Κεραυνοί

Ηταν ωραίες οι οδηγίες της Πολιτικής Προστασίας για τη συμπεριφορά μας κατά τη διάρκεια της καταιγίδας. Χρηστικές, που έφτιαχναν και την κατάλληλη ατμόσφαιρα, καθώς δεν έχουμε κάνει όλοι πρόσκοποι. Γιατί, αν μην τι άλλο, σου έδιναν και μια αίσθηση περιπέτειας που τόσο λείπει από την καθημερινότητα. Ας πούμε, τι να κάνεις έτσι και κυκλοφορείς έξω και πέφτουν κεραυνοί. Να μην πας κάτω από ψηλό δέντρο αλλά να βρεις το χαμηλό. Χωρίς μεταλλικά αντικείμενα και, προς Θεού, μην αγγίζεις τίποτα σωλήνες. Μην πας σε καμιά παιδική χαρά και κάνεις μονόζυγο. Γιατί έτσι και γίνει η στραβή, δεν θα ξαναπάρεις ποτέ λογαριασμό ρεύματος αφού θα είσαι πια εσύ το ρεύμα. Αν βρίσκεσαι, λέει, στην ύπαιθρο και αισθάνεσαι τα μαλλιά σου να σηκώνονται, κάνε βαθύ κάθισμα με το κεφάλι ανάμεσα στα πόδια. Καμία μέριμνα για τους φαλακρούς, αλλά αυτό προκαλεί σύγχυση καθώς τον τελευταίο καιρό ακόμα και με λιακάδα αισθάνεσαι να σηκώνονται οι τρίχες της κεφαλής σου.

Και να βγάζεις τις συσκευές από την πρίζα. Βάλε τώρα με το μυαλό σου πόσοι δεν είδαν τη Ρούλα και τον Τουρνά επειδή είχαν βγάλει την τηλεόραση από την πρίζα από τον φόβο των κεραυνών. Περισσότερο μου άρεσε η οδηγία για το πώς υπολογίζουμε πόσο μακριά βρίσκεται η καταιγίδα. Μετράμε τα δευτερόλεπτα που χωρίζουν την αστραπή από τη βροντή και διαιρούμε διά τρία για να βρούμε τα χιλιόμετρα. Δεν μιλάμε απλά για οδηγίες. Μιλάμε για manual επιβίωσης από το οποίο λείπει μόνο ο τρόπος για να ανάψεις φωτιά στο δάσος και να ζεσταθείς. Προσωπικά έχω συγκρατήσει αυτό που έκανε ο Λεονάρντο Ντι Κάπριο στο

«Revenant», εκεί που ξεκοίλιασε ένα νεκρό άλογο και μπήκε μέσα στο κουφάρι για να ζεσταθεί. Αλλά αυτό θα ήταν κάπως τραβηγμένο, το παραδέχομαι. Με δυο λόγια, αυτό που μας πρότεινε η Πολιτική Προστασία ήταν να κατεβάσουμε τον γενικό και να μείνουμε σπίτι. Δεν ξέρω γιατί παλαιότερα δεν μας έλεγαν κάτι τέτοια. Ισως τα φαινόμενα να μην ήταν τόσο ακραία ή οι άνθρωποι τόσοι ελαφρόμυαλοι. Τότε αρκούσε το «πάρε ομπρέλα».