Τοξικότητα

Οταν, στο πλαίσιο μιας συνέντευξης, τίθεται υπ’ όψιν του αρχηγού της αντιπολίτευσης μια προφανέστατα ψευδής είδηση («Η Κεραμέως δεν πληρώνει τα κοινόχρηστα») και εκείνος τη σχολιάζει με έναν αστεϊσμό («Χο, χο, χο! Ετσι είναι άμα έχεις 11 σπίτια, ενώ εμείς που έχουμε ένα…»), ο Αλέξης Τσίπρας δεν αστειεύεται. Αυτό που κάνει, μέσω του αστεϊσμού, είναι να υιοθετεί το ψεύδος· διά της πλαγίας μεν, σαφώς δε. Οπως έκανε πάντα. Θυμηθείτε τη στάση του την εποχή που η περιβόητη «Πλατεία» παρήγε καθημερινά κρούσματα βίας. Μα γιατί μου ζητάτε να καταδικάσω, αφού είναι αυτονόητο ότι καταδικάζω; Αυτό έλεγε δήθεν έκπληκτος, ενώ την ίδια ώρα κατανοούσε τη δίκαιη οργή που προκαλούσε τη βία. (Αλλωστε, μιλούμε για την αθώα εκείνη εποχή, κατά την οποία βία εθεωρείτο η κλοπή των ονείρων. Είναι δε απορίας άξιο γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ δεν την εισήγαγε ως αξιόποινη πράξη στον Ποινικό Κώδικα που ψήφισε λίγο πριν από την πτώση…)

Να ασχοληθούμε με το προφανές του συγκεκριμένου ψεύδους περιττεύει, διότι αν ήταν αλήθεια, τότε η Κεραμέως θα έπρεπε να ήταν διανοητικά καθυστερημένη, δεδομένης της θέσης που έχει στην κυβέρνηση. Αντιθέτως, έχει αποδείξει στην πράξη ότι είναι ικανότατη, εξού και η εχθρότητα της αντιπολίτευσης και η στοχοποίησή της. Η περίπτωση της υπουργού Παιδείας είναι μόνο η τελευταία, σε ένα διαρκές μπαράζ λάσπης και ειδησεογραφικών «δράκων», που εξελίσσεται σταθερά όσο πλησιάζουμε τις εκλογές. Ετσι, λοιπόν, γιατί να μη γίνονται πρωτοσέλιδα τα δήθεν απλήρωτα κοινόχρηστα της Κεραμέως, όταν μια άλλη «καλή εφημερίδα» (από τις καλύτερες!) δημοσιεύει πρωτοσέλιδη φωτογραφία του Μητσοτάκη με παιδάκια, από πρόσφατη επίσκεψή του στην Ηπειρο, υπό τον τίτλο «Ο παιδεραστής με τα παιδάκια»; (Κι έπειτα ακούμε για πρόβλημα ελευθερίας του Τύπου στην Ελλάδα…)

Μιλούμε για συστηματικό μπαράζ, με πυρομαχικά οτιδήποτε είναι εύκαιρο, όσο χυδαίο και αν είναι, κατά προτίμηση δε το πιο παράλογο και εξωφρενικό. Οπως η επίμονη προσπάθεια να συνδεθεί η ΝΔ, η κυβέρνηση, ο Μητσοτάκης προσωπικά ή και όλοι μαζί, με την παιδεραστία. Η διαβολή εκπέμπεται συστηματικά, από όλες τις βαθμίδες του ΣΥΡΙΖΑ: από τα έμμισθα τρολ του Διαδικτύου μέχρι τον πρόεδρό του, ο οποίος σε ομιλία του στην ΚΕ του κόμματος (και όχι κάνοντας πλακίτσα σε φιλικό περιβάλλον) παρατήρησε ότι, με κυβέρνηση Μητσοτάκη, «η κακοποίηση των παιδιών κοντεύει να γίνει κανονικότητα». Ακόμη και η διανόηση των συνταξιούχων καθηγητών βγήκε με άρθρα της να εξηγήσει ότι για τον Μίχο ευθύνεται ο καπιταλισμός και ότι η σωτηρία βρίσκεται στον σοσιαλισμό. Επειτα, βέβαια, έσκασε η περίπτωση του στελέχους του ΣΥΡΙΖΑ που περιλαμβάνεται στους περιβόητους «213» συνομιλητές της δωδεκάχρονης και δεν ακούσαμε τίποτε περισσότερο για το παραμύθι. (Κρίμα, γιατί ήταν διασκεδαστικό…)

Εξίσου πρόδηλη είναι η σκοπιμότητα στον πόλεμο που γίνεται εναντίον της Προέδρου της Δημοκρατίας, από μερίδα των ΜΜΕ, που εκφράζουν το σύστημα των οικονομικών και πολιτικών συμφερόντων, που είχαν βολευτεί με την Entente Cordiale της λαϊκιστικής Δεξιάς (Καμμένοι, Αντώναροι, Παυλόπουλοι και πολλοί άλλοι που κρατήθηκαν και δεν εκδηλώθηκαν) με τον ΣΥΡΙΖΑ. Είμαι βέβαιος, το προεξοφλώ, ότι και για την επίσκεψη στην Ουκρανία κάτι θα βρουν για να την ψέξουν, ας πούμε ότι δεν έκανε ένα τριαντάλεπτο κήρυγμα στους ουκρανούς επισήμους για την τραγωδία του Κυπριακού. Στοχοποιούν ακόμη και τον αθόρυβο Πιερρακάκη και προσπαθούν να τον συνδέσουν κάπως με τον Πάτση. Λες και ο Πιερρακάκης, αν ήθελε να κάνει αρπαχτές, θα συνεργαζόταν με τον… Πάτση!

Το υλικό της λασπολογίας και της διαβολής είναι, κατά κανόνα, τόσο φτηνό και απίθανο (στα όρια του κωμικού κάποιες φορές), που σε κάνει να απορείς ποια μπορεί να είναι η σκοπιμότητα του τοξικού κλίματος, που τόσο μεθοδικά συντηρεί ο ΣΥΡΙΖΑ. Ποιος πείθεται από τον καταιγισμό αβάσιμων ή συχνά γελοίων τερατολογιών; Προφανώς επειδή από την εκτοξευόμενη λάσπη όλο και κάτι θα μείνει, όμως δεν πρόκειται για έναν πόλεμο που έχει σκοπό να κερδίσει την κοινή γνώμη. Ο σκοπός αυτού του πολέμου είναι ψυχολογικός, γίνεται για να αποσταθεροποιήσει και να κλονίσει εκείνους εναντίον των οποίων στρέφεται. Αρκεί να προσέξετε ποιοι είναι οι μόνιμοι στόχοι: Μητσοτάκης και Σακελλαροπούλου σταθερά στην κορυφή, αλλά και κάθε υπουργός που ξεχωρίζει με τη δράση του. Στοχεύουν εκείνους που φοβούνται περισσότερο για τις ικανότητές τους και όσους εκπροσωπούν την ελπίδα των μεταρρυθμίσεων. Εκείνους, δηλαδή, που απειλούν τη συντήρηση στην οποία έχουν βολευτεί Δεξιά και Αριστερά…