Στο Ειδικό Δικαστήριο

Στο Ειδικό Δικαστήριο

Με μια… τραυματική εμπειρία μου επιθυμώ να ξεκινήσω σήμερα, και θα τη μοιραστώ με το φιλοθέαμον κοινό, το οποίο με ακολουθεί σχεδόν επί καθημερινής βάσεως. Χθες λοιπόν, είχα την έμπνευση να μεταβώ στον Αρειο Πάγο, όπου συνεδριάζει το Ειδικό Δικαστήριο το οποίο δικάζει τον γνωστό Παπαγγελόπουλο ανθ’ ων έπραξε την περίοδο που ασκούσε τον ρόλο του αναπληρωτή υπουργού Δικαιοσύνης. Το μετάνιωσα. Κυρίως όταν άρχισαν να χτυπούν τα μηνίγγια μου από αυτά που άκουγα από την πρόεδρο του Δικαστηρίου κυρία Βασιλική Ηλιοπούλου.

Η παρουσία μου στο δικαστήριο είχε να κάνει με την κατάθεση του αξιοπρεπούς, σοβαρού και πάνω απ’ όλα τίμιου δικαστή κυρίου Παναγιώτη Αθανασίου. Ενα σκέλος των καταγγελιών του για τη δράση του Παπαγγελόπουλου στη Δικαιοσύνη αφορούσε και εμένα. Ο Παπαγγελόπουλος τον πίεσε να με «στήσει», να κατασκευάσει στοιχεία σε βάρος μου για να με εξουδετερώσει επαγγελματικά, πολιτικά, κοινωνικά, ηθικά. Ο κύριος Αθανασίου αρνήθηκε κατηγορηματικά. Πήγα να τον ακούσω. Και είχα την… τύχη, να ακούσω την πρόεδρο του Ειδικού Δικαστηρίου (τα καλά της… κλήρωσης των δικαστών), να επιχειρεί να αποδομήσουν εντελώς τη βαριά καταγγελία του κ. Αθανασίου. «Είναι κατάχρηση εξουσίας» η παρότρυνση του Παπαγγελόπουλου να μου κατασκευάσει κατηγορίες σημείωσε εκείνος.

– Ε, όχι και κατάχρηση εξουσίας, τον διόρθωσε η πρόεδρος!

Και μετά ξεκίνησε ένα μπαράζ ερωτήσεων στον μάρτυρα, για τις οποίες εγώ θα αποφύγω επιμελώς κάθε σχόλιο. Θα αφήσω τους αναγνώστες να αποφανθούν περί της αμεροληψίας που είναι απαραίτητο να διακρίνει τη στάση και τις ερωτήσεις της προέδρου ενός τόσο σοβαρού Δικαστηρίου.

«Φτιάξε κάτι»  

Παραθέτω τις ερωταποκρίσεις, για να εξαχθεί αβίαστα το συμπέρασμα. Πάμε λοιπόν:

Αθανασίου: Με ρώτησε (ο Παπαγγελόπουλος) αν έχω τίποτε σε βάρος του Παπαχρήστου. Απάντησα όχι, δεν έχω τίποτε. Και τότε μου είπε «δεν κοιτάς να του φτιάξεις κάτι»;

Πρόεδρος Ειδικού Δικαστηρίου: Αυτά τα δύο, το «κοίτα να φτιάξεις κάτι» ή «δεν κοιτάς να φτιάξεις κάτι» έχουν εκατό τοις εκατό την ίδια έννοια;

Αθανασίου: Για εμένα, ναι. Δεν μου ζητούσε να φτιάξω τραχανά. Δικογραφία μου ζητούσε να φτιάξω για έναν άνθρωπο που ήταν αθώος.

Πρόεδρος: Εννοιολογικά όμως ήταν το ίδιο όταν σας ρωτά;

Αθανασίου: Για εμένα, σας είπα, ήταν το ίδιο ακριβώς.

Πρόεδρος: Ηταν ξεκάθαρο και επιτακτικό το «φτιάξε κάτι»;

Αθανασίου: Προσπάθησε να με οδηγήσει να φτιάξω «κάτι» και να βάλω σε ομηρεία έναν αθώο. Κάποιον για τον οποίο δεν είχα ούτε καταγγελία σε βάρος του, να κάνω έναν έλεγχο, που θα ήταν και αυτό ενοχλητικό για τον άνθρωπο.

Μέθοδοι Κολομβίας

Αυτά. Υπάρχουν βεβαίως και αλλά ανάλογης… διεισδυτικότητας, τα οποία δεν καταγράφω, γιατί θα ξεφύγω και δεν πρέπει. Στο ίδιο μήκος κύματος, όλα. Κρίνε λοιπόν εσύ αναγνώστη μου, τα περί αμεροληψίας και αντικειμενικότητας. Εγώ θα σταθώ μόνο στο εξής: ότι θα περίμενα από την πρόεδρο να ρωτήσει ευθέως τον κ. Αθανασίου για ποιον κατά τη γνώμη του λόγο, από τους 7.000 δημοσιογράφους της χώρας, ο Παπαγγελόπουλος τον πίεσε να φτιάξει «κάτι» σε βάρος μου, ώστε να βγω από τη μέση.

Κι επειδή δεν ρώτησε, έχω στη διάθεσή της εγώ τον λόγο. Μπορώ να της στείλω όποτε το επιθυμεί τα εκατοντάδες δημοσιεύματά μου, που έκαναν έξαλλο καθημερινά τον «Λεγάμενο», τον Καμμένο, και την κυβέρνησή τους. Εντολές των οποίων εκτελούσε ο Παπαγγελόπουλος όταν πίεσε τον κύριο Αθανασίου να εφαρμόσει σε βάρος μου μεθόδους Κολομβίας.

Επίσης, θα της συνιστούσα με όλη την ευπρέπεια και την ευγένεια που με διακρίνει, να αναλογιστεί τι σημαίνει για έναν αθώο να του φτιάξουν «κάτι» επειδή ενοχλεί με τη δουλειά του την εξουσία. Που δεν υποκύπτει στους εκβιασμούς, τις διώξεις και τα κυνηγητά.

(Στο Ειδικό Δικαστήριο, έμεινα κανένα δίωρο. Είδα τη φάτσα του Παπαγγελόπουλου και εκείνη του Μαντζουράνη. Αποχώρησα, με αισθήματα έντονης ναυτίας…)

«Οχι από το τηλέφωνο…»

Φαντάζομαι – θέλω να ελπίζω δηλαδή – ότι ο πρόεδρος Κυριάκος δεν θα μείνει στα όσα ωραία που είπε χθες στον Νίκο Χατζηνικολάου, στον ΑΝΤ1, περί θεσμικών πρωτοβουλιών, και ειδικότερα της απαγόρευσης χρήσης του Predator και κάθε άλλου συναφούς κατασκοπευτικού λογισμικού στην Ελλάδα, από ιδιώτες. Αν και έχω ζωηρές επιφυλάξεις για την καθυστέρηση της σχετικής νομοθετικής πρωτοβουλίας (δηλαδή, τι ακριβώς κάνουν εκεί στο Μαξίμου; Περίμεναν να σκάσει πρώτα το θέμα με τη λίστα των παρακολουθουμένων, για να προχωρήσουν στην απαγόρευση;), εντούτοις δεν μπορώ να μην αναγνωρίσω ότι η Ελλάδα κατά πάσα πιθανότητα είναι η πρώτη χώρα στην Ευρώπη που προχωρεί σε κάτι παρόμοιο. Οσο κι αν όλο αυτό μοιάζει να συγκρίνεται με το κλασικό «κάηκα στον χυλό και φυσάω και το γιαούρτι», είναι σημαντικό ότι επιτέλους η κυβέρνηση κάνει το αυτονόητο, το οποίο για ένα διάστημα τουλάχιστον θα θωρακίσει τους θεσμούς και το πολίτευμα από έξωθεν παρεμβάσεις. Επισημαίνω επί του παρόντος, διότι όπως πάντοτε συμβαίνει με την παρανομία, αυτή θα βρίσκεται δύο βήματα μπροστά από τη νομιμότητα. Τι σημαίνει αυτό; Πως ακόμη και αν απαγορευθούν διά ροπάλου τα παράνομα, κατασκοπευτικά, λογισμικά στην Ελλάδα, η σχετική επιστήμη που έχει καταφέρει να «ανοίξει» τα «έξυπνα» κινητά, πάντα θα βρίσκει τρόπο να τα ανοίγει, ώστε κάποιος, κάπου, να είναι σε θέση να σε παρακολουθεί τι κάνεις, τι λες, και με ποιον τα λες. Οχι δεν είναι συνωμοσιολογία αυτό, μακριά από μένα κάτι τέτοια. Είναι μια παραδοχή, η οποία κάνει ακόμη και μια θεία που έχω στα Γιάννενα, να θέλει να πει ένα μυστικό με μια ξαδέρφη της, και η άλλη, να την κόβει απότομα: «Οχι από το τηλέφωνο, από κοντά αυτά». Εκεί φτάσαμε. Και η ευθύνη είναι συγκεκριμένη. Ανήκει ολοκληρωτικά στους «πονηρούς» εντός και εκτός του Μεγάρου Μαξίμου, που ζούσαν για την ηδονή να κρυφακούν όσα τα θύματά τους είχαν κάθε λόγο να κρατούν μυστικά…

Ομαδοποίηση των υποθέσεων

Επανέρχομαι: όπως αναφέρω και προηγουμένως, φαντάζομαι ότι ο πρόεδρος Κυριάκος δεν θα μείνει στη συγκεκριμένη εξαγγελία περί της θέσης σε καθεστώς παρανομίας των κατασκοπευτικών λογισμικών. Οτι θα προχωρήσει και σε άλλες κινήσεις. Για παράδειγμα, θα δώσει εντολή για παρέμβαση μέσω του υπουργού Δικαιοσύνης Κώστα Τσιάρα, προς τον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, για την ομαδοποίηση όλων των υποθέσεων που αφορούν τις παρακολουθήσεις. Δεν είναι δυνατόν να υπάρχουν αυτή τη στιγμή πέντε ανοιχτές δικογραφίες υπό συγκρότηση, σε πέντε διαφορετικούς εισαγγελικούς λειτουργούς. Θα πρέπει να ζητηθεί να συγκεντρωθούν και οι πέντε, σε μία, και να ανατεθεί αυτή η μία δικογραφία σε ένα πρόσωπο, το οποίο και θα φέρει εις πέρας την έρευνα. Πέντε δικογραφίες σε πέντε διαφορετικούς εισαγγελείς, σημαίνει ότι δεν πρόκειται να τελειώσει σύντομα καμία. Διότι οι άνθρωποι έχουν και άλλες υποθέσεις να διεκπεραιώσουν, κανείς δεν τους είπε πως ό,τι αφορά το θέμα των υποκλοπών και των παρακολουθήσεων έχει μία προτεραιότητα, ίσως και άμεση, και κάνουν τη δουλειά τους κανονικά όπως την έκαναν πάντα. Αν γι’ αυτούς λοιπόν οι υποκλοπές είναι «μια ακόμη υπόθεση», φαντάζομαι ότι πολύ δύσκολα θα φτάσει ποτέ στο ακροατήριο, αν ποτέ καταλήξει κάπου η έρευνά τους.

Αρα, τώρα ο υπουργός Δικαιοσύνης να ζητήσει τη συσχέτιση των δικογραφιών και την ανάθεσή τους σε έναν εισαγγελικό λειτουργό – κατά προτίμηση καλό.