Προτεραιότητες

Μέσα στους Βρετανούς Εργατικούς – με τις ευλογίες της ηγεσίας τους – λειτουργεί ένα δίκτυο ονόματι «Εργατικοί Μαζί». Πρόκειται για βουλευτές, εργαζόμενους στο κόμμα, φέροντες κομματική ταυτότητα και μέλη θινκ-τανκ, οι οποίοι έχουν πια έναν νέο επικεφαλής. Αυτός, λοιπόν, δήλωσε στην «Guardian» πως αν θέλουν να κερδίσουν τις επόμενες εκλογές, θα πρέπει να αποκτήσουν «κοφτερή σαν λέιζερ εστίαση». Θα πρέπει, δηλαδή, να βρουν ποιες θα είναι οι προτεραιότητες τις οποίες θα παρουσιάσουν στους ψηφοφόρους. Και θα πρέπει να επικεντρώσουν σ’ εκείνες αντί να υπόσχονται τα πάντα στους πάντες. Η συμβουλή του δεν περιέχει καμία σοφία. Επί Κόρμπιν, άλλωστε, οι Εργατικοί είχαν χάσει μια εθνική αναμέτρηση επειδή δεν είχαν ένα ξεκάθαρο μήνυμα να εκπέμψουν. Το συνεκτικό αφήγημα που εισηγείται είναι ένα προεκλογικό εργαλείο στο οποίο ομνύουν όλοι όσοι έχουν τρέξει πολλές προεκλογικές καμπάνιες, στη Μεγάλη Βρετανία κι οπουδήποτε αλλού. Οχι μόνο γιατί πλέον οι περίοδοι πριν απ’ τις κάλπες καθορίζονται από δύο το πολύ θέματα – όπως λένε κομματικοί επικοινωνιολόγοι κι εκλογολόγοι.

Συνάρτηση

Αλλά κι επειδή τα εκλογικά σώματα δυσπιστούν στις αμέτρητες πολιτικές υποσχέσεις. Αν ένα κόμμα που προηγείται 30 μονάδες στις δημοσκοπήσεις, κι έχει αντίπαλο τους χειρότερους Τόρις των τελευταίων δεκαετιών, οφείλει να ιεραρχήσει τη μακρά λίστα των πολιτικών του προγράμματός του και να περιγράψει πειστικά μερικές μόνο για να κατορθώσει τελικά να κερδίσει την ψήφο της πλειοψηφίας, το ίδιο δεν ενδείκνυται να κάνει και κάθε κόμμα που φιλοδοξεί να μπει σε μια κυβερνητική έδρα; Η ερώτηση μοιάζει ρητορική. Ωστόσο, μια διαγώνια ματιά στη μέθοδο που υιοθετεί η ελληνική αξιωματική αντιπολίτευση αποδεικνύει πως η απάντηση δεν είναι προφανής για όλους τους επαγγελματίες της πολιτικής. Ο ΣΥΡΙΖΑ, λένε στελέχη του, ποντάρει στο τρίπτυχο «ακρίβεια, σκάνδαλα, υποκλοπές» προκειμένου να ψαλιδίσει τα κυβερνητικά ποσοστά και να τονώσει τα δικά του. Βασίζεται, άρα, περισσότερο στη φθορά της κυβέρνησης και λιγότερο στις προτάσεις του. Οσο όμως ισχύει ο κανόνας που θέλει τις κυβερνήσεις να είναι εκείνες που χάνουν εκλογές, άλλη τόση δύναμη έχει κι αυτός ο οποίος συναρτά το μέγεθος της ήττας τους με τις αντιπολιτεύσεις που βρίσκονται απέναντί τους.