται το Διεθνές Δίκαιο όταν δεν τη συμφέρει… Γι’ αυτό και δεν έχει νόημα πια ο «διάλογος» μαζί της. Δεν πρόκειται πλέον για διάλογο ανάμεσα σε δύο κράτη που έχουν διαφορές και είναι φυσικό να τα συζητάνε και να τα βρίσκουν μεταξύ τους – ή αλλιώς να τα πηγαίνουν σε «διαιτησία». Τώρα μοιάζει περισσότερο – να το ξαναπώ – «διάλογος με πειρατή», που προσπαθεί να αποσπάσει τη συναίνεσή μας για να μας αρπάξει τα πάντα! Τέτοια συναίνεση δεν θα δώσει ποτέ ελληνική κυβέρνηση! Γιατί «διάλογο» με πειρατή, δεν κάνει κανείς!

Αλλά προσοχή στο σημείο αυτό: η Ελλάδα έδειξε κατ’ επανάληψιν σε όλο τον κόσμο ότι δεν είναι εκείνη που «προκαλεί»! Θυμίζω: παλαιότερα δεν υπήρχε το τουρκολιβυκό μνημόνιο. Παλαιότερα δεν υπήρχαν οι «εξορμήσεις» των τουρκικών ερευνητικών σκαφών μέσα σε ελληνική ΑΟΖ. Παλαιότερα δεν υπήρχαν οι συνεχείς παρασπονδίες της Τουρκίας απέναντι στη Δύση.

Τώρα λοιπόν που οι έμπρακτες προκλήσεις της Τουρκίας απέναντί μας κλιμακώνονται συνεχώς. Τώρα που κλιμακώνονται και οι προκλήσεις της Τουρκίας απέναντι στη Δύση συνολικά. Και η Τουρκία αναδεικνύεται σε «σύμμαχο του Πούτιν». Τώρα που η Τουρκία τα έσπασε ξανά με την Αίγυπτο για τη Λιβύη. Τώρα που και η Ιταλία αλλάζει στάση. Τώρα που η Τουρκία γίνεται όλο και περισσότερο μια «αντιδυτική» χώρα, είναι η κατάλληλη στιγμή να καταλάβουμε ότι η Τουρκία χρειάζεται άλλη αντιμετώπιση. Και ίσως είναι η ευκαιρία για άλλη αντιμετώπιση, χωρίς μόνιμο κατευνασμό – χωρίς ανακύκλωση φοβικών ανακλαστικών. Να θυμόμαστε: δεν αρκεί να έχεις δίκιο. Πρέπει να μπορείς και να διεκδικήσεις το δίκιο σου! Αλλιώς τα χάνεις όλα…

—————–

Το κείμενο του πρώην πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά αποτελεί απόσπασμα από την ομιλία του σε εκδήλωση της Ολομέλειας των Δικηγορικών Συλλόγων Ελλάδας και του Παγκύπριου Δικηγορικού Συλλόγου, που πραγματοποιήθηκε στις 5 Νοεμβρίου στη Λευκωσία, με θέμα «Η οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών στην Ανατολική Μεσόγειο: Νομικά ζητήματα και προκλήσεις»