ΜΟΥΣΙΚΗ ΤΡΑΠΟΥΛΑ

«Into the Blue»
Broken Bells

Μετά την κυκλοφορία του «After the Disco» του 2014, ο Danger Mouse και ο James Mercer των Broken Bells έκαναν ένα υγιές διάλειμμα. Το οποίο κράτησε οκτώ χρόνια. Δεν ήταν και λίγα. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο Mercer κυκλοφόρησε δύο άλμπουμ και περιόδευσε με τους Shins, ενώ ο Danger Mouse συνεργάστηκε με καλλιτέχνες όπως οι Roots ‘ Black Thought και καθιερώθηκε περαιτέρω ως παραγωγός με πελάτες όπως οι A$AP Rocky, οι Red Hot Chili Peppers. Οκτώ χρόνια μετά βρήκαν τον χρόνο να δουλέψουν μαζί και κυρίως να επεξεργαστούν τις ιδέες που είχαν. Το άλμπουμ τους είναι δεμένο και αν στην αρχή παρουσιάζεται κάπως… αναιμικό εντούτοις όσο περνά η ώρα της ακρόασης τα πράγματα αλλάζουν. Πλήκτρα, κουδουνίσματα και φωνητικά συνθέτουν το απαραίτητο σύνολο, που μπορεί να σε πάρει μαζί του. Διαγαλαξιακές συνθέσεις στο μελαγχολικό «We’re Not in Orbit» με ιδιότροπο επικό ροκ που ενίοτε θυμίζει Pink Floyd. Ομοίως, το ντουέτο δανείζεται το vintage R&B στο ξεχωριστό «Love on the Run», το οποίο εξισορροπεί τα εντυπωσιακά έγχορδα και πνευστά με μια από τις πιο γλυκές φωνητικές ερμηνείες του Mercer. Ο κυκλοθυμικός παλμός της synth pop του «One Night» μοιάζει σαν να βγήκε από μοντάζ ταινίας της δεκαετίας του ’80. Το «Forgotten Boy», με το trip-hop beat και τη μελωδία του, θα μπορούσε να είναι το θέμα μιας ξεχασμένης κατασκοπευτικής ταινίας της δεκαετίας του ’90. Τα πειράματα του αμερικάνικου indie – rock συγκροτήματος προσφέρουν μερικά εντυπωσιακά υβρίδια. Το «Saturdays» για παράδειγμα έχει άρωμα Beatles της εποχής «Magical Mystery Tour». Του διπλού EP του βρετανικού συγκροτήματος που κυκλοφόρησε στις 8 Δεκεμβρίου 1967. Αν και εκ πρώτης άποψης το άλμπουμ φαντάζει ασύνδετο, είναι αρκετά στοχαστικό και αποδεικνύουν ότι έχουν ωριμάσει πραγματικά. Αναμένουμε τα καλύτερα.

«Tableau» The Orielles

Η αγγλική indie rock μπάντα από το West Yorksire, αξιοποίησε τα δύο χρόνια της πανδημίας με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Σαν να έκαναν βαθιά μουσική έρευνα που τη βοήθησαν τα μέλη της να ανακαλύψουν τις τεχνικές και κυρίως να τις παρουσιάσουν στην τρίτη εργασία τους. Ενώ τα δύο πρώτα άλμπουμ τους χαρακτηρίζονταν από χορευτική ποπ ελαφρότητα, αυτός ο δίσκος είναι κάτι πολύ πιο σκοτεινό και πιο μουσικά προκλητικό. Αραιές και νευρικές, ψυχρές και ηλεκτρονικές έρχονται στην επιφάνεια, εμποτίζονται από την κομψότητα των ήχων, δεν λείπουν με τρυφερά συναισθήματα και δίνουν στο άλμπουμ τον συναισθηματικό κόσμο που χρειάζεται. Αυτό μάλιστα τους επιτρέπει να ξεφύγουν με ένα οκτάλεπτο αυτοσχέδιο κομμάτι που ελίσσεται σαν αργό ρυάκι ή με διάσπαρτα μικρά πρωτοποριακά μουσικά ιντερμέδια που εμφανίζονται παντού. Μόλις κάποιος αφήσει το  παραπάνω «Improvisation 001» συναντάται με τη λαχταριστή ποπ-αρτ βουτιά του «Television» ή όταν τα έντονα κρουστά του «Chromo I» ξεθωριάσουν, το συγκρότημα παρουσιάζει το funky τι – «Chromo II». Το άλμπουμ είναι το έργο μιας νεανικής μπάντας που μεγαλώνει και εξερευνά, ψάχνει για νέα συναισθήματα. Πολλές ομάδες που επιχειρούν κάτι τέτοιο αποτυγχάνουν παταγωδώς καθώς η φιλοδοξία τους ξεπερνά το ταλέντο τους. Αυτό για τους Βρετανούς δεν ισχύει. Αν κρίνουμε από αυτό το άλμπουμ, μπορούν να μεγαλώνουν και θα δούμε πού θα φθάσουν…