Είναι βέβαιο, δεν υπάρχει ελπίς

Ελάχιστους φαίνεται ότι ανησύχησε η επιστολή του καθηγητή στο νησιωτικό ΕΠΑΛ, με την οποία κατήγγειλε βίαιες συμπεριφορές εναντίον του και εναντίον των συναδέλφων του από μαθητές. Ελάχιστους ανησυχεί, φαίνεται, ότι το σχολείο ανέχεται ή και παράγει μαθητές με στρεβλή κοινωνικοποίηση που αδιαφορούν για το μάθημα, διεκδικούν ένα προαγωγικό 12 χωρίς προσπάθεια και έχουν μετατρέψει τη σχολική ζωή σε μια ασυνάρτητη, χωρίς αρχές και βίαιη καθημερινότητα. Θα περίμενε κανείς ότι οι περιγραφές του παραιτηθέντος καθηγητή θα ξεσήκωναν το υπουργείο Παιδείας. Ιδίως μάλιστα όταν ανάλογες καταγγελίες δεν είναι η πρώτη φορά που δημοσιεύονται, τη συχνότητά τους και την έκτασή τους μπορεί κανείς να τις διακριβώσει αν έχει φίλους ή γνωστούς εκπαιδευτικούς που τις επιβεβαιώνουν.

Το υπουργείο Παιδείας βέβαια απασχολήθηκε με τις καταγγελίες. Αφού ο γενικός γραμματέας απάντησε ότι οι καταγγελίες αυτές δεν είχαν γίνει γνωστές στο υπουργείο μέσω της υπηρεσιακής οδού, βεβαίωσε ότι διεξάγεται έρευνα. Πόσο καθησυχαστική τυπικότητα! Για ένα ζήτημα που δεν είναι χθεσινό ούτε απλό. Για ένα πολυπαραγοντικό πρόβλημα, στο οποίο ευθύνεται και η εκπαίδευση, αλλά όχι αποκλειστικά η εκπαίδευση.

Ενα βασικό θέμα με τέτοιου τύπου παιδιά ξεκινά από την οικογένεια. Υπάρχουν οικογένειες που συμπεριφέρονται στα παιδιά τους με τρόπους που ισοδυναμούν με αδιαφορία, δεν νοιάζονται για τις παρέες τους, δεν έχουν αξίες για να τους μεταδώσουν – όχι πάντα από κατώτερα κοινωνικά και μορφωτικά στρώματα. Κι άλλες οικογένειες στις οποίες ουδείς πιστεύει ότι τα δικά του παιδιά κάνουν κάτι λάθος, με τέτοιους γονείς, τέτοια γονίδια και τόση φροντίδα – κι άλλωστε αυτό που οι ηθικολόγοι θεωρούν αντικοινωνική συμπεριφορά δεν είναι παρά η εκδήλωση της επαναστατικότητας «των παιδιών» που αν δεν επαναστατήσουν τώρα, πότε θα το κάνουν;

Αν έχει αποτύχει η οικογένεια, δεν είναι σίγουρο ότι μπορεί να βοηθήσει το σχολείο, ένα σχολείο συχνά παραιτημένο από την εμπέδωση κάθε έννοιας ιεραρχίας, η οποία επιδέξια συνδέεται με τον αυταρχισμό – και πώς το σχολείο να διδάξει κανόνες συμπεριφοράς όταν αδυνατεί να διδάξει κανόνες γραμματικής;

Σε κάθε περίπτωση, η λειτουργία του δημόσιου σχολείου επαφίεται στον πατριωτισμό των διδασκόντων. Πάνω τους πέφτει το βάρος της διαμόρφωσης των μαθητών, κι αυτό το βάρος μπορεί σε μερικές περιπτώσεις να πλακώσει τους εκπαιδευτικούς. Δείτε, π.χ., τι συμβαίνει στο Ηράκλειο, όταν ένας γυμνασιάρχης αντέδρασε στην αυθαίρετη κατάληψη του σχολείου από μια μειοψηφία 28 μαθητών, τους οποίους μήνυσε. Η πράξη του είναι υψίστης σπουδαιότητας, και για ουσιαστικούς και για συμβολικούς λόγους. Πρώτον, λέει στα παιδιά ότι δεν μπορούν να υποκαθιστούν αυθαιρέτως τις πλειοψηφίες. Δεύτερον, διδάσκει ότι οι συμπεριφορές και οι ενέργειες που υποκινούν μπορεί να έχουν σοβαρές συνέπειες, είναι λάθος να πιστεύουν ότι είμαστε σε ξέφραγο αμπέλι κι ότι ο καθένας μπορεί να κάνει ό,τι θέλει τζάμπα.

Αυτά δεν τα σηκώνουν οι υπερπροστατευτικοί γονείς οι οποίοι θεωρούν πρωτοφανή ενέργεια τη μήνυση και έχουν αρχίσει τις αντιδράσεις όχι κατά των παιδιών τους αλλά κατά του γυμνασιάρχη, επικαλούμενοι όχι την ορθότητα ή μη της πράξης των παιδιών τους αλλά την ψυχολογία τους, των παιδιών και τη δική τους. Αντε να φτιάξεις σχολείο με τόσες ευαίσθητες ψυχούλες.

Κι άντε μετά να διορθώσεις το πανεπιστήμιο, όταν η αριστερή κοινοτοπία που το κυβερνά θεωρεί αντιδημοκρατική την ύπαρξη κανόνων και την περιφρούρησή τους. Κι άντε, στη συνέχεια, να εμπεδώσει η κοινωνία κανόνες και όρια. Αντε, δηλαδή, να εμπεδωθούν οι κανόνες πίστης στο κράτος δικαίου.

ΥΓ. Υπάρχει και κάτι ακόμα πιο προβληματικό: το κείμενο της δίκαιης διαμαρτυρίας του καθηγητή που παραιτήθηκε έβριθε λαθών. Χοντρών ορθογραφικών λαθών, που μάλιστα δεν έκρινε σωστό να διορθώσει κανείς ούτε στην ιστοσελίδα, εκπαιδευτικού περιεχομένου, όπου δημοσιεύτηκε. Δεν υπάρχει ελπίς.

Είναι κοινότοπο αλλά καμιά φορά χρειάζεται να το γράφουμε. Μεγάλα πλήθη σπεύδουν σε ένα χωριό της Κοζάνης για να προσκυνήσουν τις σεπτές παντόφλες ενός Αγίου. Είναι κι αυτοί λαός, έχουν δικαιώματα, απαιτήσεις, φτιάχνουν πλειοψηφίες και μειοψηφίες. Αλλά άγονται και φέρονται από έναν θρησκευτικό φετιχισμό, αδιατάρακτο και πανίσχυρο. Απέναντι στον όλο και πιο ανίσχυρο ορθολογισμό.

Η έλλειψη φαρμάκων

Το τελευταίο διάστημα, πολύ συχνά παρατηρείται έλλειψη βασικών φαρμάκων στην αγορά. Φαρμάκων συνηθισμένων για την αντιμετώπιση καθημερινών προβλημάτων, και άλλων φαρμάκων λίγο πιο εξειδικευμένων, αλλά εξίσου απαραίτητων. Για ορισμένα απ’ αυτά, υπάρχουν γενόσημα, στην ουσία δηλαδή η έλλειψή τους αντιμετωπίζεται. Για ορισμένα άλλα (όπως, π.χ., το ευρείας χρήσης αγχολυτικό xanax) δεν υπάρχει εναλλακτική δυνατότητα. Οποίος το χρειάζεται οφείλει να έχει καλές σχέσεις με φαρμακοποιούς που έχουν μεγάλο κύκλο εργασιών – το δίκτυο φαρμακοποιών και φαρμακαποθηκών λέγεται ότι παίζει ρόλο ώστε κάποια φαρμακεία να διαθέτουν περισσότερη επάρκεια από άλλα.

Το πρόβλημα δεν είναι σημερινό, παλαιότερα ίσως ήταν οξύτερο. Η βασική αιτία του λέγεται ότι είναι η χαμηλή τιμή των φαρμάκων. Δεν δημιουργείται τεχνητό έλλειμμα προκειμένου να ανεβεί η τιμή, αυτό είναι αδύνατον. Αλλά υπάρχουν αγορές του εξωτερικού όπου τα συγκεκριμένα φάρμακα πωλούνται ακριβότερα, οπότε σχεδόν το σύνολο της ελληνικής παραγωγής εξάγεται. Κάπως έτσι μένει η ελληνική αγορά με κενά και οι ασθενείς συχνά έχουν ένα βάρος παραπάνω – το βάρος της εξασφάλισης του φαρμάκου τους.

Ο ΕΟΦ προσπαθεί να αντιμετωπίζονται τέτοιου τύπου προβλήματα. Δεν τα καταφέρνει πάντα. Οι ασθενείς δεν νοιάζονται για τους λόγους της έλλειψης, αλλά η έλλειψη τους πονά. Υπάρχει ανάγκη πιο άμεσων και πιο αποτελεσματικών λύσεων.