«Εχασα την οικογένειά μου για να μιλώ ελεύθερα»

Ο Ενές Καντέρ νιώθει ευγνώμων που παίζει μπάσκετ. Γιατί μέσα από αυτό «γίνομαι ταυτόχρονα εκπαιδευτής, δάσκαλος. Πολλά παιδιά παρακολουθούν τους αθλητές, τους έχουν είδωλο και ακολουθούν τα βήματά τους. Αυτό που βγάζουμε εμείς προς τα έξω, αυτό βλέπουν. Είναι πολύ σημαντικό οι αθλητές να εκπαιδεύονται ώστε να βγάζουν σωστά πράγματα προς τα έξω. Οταν μιλάμε για ειρήνη, αγάπη, συμπάθεια, σεβασμό, ισότητα, αφοσίωση, αυτά θα δουν τα παιδιά».

Παρ’ όλα αυτά δεν κρύβει ότι το κόστος που καταβάλει για να μπορεί να μιλά ελεύθερα, είναι μεγάλο: «Επειδή θέλω να μιλώ για τις παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, για τους πολιτικούς κρατούμενους και για αθώους ανθρώπους, έχασα την οικογένειά μου, την καριέρα μου και 45-50 εκατομμύρια δολάρια. Ο κόσμος πρέπει να καταλάβει ότι παίζω μπάσκετ και ζω μια άνετη ζωή, αλλά στην άλλη άκρη του κόσμου, άνθρωποι χάνουν τους αγαπημένους τους, χάνουν τις ζωές και τα σπίτια τους. Νιώθω ότι η συμπάθεια και η ενσυναίσθηση είναι το κλειδί. Γι’ αυτό ήταν σημαντικό για μένα να μιλήσω για κάτι μεγαλύτερο από το μπάσκετ. Θα μπορούσα να είχα σωπάσει, όπως έκαναν οι συμπαίκτες μου. Τους έλεγα ότι έπρεπε να βγούμε μπροστά για όλους τους αθώους ανθρώπους όχι μόνο στην Αμερική, αλλά σε όλο τον κόσμο. Δυστυχώς απαντούσαν ότι δεν μπορούσαν να μιλήσουν γιατί είχαν συμφωνίες με χορηγούς, ήθελαν καινούργια συμβόλαια κ.λπ. Ελπίζω κάποια στιγμή να καταλάβουν τι είναι πιο σημαντικό από το μπάσκετ».