Επικοινωνιακή αναμέτρηση για Μητσοτάκηκαι Τσίπρα

Μια σωστή επικοινωνιακή ομάδα ξέρει πως τα «δυνατά» χαρακτηριστικά ενός πολιτικού αρχηγού είναι αυτά στα οποία θα βασιστεί μια πολιτική αναμέτρηση. Για να κερδίσουν όμως τις εκλογές, αυτή η τακτική δεν αρκεί – πρέπει πρώτα να «στρώσουν» τις αδυναμίες τους. Το ενδιαφέρον με τον Κυριάκο Μητσοτάκη και τον Αλέξη Τσίπρα είναι πως πρόκειται για δύο διαφορετικούς ανθρώπους, που μπορούν να ανταποκριθούν στο αφήγημα του κόμματος στο οποίο ηγούνται, το οποίο έχει κοπεί και ραφτεί στα μέτρα τους. Λίγους μήνες πριν μπει η εκλογική άνοιξη του 2023, στόχος τους είναι να διορθώσουν τα τρωτά σημεία της εικόνας τους, που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο παγιώθηκαν τα προηγούμενα χρόνια.

Προσεγγίζοντας τη νεολαία. Στη ΝΔ γνωρίζουν ότι το προφίλ του Κυριάκου Μητσοτάκη έχει πρόβλημα στις πιο νέες ηλικίες, αλλά και στους ψηφοφόρους με πιο λαϊκό προφίλ. Οπως συνέβη και πριν από τις εκλογές του 2019, ο Μητσοτάκης έχει αναλάβει να κερδίσει ένα κομμάτι αυτού του κόσμου: η παρουσία του σε εκπομπές ψυχαγωγικού περιεχομένου, στις οποίες το ακροατήριο δεν είναι αυστηρά πολιτικό, και οι αναφορές του στο χιούμορ και το τρολάρισμα του Διαδικτύου είναι μια προσπάθεια προσέγγισης ενός κοινού στο οποίο δεν είναι απαραίτητα η πρώτη επιλογή. «Yπάρχει πάντα μια κριτική που ακούω, νομίζω ότι είναι άδικη, επειδή λένε ότι προέρχεται αυτός από μια πολιτική οικογένεια, είναι εύπορος, ότι δεν καταλαβαίνει. Κάναμε μεγάλη προσπάθεια για να πείσουμε ότι μέσω των πολιτικών μας στρεφόμαστε στους πιο αδύναμους και τους πιο ευάλωτους», είπε χαρακτηριστικά στην εμφάνισή του στον Γρηγόρη Αρναούτογλου, δείχνοντας και το μήνυμα που θέλει να περάσει με τις κινήσεις του τελευταίου διαστήματος. Στην ίδια συνέντευξη μεταξύ άλλων έκανε αναφορά στη στεγαστική πολιτική, που απευθύνεται σε νέες παραγωγικές ηλικίες έως 39 ετών, αλλά και στην ψηφιοποίηση του κράτους, που έχει βρει θετική ανταπόκριση στις νέες ηλικίες.

Ανάμεσα στον κόσμο. Λειτουργώντας επικοινωνιακά όπως συμβαίνει συνήθως σε εκλογικές αναμετρήσεις στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, ο Μητσοτάκης στην τελευταία του περιοδεία στη Βόρεια Ελλάδα όχι μόνο επέλεξε μικρές συγκεντρώσεις, στις οποίες χρησιμοποίησε μικρόφωνο αλλά όχι πόντιουμ – ακόμα και στη φράση που αφορούσε την Τουρκία -, αλλά επικεντρώθηκε στις αγροτικές περιοχές, δίνοντας έμφαση στην ενίσχυση του πρωτογενούς τομέα. Ούτε η τοποθεσία επιλέχθηκε τυχαία, καθώς εκεί η ΝΔ έχει τις περισσότερες διαρροές προς τα δεξιά (οι δημοσκοπήσεις δείχνουν τσιμπημένα τοπικά ποσοστά της Ελληνικής Λύσης), που η ηγεσία της θα ήθελε να προλάβει να συμμαζέψει πριν από την επίσημη έναρξη της προεκλογικής περιόδου. Ανάμεσα στον κόσμο, ο Μητσοτάκης περπάτησε και στα εγκαίνια του μετρό του Πειραιά, σε μια προσπάθεια να αναδείξει τη διαφορά και με τα εγκαίνια των «μουσαμάδων» του μετρό Θεσσαλονίκης, την περίοδο που στην κυβέρνηση βρισκόταν ο ΣΥΡΙΖΑ.

Η χαμένη σοβαρότητα. Ο Αλέξης Τσίπρας, από την άλλη, έχει ακριβώς το αντίθετο πρόβλημα με τον βασικό του αντίπαλο. Η επικοινωνιακή του ευχέρεια είναι γνωστή εδώ και πολλά χρόνια και θεωρείται ένα από τα πιο δυνατά χαρτιά του. Αυτή η ίδια ευχέρεια, ωστόσο, πολλές φορές τον δυσκολεύει να αναδείξει ένα πιο σοβαρό προφίλ, το οποίο χρειάζεται όταν πρέπει να απευθυνθεί στη μεσαία τάξη – η οποία είναι ήδη δύσπιστη μαζί του λόγω των χειρισμών της προηγούμενης κυβέρνησης. Γι’ αυτό στη δική του δημόσια εικόνα, ο πρόεδρος της αξιωματικής αντιπολίτευσης θέλει να αναδείξει αυτή τη σοβαρότητα. Στην τελευταία του τηλεοπτική συνέντευξη (ΑΝΤ1), ο Τσίπρας μίλησε και για την κατάσταση στις φοιτητικές εστίες, αποδεχόμενος πως η Aστυνομία, με βάση τον νόμο, μπορεί να επέμβει όποτε χρειαστεί – αναδεικνύοντας και ένα προφίλ που δεν χρησιμοποιείται ευρέως από τον ΣΥΡΙΖΑ.

Το θεσμικό προφίλ. Και σε επίπεδο εξωτερικής πολιτικής, ο Τσίπρας φρόντισε να βρεθεί στην άτυπη Προσύνοδο των Ευρωπαίων Σοσιαλιστών στην Πράγα. Εκτός των ελληνοτουρκικών, οι παρεμβάσεις του για την ενέργεια και την οικονομία είχαν σκοπό να δείξουν πως ο πρόεδρος της αξιωματικής αντιπολίτευσης έχει παρεμβατική παρουσία για αυτά τα θέματα στα ευρωπαϊκά τεκταινόμενα, ενώ λειτουργεί ως συνομιλητής ενός εκ των δύο μεγαλύτερων ευρωπαϊκών κομμάτων. Παράλληλα, ο Τσίπρας αξιοποιεί το βήμα που του δίνεται στη Βουλή, γνωρίζοντας πως αφενός ενισχύεται η εικόνα του ως βασικού αντιπάλου του Μητσοτάκη και αφετέρου πως η Ολομέλεια προσθέτει ένα θεσμικό φόντο στην πολιτική του παρουσία – που το χρειάζεται για να κερδίσει την εμπιστοσύνη όσων αμφιβάλλουν για τις προθέσεις και ενδεχομένως για την κατάρτισή του σε θέματα που η επικοινωνιακή διαχείριση έρχεται δεύτερη. Εξού και η χθεσινή μονομαχία ανάμεσα σε Τσίπρα – Μητσοτάκη για την ακρίβεια έγινε έπειτα από τη σχετική ερώτηση του ΣΥΡΙΖΑ και αφορούσε ουσιαστικά την αντιμετώπιση της αισχροκέρδειας και τις ασφυκτικές συνθήκες που έχουν δημιουργηθεί όχι μόνο για τα πιο χαμηλά στρώματα, αλλά για τα πιο μεσαία, που πιέστηκαν εξίσου την περίοδο της οικονομικής κρίσης και βρίσκονται εκ νέου σε δυσχερή θέση.