Τα μικρά, τα μεγάλα και τα εθνικά {LF}των εκλογών

Είναι γνωστό ότι τις εκλογές κερδίζει συνήθως το κόμμα, στην πραγματικότητα ο ηγέτης του, που θα έχει προηγουμένως κερδίσει τη μάχη της ατζέντας. Θα έχει, δηλαδή, πετύχει να θέσει στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος της κοινής γνώμης και των δημόσιων συζητήσεων τα πιο προνομιακά γι’ αυτόν θέματα. Αυτά με τα οποία έχει ήδη ταυτιστεί στην κοινή συνείδηση. Ή αυτά για τον χειρισμό των οποίων θεωρείται συγκριτικά καταλληλότερος.

Το πρόβλημα είναι ότι σχεδόν πάντα είναι η ίδια η πολιτική συγκυρία, η εξέλιξή της και η δημοσιότητα που τη συνοδεύει, που υπαγορεύουν στον πολιτικό ανταγωνισμό τα θέματα στα οποία θα εξεταστούν και θα αξιολογηθούν οι πρωταγωνιστές του. Δεν είναι οι ίδιοι που τα επιλέγουν. Ούτε αυτοί που αποφαίνονται για την κρισιμότητά τους. Οσο και αν με τα αφηγήματά τους προσπαθούν πάντα κάποια από αυτά να τα δραματοποιούν και κάποια να τα υποβαθμίζουν.

Γιατί είναι σχεδόν πάντα τα θέματα που θα βρίσκονται στην επικαιρότητα όταν ο κομματικός ανταγωνισμός εισέρχεται στην τελική προεκλογική ευθεία, που θα ορίζουν και την ατζέντα των εκλογών διαμορφώνοντας το κλίμα τους και προσδιορίζοντας τα διακυβεύματά τους.

Εξού και το πιθανότερο είναι να παραμείνει μέχρι τέλους απρόβλεπτη η έκβαση του σε πλήρη ανάπτυξη ευρισκόμενου σημερινού ανταγωνισμού ενόψει των προσεχών βουλευτικών εκλογών. Οσο μακρά και αν είναι η διάρκειά του. Οσο μεγάλη και αν είναι η έντασή του. Οσο και αν κλιμακωθεί η πόλωση που έχει προ πολλού αρχίσει να καλλιεργείται.

Γιατί η παράμετρος από την οποία σε μεγάλο βαθμό θα εξαρτηθεί η τροπή του είναι η άγνωστη και μάλλον απρόβλεπτη προς το παρόν εξέλιξη των ελληνοτουρκικών σχέσεων.

Από αυτήν θα κριθεί το εάν εκατό χρόνια μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή τα εθνικά θέματα ξανατεθούν και αποτελέσουν για μία ακόμα φορά τον καταλύτη ιστορικών και συλλογικών επαναπροσδιορισμών.

Από εκεί θα κριθεί τουλάχιστον και το κατά ποσό τα «μικρά», αλλά ασφαλώς ζωτικά, θέματα της καθημερινότητας επικρατήσουν των μεγάλων υπαρξιακών διακυβευμάτων θέτοντας τα διλήμματα στα οποία θα κληθούν να απαντήσουν οι ψηφοφόροι.

Από εκεί, τέλος, θα κριθεί εν πολλοίς και το εάν η αυτοδυναμία παραμείνει καθοριστικό ζητούμενο και λόγος που θα οδηγήσει στην παράταση την εκλογική περίοδο.

Γιατί δεν αποκλείεται ο σχηματισμός μιας κυβέρνησης συνεργασίας, μικρότερου ή μεγαλύτερου συνασπισμού, να προκύψει όχι ως πολιτική επιλογή, αλλά ως «εθνική ανάγκη».

Τότε ίσως να κριθεί και αν οι μεταρρυθμίσεις μπορέσουν να ξανασυζητηθούν ως εξίσου μεγάλη εθνική προτεραιότητα ή εάν, αντιθέτως, παραπεμφθούν οριστικά στις γνωστές ελληνικές καλένδες.

Ο Γιώργος Σεφερτζής είναι πολιτικός επιστήμονας – αναλυτής