Τι περιμένει η Αθήνα από τις κάλπες στο Ισραήλ

Οι βουλευτικές εκλογές του Ισραήλ που θα διεξαχθούν αύριο (οι πέμπτες μέσα στα τελευταία τριάμισι χρόνια) συγκεντρώνουν το ενδιαφέρον της διεθνούς κοινότητας γενικώς και της Αθήνας ειδικότερα, καθώς οι πολιτικοί συσχετισμοί στην Κνεσέτ και ο πρωθυπουργός που θα αναδείξουν μπορεί να αποδειχθούν κρίσιμοι παράγοντες για τα ελληνικά συμφέροντα.

Σύμφωνα με την τελευταία δημοσκόπηση που μετέδωσε η ισραηλινή κρατική τηλεόραση, τα κόμματα που συμμετέχουν στη σημερινή κυβέρνηση συνασπισμού υπό τον Γιαΐρ Λαπίντ συγκεντρώνουν συνολικά 56 έδρες και δεν καταφέρνουν να εξασφαλίσουν την κοινοβουλευτική πλειοψηφία των 61 εδρών. Καλύτερη είναι η συνολική επίδοση των κομμάτων που υποστηρίζουν τον τέως πρωθυπουργό Μπενιαμίν Νετανιάχου, τα οποία συγκεντρώνουν 60 έδρες, με τις περισσότερες εκτιμήσεις να συγκλίνουν στο ότι έχουν την απαραίτητη αυξητική τάση και συσπείρωση για να εξασφαλίσουν όλα μαζί και την 61η. Σε κάθε περίπτωση, πρώτο κόμμα αυτή τη στιγμή, σύμφωνα με τις μετρήσεις, είναι το κόμμα του Νετανιάχου, το δεξιό Λικούντ, και εφόσον επιβεβαιωθούν όλα αυτά, ο τέως πρωθυπουργός που έπεσε μέσα σε ένα φοβερό κλίμα σκανδαλολογίας και δυσαρέσκειας είναι πιθανό να κάνει μια μεγάλη επιστροφή.

Η συμμαχία με την Ελλάδα

Σε Μαξίμου, υπουργείο Εξωτερικών και ελληνικό «Πεντάγωνο» εκτιμούν ότι και τα δύο βασικά σενάρια για την επόμενη ημέρα στην Κνεσέτ δεν αναμένεται να επηρεάσουν σημαντικά τις άμεσες διμερείς σχέσεις της Ελλάδας με το Ισραήλ και την Τριμερή Ελλάδας – Ισραήλ – Κύπρου. Εξάλλου, όπως φάνηκε και από τις διαβεβαιώσεις που δόθηκαν κατά την πρόσφατη επίσκεψη του υποψήφιου για την πρωθυπουργία και νυν υπουργού Αμυνας Μπένι Γκαντζ στην Αγκυρα, μετά την ακύρωση του ταξιδιού του στην Αθήνα, το Ισραήλ υπολογίζει στη συμμαχία με την Ελλάδα και θέλει αυτή να συνεχιστεί ανεπηρέαστη. Ο επόμενος πρωθυπουργός, ωστόσο, θα ορίσει εν πολλοίς το μέλλον των ισραηλινοτουρκικών σχέσεων. Κι αυτό είναι κάτι που απασχολεί πάρα πολύ την Αθήνα.

Η κυβέρνηση που διαδέχθηκε τον Νετανιάχου, αυτή των Ναφτάλι Μπένετ και Λαπίντ, καθώς και η διπλωματία του προέδρου Ισαάκ Χέρτσογκ έκαναν μια σταδιακή στροφή στις σχέσεις Τουρκίας και Ισραήλ φτάνοντας ως την πλήρη αποκατάσταση των διμερών διπλωματικών σχέσεων. Παράλληλα όμως, όπως σημειώνει χαρακτηριστικά ο ερευνητής και διδάσκων στο Πανεπιστήμιο Μπεν Γκουριόν Γαβριήλ Χαρίτος στο policy paper «Η εξωτερική πολιτική του Ισραήλ μετά τη διακυβέρνηση Νετανιάχου» για το ΕΛΙΑΜΕΠ, από την απελθούσα κυβέρνηση «δόθηκε σημασία» με τη συνέχιση στρατιωτικής συνεργασίας και τη στήριξη των ελληνικών θέσεων σε ζητήματα διεθνούς δικαίου «προκειμένου να επιβεβαιωθεί η ποιότητα των σχέσεων με Αθήνα και Λευκωσία, ανεξαρτήτως της ανανέωσης των επαφών με τα τουρκικά κέντρα λήψεως αποφάσεων».

Νετανιάχου και Ερντογάν

Τυχόν επιστροφή του Νετανιάχου, όμως, αναμένεται να σταματήσει την προσέγγιση αυτή, καθώς οι προσωπικές σχέσεις του με τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν παραμένουν εξαιρετικά κακές, με τον πρώτο να μη δείχνει διατεθειμένος να ξεχάσει τις δηλώσεις του τούρκου προέδρου εναντίον της πολιτικής που ακολούθησε στο Παλαιστινιακό και την έμμεση στήριξη (όπως, τουλάχιστον, την αντιλαμβανόταν) στη Χαμάς σε επίπεδο ρητορικής αλλά και με τη διατήρηση της επίσημης αντιπροσωπείας της οργάνωσης στην Κωνσταντινούπολη. Για να το πούμε απλά, όπως το εξηγεί και ο Γαβριήλ Χαρίτος, επί Νετανιάχου, μετά το επεισόδιο του «Mavi Marmara» το 2010 και με την πάροδο των ετών «η Τουρκία εκλαμβανόταν από την ισραηλινή κοινή γνώμη ως μια εχθρική χώρα». Κι αυτό ισχύει ακόμη για μια μερίδα της. Ως συνέπεια αυτού, επί Νετανιάχου είχε διαμορφωθεί ο άξονας Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ – Αιγύπτου με έναν βασικά αντιτουρκικό προσανατολισμό. Η επαναφορά, λοιπόν, μιας τέτοιας διπλωματικής γραμμής, προφανώς, από πολλούς αναλυτές στην Αθήνα θεωρείται, το λιγότερο, καλοδεχούμενη.