Βρίζει τις ελληνίδες μάνες!

Ετυχε να ‘μαι στο πατρικό μου όταν ανακοινώθηκε. Στην κουζίνα. Πάλευα να πετύχω μια ταραμοσαλάτα παραδοσιακή, όπως την έφτιαχνε ο παππούς μου, χωρίς πατάτες και ψωμιά, χωρίς καν μίξερ, χτυπώντας τα υλικά με την κουτάλα. Ακούω την είδηση στο ραδιόφωνο. Βγαίνω με λαδωμένα δάχτυλα στο σαλόνι. «Μάντεψε, μαμά, τι έγινε! Συνέλαβαν τον Ψ για…». Και τότε μένω μαλάκας. Συνειδητοποιώ ότι στον καναπέ μας κάθεται η δική του μάνα, η κυρία Βιολέτα, φιλενάδα της δικής μου. Καρφώνει τα μάτια της πάνω μου. «Γιατί τον συνέλαβαν;» ρωτάει με τον αυστηρό τόνο της καθηγήτριας – φιλόλογος ήταν, στο 6ο. «Για ποιον λόγο τον συνέλαβαν;» επαναλαμβάνει, με διατάζει ουσιαστικά να της το ανακοινώσω. «Για…» προφέρω τη φρικτή κατηγορία, το ειδεχθέστατο έγκλημα. Αρχίζει τότε η κυρία Βιολέτα να τρέμει. Σαν κρεμ καραμελέ σε δίσκο σερβιτόρου σε πλοίο εν ώρα φουρτούνας. Σαν τηλεόραση που έχει χάσει το σήμα και δείχνει σπασμένες εικόνες και χιόνια. Κάνει η δική μου να την αγκαλιάσει, «φέρε, Γιωργάκη, νερό!», μα η κυρία Βιολέτα την απωθεί, τινάζεται όρθια και τρέχει προς την εξώπορτα.

Τη μεθεπομένη, μου τηλεφώνησε ο δικηγόρος του. Μου ζήτησε να πάω μάρτυρας υπεράσπισης. «Ελάχιστα τον ήξερα. Οι μαμάδες μας κάνουν παρέα, εμείς έχουμε δέκα; δώδεκα; χρόνια διαφορά, αμυδρά τον θυμάμαι στη γειτονιά, μετά την πρώτη του μεγάλη επιτυχία μετακόμισε στα βόρεια προάστια…». «Θα μπορούσατε, παρακαλώ, να πείσετε τη μητέρα σας να καταθέσει;». «Δεν την επηρεάζω. Είναι ξερό κεφάλι», απάντησα ειλικρινά.

Η γειτονιά – ποια γειτονιά; Η χώρα όλη! – βοούσε. Μέχρι έκτακτο δελτίο έβγαλαν τα κανάλια, να μεταδώσουν απευθείας τη μεταγωγή του στην Ευελπίδων. Τον είδα ανάμεσα στους αστυνομικούς, με το κεφάλι του χωμένο στους ώμους, με ένα βλέμμα παγωμένο, καρφωμένο ευθεία μπροστά. Πού τα κοστούμια και οι γκαμπαρντίνες σε στυλ Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ; Τώρα φορούσε μια λιγδωμένη φόρμα, δύο νούμερα μικρότερη, ξεχείλιζαν τα στομάχια του. Επέμενε να αρνείται την ενοχή του. Το αποδεικτικό όμως υλικό – ενημέρωναν οι δημοσιογράφοι – ήταν ακράδαντο. Συντριπτικό.

Αρχισα να διαβάζω αδηφάγα στο Διαδίκτυο ό,τι δημοσιευόταν σχετικό. Η φρίκη του κόσμου, η γενική κατακραυγή ήταν αναμενόμενες, απόδειξη κοινωνικής υγείας, κατά τη γνώμη μου, αν εξαιρέσεις – εννοείται – όσους ωρύονταν και απαιτούσαν κρεμάλα ή τουλάχιστον χημικό ευνουχισμό. Ξεσπάθωνε κι εκείνη η γκιόσα, που είχε ζητήσει στο παρελθόν τα φαρμακευτικά πειράματα να μη γίνονται σε ζώα αλλά σε βιαστές και σε παιδόφιλους…

Με εντυπωσίασαν ωστόσο οι άνθρωποι του επαγγελματικού και κοινωνικού του περιβάλλοντος. Οι μισοί διατείνονταν πως τον είχαν πάρει χαμπάρι, χρόνια τώρα, τι μουχρίτσα ήταν. Κι ότι τον απέφευγαν. Ρεζίλι γίνονταν εν ριπή οφθαλμού διότι δημοσιεύονταν φωτογραφίες τους αγκαλιά με τη μουχρίτσα, να τη ζαχαρώνουν, να τους τρέχουν τα σάλια, σε πρεμιέρες, σε εγκαίνια… Οι άλλοι μισοί ισχυρίζονταν πως έπεσαν από τα σύννεφα. Ισως και να έλεγαν αλήθεια.

Η μαμά μου πάντως την κυρία Βιολέτα δεν την εγκατέλειψε. Τη φιλοξένησε, αντιθέτως, δυο τρεις μέρες στο σπίτι μας, καθότι το δικό της ήταν περικυκλωμένο από τις κάμερες. Της έφερε με το έτσι θέλω και γιατρό, της έγραψε εκείνος χάπια, αρνήθηκε η Βιολέτα να τα πάρει, «ο γιος σου σε έχει ανάγκη», την έπεισε η δικιά μου. Τα λόγια πάντως της τα έβγαζε με το τσιγκέλι. Κοίταζε με τις ώρες το ταβάνι και κάπνιζε.

Το πρωί, πριν τον μεταφέρουν στις φυλακές, πήγε η κυρία Βιολέτα να τον δει, να του δώσει και καθαρά ρούχα. Την περικύκλωσαν στο προαύλιο της ΓΑΔΑ οι ρεπόρτερ. «Τι φταίει; Πώς τον μεγαλώσατε;» τη ρωτούσαν εν χορώ. Κατάλαβε πως δεν μπορούσε να ξεφύγει κι αποφάσισε να τους αντιμετωπίσει στα ίσα. «Οπως μεγαλώνουν όλες οι μανάδες τα παιδιά τους», τους είπε με φωνή μεταλλική αλλά με μάτια βουρκωμένα.

Πήραν τη φράση της, την έπαιξαν στα κανάλια χίλιες φορές. Την ξέσκισαν. «Προκαλεί η κυρία Ψ! Βρίζει χυδαία τις ελληνίδες μάνες!».