Πρέπει να επαναληφθεί η εκλογή;

Ελαβα μία επιστολή από πρόσωπο, το οποίο πολύ σέβομαι και για τη θέση του και για τις γνώσεις του σε αυτά τα θέματα – καλύτερα όμως ας μην πω τίποτε παραπάνω, δεν θα ήθελα ούτε καν να υπαινιχθώ την ταυτότητά του, μολονότι η επιστολή απευθύνεται επωνύμως στη στήλη. Δεν γίνεται όμως να μην κοινοποιήσω την πολύ σημαντική επισήμανση που περιέχει η επιστολή. Συγκεκριμένα, αφού ο επιστολογράφος εκφράζει διά μακρών και σε ύφος διαχυτικό τη χαρά του για την πνευματική αθανασία που κέρδισε ο τέως Πρόεδρος Προκόπιος Παυλόπουλος διά της εκλογής του στην Ακαδημία, προχωρεί στη διατύπωση του ισχυρισμού ότι η διαδικασία εκλογής πάσχει ακυρότητα και, συνεπώς, πρέπει να επαναληφθεί.

Η τεκμηρίωση της θέσης του έχει ως εξής: Κατά την ορθή έννοια των σχετικών διατάξεων, ερμηνευομένων υπό το φως της συνταγματικής αρχής της αξιοκρατίας, η εκλογή ακαδημαϊκού προϋποθέτει αναγκαίως (είναι το αγαπημένο επίρρημα του εκλεγέντος) σύγκριση, ώστε να επιλεγεί ο καλύτερος. Συνακόλουθα (δεύτερο τη τάξει αγαπημένο επίρρημα του εκλεγέντος), επί μοναδικού υποψηφίου, η διαδικασία πρέπει να κηρυχθεί άγονη και να επαναληφθεί, με τη συμμετοχή και άλλων υποψηφίων. Προσωπικώς, πείθομαι, καθώς ο επιστολογράφος παραθέτει κατάλογο αποφάσεων του Συμβουλίου της Επικρατείας και του Ελεγκτικού Συνεδρίου σχετικές με διαγωνισμούς δημοσίων έργων. Οπότε και εγώ διερωτώμαι, αφού ο κανόνας ισχύει για εργολαβίες κατσικόδρομων, γιατί να μην ισχύει και για το πνευματικό ίδρυμα που συγκεντρώνει σε θεσμική μορφή την κορυφή του ελληνικού πνεύματος;

Οπως σημειώνει ο καλός επιστολογράφος, είναι σίγουρος ότι η άποψή του για την επανάληψη της ψηφοφορίας ανταποκρίνεται στις βαθύτερες επιθυμίες του εκλεγέντος, δεδομένου ότι η πορεία του κ. Παυλόπουλου στον πνευματικό, αλλά και στον δημόσιο βίο τον καθιστούν ανεπίληπτο υπόδειγμα ήθους. Από την πλευρά μου, θα προσέθετα ότι ίσως η διατύπωση «υπόδειγμα ήθους» είναι φτωχή για να αποδώσει την αλήθεια. Θα ήταν προτιμότερο να πούμε ότι αν ο Πολύκλειτος έθεσε τον κανόνα του κάλλους με το ομώνυμο γλυπτό του, ο Προκόπιος Παυλόπουλος θέτει τον κανόνα του ήθους. Θα ήθελα, το ομολογώ, ο όρος «Παυλοπούλειος Κανών» να περάσει στο λεξιλόγιο της πολιτικής φιλοσοφίας.

Συμφωνώ, ασφαλώς, με τον επιστολογράφο. Δεν θα ήθελε ποτέ ο τέως Πρόεδρος η πνευματική αθανασία του να είναι εσαεί (περί αθανασίας ομιλούμε, θυμίζω) στιγματισμένη από τη φρικτή αμφιβολία για την εγκυρότητα της εκλογής του. Και όχι μόνο συμφωνώ με τον σεβαστό επιστολογράφο, προσφέρομαι να βοηθήσω κιόλας. Αν δεν βρίσκονται υποψήφιοι, για να σηκώσουν σαν σταυρό το αμάρτημα της αυθάδειας να φαντασθούν ότι μπορούν να αναμετρηθούν με τον κ. Παυλόπουλο, προσφέρομαι εγώ. Προσφέρομαι, για να διευκολύνω τα πράγματα. Κυρίως, για να εξαλειφθεί το στίγμα διά παντός. Ας είμαι εγώ ο σπόγγος που θα το καθαρίσει…

Ο ΙΝΔΟΣ

Οι πρώτες αντιδράσεις των δικών μας ΜΜΕ στην εκλογή του Ρίσι Σούνακ συλλαμβάνουν μια αντανάκλαση του εαυτού μας, που – σας προειδοποιώ – ίσως δεν είναι κολακευτική.

Κατ’ αρχάς, η εθνοτική καταγωγή του. Κάποια εφημερίδα μάλιστα, αφελώς, το έκανε και τίτλο: «Είναι Ινδός!». Αν η εικόνα που έχει κάποιος για τη σημερινή Βρετανία είναι από τα σίριαλ που παρακολουθεί (τεράστια πηγή μόρφωσης το Netflix – μετά από το καφενείο, ασφαλώς), τότε είναι φυσικό να κατατάσσει τον Σούνακ ως Ινδό. Αγνοεί αυτό που είδαμε όλοι στην προεκλογική εκστρατεία για τη διαδοχή του Μπόρις: μια νέα γενιά Βρετανών, απογόνων μεταναστών, που βρίσκεται στο προσκήνιο των εξελίξεων στο Συντηρητικό Κόμμα. Οι μισοί από τους αρχικούς διεκδικητές ανήκαν σε αυτή την κατηγορία. Χαρακτηριστικό τους είναι ο ενθουσιασμός του νεοφώτιστου, αν όχι του ιδεολογικά φανατικού, δεδομένου ότι ο καθένας τους νιώθει περήφανος για την ενσωμάτωσή του. Δεν είναι συμπτωματικό ότι, ως επί το πλείστον, τους βρίσκουμε όσο πιο δεξιά πηγαίνουμε στο Συντηρητικό Κόμμα. Τι Ινδός λοιπόν; Αυτός είναι πιο Βρετανός από τον ξανθό πίθηκα (sic) που λιώνει μέσα στο αλκοόλ έξω από την παμπ – οι οποίες, ειρήσθω εν παρόδω, εκλείπουν.

Ακόμη μεγαλύτερη καχυποψία από το χρώμα του δέρματός του ή τη θρησκεία του μας προκαλεί το αδιανόητο γεγονός ότι είναι πλούσιος, ακριβέστερα, πάμπλουτος και, επιπλέον, του αναθέτουν την πρωθυπουργία και, παρ’ όλα αυτά, δεν παρεμβαίνουν οι θεϊκές δυνάμεις κάτι να κάνουν! Στη ρίζα της δικής μας κατάπληξης βρίσκεται η διάχυτη πεποίθηση στην κοινωνία μας ότι στην πολιτική μπαίνεις, προκειμένου… ας πούμε, να βελτιώσεις την κατάστασή σου.