Δικογραφία

Η δικογραφία για την υπόθεση του Κολωνού είναι παντού. Δεν γνωρίζω αν έφτασε στα μέσα σε ηλεκτρονική μορφή ή σε φωτοτυπίες, όμως μπορείς να αράξεις πίσω στον καναπέ σου και να τη διαβάσεις. Υποθέτω ότι όλο και κάπου θα ανέβηκε τηλεοπτικά δραματοποιημένη, με κάποια νεαρή ρεπόρτερ στο ρόλο της δωδεκάχρονης. Ο τηλεθεατής ή ο αναγνώστης, που δεν γνωρίζουν πώς γίνονται αυτές οι δουλειές, μπορεί να πιστεύουν ότι παρακολουθούν μια δημοσιογραφική επιτυχία, επαναλαμβανόμενη σε όλες τις υποθέσεις που απασχολούν την κοινή γνώμη. Ας πούμε ο δαιμόνιος ρεπόρτερ τρύπωσε από το παράθυρο των δικαστηρίων, έψαξε στα έγγραφα και απέσπασε την πολύτιμη δικογραφία προς χάρη του ρεπορτάζ. Δεν έγινε έτσι. Η δικογραφία μοιράστηκε στα Μέσα πριν φτάσει καν στους δικηγόρους. Ποιος την έδωσε; Αν αφήσουμε τους δικηγόρους στην άκρη, οι οποίοι συνήθως είναι οι βασικοί ύποπτοι, η διαρροή έγινε είτε από δικαστικούς κύκλους είτε από τη ΓΑΔΑ. Κάποιος καχύποπτος και κακεντρεχής ίσως έφτανε να πει ότι υπήρξε και πολιτική διευκόλυνση προκειμένου η επικαιρότητα να τροφοδοτείται αδιάκοπα με θέματα που δεν ενοχλούν την κυβέρνηση.

Και όλα κυλάνε με βάση την ίδια ρουτίνα. Η δικογραφία κυκλοφορεί, μαζί με συνοδευτικό, αποδεικτικό υλικό, κάποιος από τη Δικαιοσύνη διατάσσει έρευνα, η ΕΣΗΕΑ καταδικάζει και το κοινό διαβάζει διαλόγους. Αυτές τις μέρες στις αυλές των Δημοτικών τα παιδιά παίζουν «GNTM». Τους είναι πιο εύκολο να παίξουν Κολωνό, αποστηθίζοντας διαλόγους. Από τη μια, που λέτε, υπάρχει το φαινόμενο του Netflix, όπου ο κάθε serial killer γίνεται πρώτη φίρμα και κάνει παγκόσμια καριέρα. Και από την άλλη η τηλεόραση που εξοικειώνει τον θεατή με έννοιες και καταστάσεις. Το επόμενο έγκλημα, που δεν θα έχει τη βαρβαρότητα του Κολωνού, θα αξιολογηθεί αναλόγως από την κοινωνία. Ενδεχομένως, σε λίγο καιρό, ένας ακόμα βιασμός ανηλίκου να μην προκαλέσει αντίστοιχο σοκ. Θα είναι ένα light περιστατικό, εύκολης κατανάλωσης και σχετικά εύπεπτο. Και αν δεν συνοδεύεται από διαλόγους, θα περάσει περίπου σαν τροχαίο.