«Πώς είδα τον αγώνα στο Γ. Καραϊσκάκης»

Η 15η Οκτωβρίου ήταν η ημέρα του «λευκού μπαστουνιού». Με αυτόν τον όρο έχει καθιερωθεί το μέσο που χρησιμοποιούν τα άτομα με προβλήματα όρασης στις μετακινήσεις τους και παράλληλα δίνουν σημείο αναφοράς στους δρόμους ή αλλού ώστε να τους προσέχουν οι οδηγοί και οι υπόλοιποι άνθρωποι. Δύο ημέρες μετά,  ήταν το ντέρμπι Ολυμπιακός -ΠΑΟΚ στο «Γ. Καραϊσκάκης». Εκεί, οι Ερυθρόλευκοι σε μια κίνηση και απόφαση με υψηλή σημειολογία, έδωσαν τη δυνατότητα σε έξι τυφλούς φιλάθλους να «δουν και να ζήσουν» το παιχνίδι με τη βοήθεια της τεχνολογίας. Πώς συνέβη αυτό; Τι ακριβώς έγινε; Ο Δημήτρης Αμπατζής, ένας από όσους βίωσε τις στιγμές, μίλησε στην ΟΜΑΔΑ για τη συγκεκριμένη εμπειρία. Αλλά όχι μόνον γι’ αυτή, καθόσον η ιστορία του ηλικίας 46 ετών οπαδού του Ολυμπιακού έχει το μεγάλο ενδιαφέρον της. Ο Αμπατζής, είναι άκρως ενεργός πολίτης και γνωστός παραολυμπιονίκης. «Είχα την τύχη να αγωνιστώ στην εθνική ομάδα ποδοσφαίρου τυφλών της χώρας μας. Με συμμετοχή σε έξι ευρωπαϊκά πρωταθλήματα, τρία παγκόσμια και μία διοργάνωση παραολυμπιακών αγώνων, στην Αθήνα το 2004.  Κατακτήσαμε ένα αργυρό μετάλλιο στο πανευρωπαϊκό του 1997, δύο χάλκινα στις αντίστοιχες διοργανώσεις του 1999 και του 2001, τέταρτη παγκόσμια θέση το 2002 και τέταρτη θέση στην παραολυμπιάδα. Διετέλεσα και αρχηγός. Για την ενημέρωση του κόσμου ας σημειώσω πως έχουμε να κάνουμε με παιχνίδι 5Χ5, με τέσσερις αθλητές τυφλούς και τον τερματοφύλακα να βλέπει, ώστε να μη λήγουν οι αγώνες με σκορ χάντμπολ! Τώρα δεν αγωνίζομαι πλέον», τονίζει ο Δημήτρης Αμπατζής.

Συνεχίζει, δε, ως εξής: «Ο Ολυμπιακός με είχε τιμήσει για την προσφορά μου στο παραολυμπιακό κίνημα το 2019 και έχοντας γνωριστεί με τον Νίκο Γαβαλά, διατηρώ μαζί του μια εξαιρετική σχέση. Σχετικά με την ωραία κίνηση που υπήρξε στο παιχνίδι με τον ΠΑΟΚ, ας το εξηγήσω: όταν έχω χρόνο και μπορώ πηγαίνω στο γήπεδο. Παρακολουθώ τους αγώνες και όπως κάνουν όλοι όσοι έχουν προβλήματα όρασης, κρατώ ένα μικρό ραδιοφωνάκι και ακούω το ματς. Ωστόσο, μέσω των ερτζιανών ο ήχος έρχεται με λίγα δευτερόλεπτα καθυστέρηση. Δεν είναι σε real time, αυτό. Υπάρχει ελάχιστη διαφορά. Τη σέντρα όμως ή το σουτ, μπορείς να τα ακούς. Με το πρόγραμμα που είχαμε στην ημέρα “λευκού μπαστουνιού”, μέσω ακουστικών και με τη συνεργασία  της Cosmote, παρακολουθήσαμε τον αγώνα σε real time και με το σπικάζ του ανθρώπου που έκανε τη μετάδοση από την τηλεόραση. Η λεγόμενη “επιστροφή” ήταν άμεση».

«Ο Ολυμπιακός πρωτοπορεί»

Πώς όμως αντιμετωπίζει τη συνέχεια της όλης πρωτοβουλίας ο Δημήτρης Αμπατζής; «Είναι γεγονός πως ο Ολυμπιακός κάνει δράσεις που έχουν σημασία για το κοινωνικό σύνολο. Σε συνεργασία με τον Νίκο Γαβαλά μπορεί στο μέλλον να γίνει αυτό μόνιμο, να θεσμοθετηθεί αν μπορώ έτσι να το χαρακτηρίσω. Το τελευταίο μου διαρκείας ήταν στη θύρα 1 του Γ. Καραϊσκάκης. Ξαναλέω πως ο Ολυμπιακός πρωτοπορεί. Είναι η μόνη ΠΑΕ που δίνει σε άτομα τυφλά δύο εισιτήρια στην τιμή του ενός,  όποιος έχει πρόβλημα να είναι μαζί και ο συνοδός του». Ο συγκεκριμένος φίλος της ομάδας, ήταν αυτό που λέμε «οπαδός των Κόκκινων από τα γεννοφάσκια του». Σκεφθείτε ότι παρακολουθεί εδώ και δεκαετίες τον Ολυμπιακό. Στην αρχή είχε μερική απώλεια όρασης και όπως λέει «από το ’84 πάω στο γήπεδο, ήμουν οκτώ ετών. Γνώριζαν το πρόβλημά μου και είχα τη χαρά να με βάζουν και να κάθομαι κοντά στον πάγκο του Ολυμπιακού. Είδα σπουδαίους ποδοσφαιριστές. Τον Λεμονή, τον Μητρόπουλο, τον Σέστιτς και πολλούς άλλους. Είχα οπτική επαφή και έζησα τους αγώνες από κοντά. Δεν μπορώ να ξεχωρίσω στιγμές. Είναι οι ευρωπαϊκές επιτυχίες παλαιότερα αλλά και στη σημερινή εποχή. Οπως οι θρίαμβοι με τη Μίλαν ή την Αρσεναλ. Τι σημαίνει Ολυμπιακός για μένα; Δεν μπορώ να πω μόνο ένα πράγμα, ίσως γιατί θα αδικήσω τι πραγματικά είναι αυτή η ομάδα».

«Σε χαρές ή σε λύπες όλοι μαζί»

Τον ρωτάω πώς «βλέπει» τα παιχνίδια, μετά την πλήρη απώλεια όρασης, το κάνω με συστολή… Απαντά άμεσα: «Ναι, τα βλέπω. Τα παρακολουθώ. Δεν υπάρχουν, να ξέρεις, λέξεις ταμπού, ούτε διαφορά στο τι νιώθουμε σε σχέση με τους άλλους θεατές. Η οικογένεια του Ολυμπιακού, ο κόσμος στις εξέδρες με έχει αγκαλιάσει, είμαστε όλοι κοντά. Ζεστή ατμόσφαιρα, σε χαρές ή σε λύπες όλοι μαζί, όπως λένε. Δυστυχώς, όμως, υπάρχουν και ακραία φαινόμενα, αλλά νομίζω ότι η ομάδα μας με προσπάθεια τα έχει περιορίσει σημαντικά. Το ότι δεν βλέπω, δεν το αντιμετωπίζω ως πρόβλημα, αλλά ως αναπηρία, όπως όλοι οι άνθρωποι είναι εν δυνάμει ανάπηροι. Οποιος αληθινά θέλει μπορεί να ζήσει σύμφωνα με όσα έχει ονειρευτεί».

Σωστά τα λέει ο Δημήτρης Αμπατζής. Γιατί «πρόβλημα»; Αν ήταν έτσι, σίγουρα δεν θα ήταν τόσο ενεργός ως πολίτης. Με δικό του πρακτορείο ΟΠΑΠ μετά τις επιτυχίες του ως παραολυμπιονίκης, τεχνικός ηλεκτρονικών υπολογιστών και άλλες ποικίλες δραστηριότητες που του γεμίζουν στο φουλ την ημέρα και τη ζωή του.