Συμφωνία

Θα αφήσω στην άκρη τις αριστερές παπάτζες. Και θα προσπεράσω τα αντιπολιτευτικά φούμαρα.

Για να σημειώσω ότι το άρθρο του Τσίπρα για το 12χρονο κοριτσάκι στον Κολωνό με βρίσκει στο νόημά του απολύτως σύμφωνο.

«Το κορίτσι του Κολωνού είναι δικό μας παιδί και έχουμε συλλογική ευθύνη γιατί δεν μπορέσαμε να το προστατεύσουμε» («Εφ.Συν.», 20/10).

Αυτή είναι η πικρή αλήθεια.

Τα υπόλοιπα ότι «από το κράτος, από την εξουσία, εκπορεύεται ένα κλίμα αγριανθρωπισμού και ηθικής έκπτωσης» είναι υποθέτω για να βγάλει κι ο πρόεδρος το ψωμί του.

Αν συμφωνούμε όμως (που συμφωνούμε…) στο βασικό ζήτημα της συλλογικής κοινωνικής ευθύνης θα πρέπει να συμφωνήσουμε και σε μερικά άλλα.

Να συμφωνήσουμε δηλαδή πως δεν είναι «το δεξιό κλίμα» στη γειτονιά του Κολωνού που εκτρέφει την παλιανθρωπιά. Πριν από λίγες μέρες είδαμε «το αριστερό κλίμα» στη φοιτητική εστία του Ζωγράφου να ανέχεται ολόκληρη συμμορία εμπόρων ναρκωτικών, εκβιαστών και ληστών.

Ούτε το πρόβλημα είναι οι κοινωνικές υπηρεσίες, καλές ή κακές. Το πρόβλημα είναι η οικογένεια όταν λείπει σε ένα 12χρονο παιδί.

Είναι ασφαλώς απαραίτητη η κοινωνική λειτουργός και η καλή δασκάλα και η παιδοψυχολόγος στα δύσκολα. Δεν το υποτιμώ καθόλου. Μακάρι να υπάρχουν καλές κοινωνικές υπηρεσίες, πρέπει να υπάρχουν και χρειάζεται να κάνουμε ό,τι μπορούμε για να υπάρχουν.

Αλλά εκείνο που κυρίως περιβάλλει, καθησυχάζει και μεγαλώνει το παιδί είναι η οικογένεια. Δεν γίνεται να την παρακάμψουμε, ούτε να κάνουμε σαν να μη χρειάζεται.

Αυτή λοιπόν αισθάνομαι ότι έχει χαλαρώσει επικίνδυνα, για να μην πω ότι λείπει. Εχω την εντύπωση ότι τα παιδιά στις μέρες μας περισσότερο περιφέρονται παρά προστατεύονται από τους δικούς τους.

Αποτέλεσμα; Είναι οι δικοί τους που τελικά πέφτουν από τα σύννεφα.

Δεν εννοώ ειδικά τη συγκεκριμένη οικογένεια στον Κολωνό που ούτως ή άλλως βίωνε αδιανόητα δύσκολες συνθήκες. Εννοώ την κάθε οικογένεια μιας διπλανής μας πόρτας.

Δεξιά  Ή αριστερή. Εύπορη ή φτωχή. Σπουδαγμένη ή ολιγογράμματη.

Το ερώτημα λοιπόν είναι πώς θα αποκαταστήσουμε τον κοινωνικό ιστό και τη συλλογική συνοχή, των οποίων η λειτουργική οικογένεια αποτελεί το βασικό κύτταρο.

Ομολογώ ότι δεν έχω λύση. Αλλά δεν μπορούμε και να την παρακάμψουμε.

Γι’ αυτό θεωρώ εξαιρετικά σημαντικό να την αναζητήσουμε υπομονετικά, αφανάτιστα και καλόπιστα. Οπως κάνει κάθε κοινωνία που σέβεται τον εαυτό της και τα παιδιά της.

Κι αν συμφωνούμε στην ουσία του προβλήματος με τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ, ακόμη καλύτερα. Χρειαζόμαστε παρέα.