Παραμύθι χωρίς σύνορα

Από καρδιάς χαιρετίζω τον βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Γ. Τσίπρα.

Οχι μόνο για το χιούμορ του όταν εξήγησε ότι γνωστός αρθρογράφος των «Financial Times» γράφει καλά για την ελληνική οικονομία επειδή «είτε τα πήρε από την κυβέρνηση, είτε παίρνει ναρκωτικά» (ΕΡΤ1, 9/10).

Αλλά κυρίως για την ειλικρίνειά του. Ο εξάδελφος του πρώην πρωθυπουργού διακήρυξε φωναχτά περίπου όσα πιστεύει για τον Τύπο ο μέσος αριστερός ψηφοφόρος.

Πως όποιος δηλαδή έχει διαφορετική άποψη από την Αριστερά και τον ΣΥΡΙΖΑ για την κατάσταση των πραγμάτων είτε τα έχει αρπάξει, είτε είναι βουτηγμένος στον μπάφο.

Στα μάτια τους η διαφωνία με την Αριστερά δεν είναι κάτι φυσιολογικό κι αναμενόμενο σε μια δημοκρατία. Αλλά επονείδιστη και ύποπτα αφύσικη πρακτική αφού το μόνο φυσιολογικό πράγμα στη ζωή είναι η Αριστερά.

Είναι αλήθεια ότι παλαιότερα τους διαφωνούντες τους καθάριζαν. Τώρα απλώς τους υποψιάζονται.

Ακόμη λοιπόν ακούμε κατάρες για τον «πετσομένο Τύπο» από συνεργάτες εντύπων της Αριστεράς που (κατά τα άλλα…) χρηματοδοτήθηκαν από τη λίστα Πέτσα όπως η «Εφημερίδα των Συντακτών» και η «Αυγή».

Στο μυαλό τους συμβαίνει κάτι αξιοκατάκριτο με τον Τύπο όχι όταν δεν είναι ελεύθερος ή τον χρηματοδοτεί ο Πέτσας αλλά όταν δεν είναι αριστερός.

Να δεχτώ φυσικά ότι το φαινόμενο της δυσανεξίας στην άλλη άποψη ή ερμηνεία είναι γενικότερο.

Και η κυβέρνηση εκνευρίζεται αναίτια με αρνητικά δημοσιεύματα. Αλλά είναι άλλο πράγμα να κατηγορείς κάποιον ότι «τα παίρνει από την κυβέρνηση ή παίρνει ναρκωτικά» κι άλλο να υποστηρίζεις ότι η ανταποκρίτρια του «Politico» είναι ΣΥΡΙΖΑ δαγκωτό.

Υποθέτω ότι κάθε κυρία δικαιούται να είναι ό,τι θέλει και να γράφει ό,τι της κατέβει.

Μόνο που για να είμαι ειλικρινής πίστευα ότι αυτά τα έχουμε λύσει εδώ και έναν αιώνα περίπου.

Οτι δηλαδή έχει καταστεί σαφές πως η ελευθερία του Τύπου δεν κρίνεται από το αν είναι υπέρ ή εναντίον της κυβέρνησης ή της αντιπολίτευσης, της Δεξιάς ή της Αριστεράς, του λαού ή του κατεστημένου, του σοσιαλισμού ή του γυμνισμού.

Ούτε φυσικά από την καραμπινάτη ανοησία ότι δουλειά του Τύπου είναι «να ελέγχει την εξουσία».

Αφενός επειδή ο έλεγχος αφορά την εξουσία των άλλων. Οπου κυβέρνησαν οι ορίτζιναλ αριστεροί ο έλεγχος της εξουσίας έγινε συνήθως δεκτός με σφαλιάρες.

Αφετέρου επειδή αν στη δημοκρατία τραβάς ζόρι με την εξουσία δεν γίνεσαι δημοσιογράφος. Γίνεσαι αντι-εξουσιαστής και πετάς «μολότοφ» στα Εξάρχεια.

Να το πούμε απλά. Η ελευθερία του Τύπου είναι το δικαίωμά του να δημοσιεύει ελεύθερα κι ανεμπόδιστα ό,τι ο ίδιος κρίνει άξιο να δημοσιευτεί με τον τρόπο που θέλει να το δημοσιεύσει.

Και γι’ αυτό ο Τύπος φέρει την ευθύνη της δημοσίευσης έναντι του κοινού και έναντι του νόμου.

Δεν ρωτάει δηλαδή ούτε τον εξάδελφο Τσίπρα, ούτε τον κυβερνητικό εκπρόσωπο, τι θέλουν να διαβάσουν και τι τους αρέσει να ακούν.

Κι αυτό (ελπίζω) ουδείς το αμφισβητεί.

Στη δημοκρατία μας έχουμε εφημερίδες, περιοδικά, διαδικτυακά site και ραδιόφωνα όλων των πιθανών ή απίθανων αποχρώσεων και πολλές τηλεοράσεις που καταγράφουν τις πιο διαφορετικές απόψεις.

Ετσι δουλεύει η δημοκρατία. Αλλοι για παράδειγμα θέλουν να φύγει ο Μητσοτάκης κι άλλοι να μην ξαναέλθει ο Τσίπρας. Καμία αντίρρηση, δύο εξίσου θεμιτές επιδιώξεις. Η καθεμία όμως κερδίζει τελικά την απήχηση που της αναγνωρίζει η κοινωνία.

Τι δεν έχουμε στη δημοκρατία; Δεν έχουμε μια επίσημη αλήθεια. Δεν έχουμε ένα υποχρεωτικό αφήγημα. Δεν έχουμε μια μοναδική εκδοχή των πραγμάτων.

Αλλά ένα σύνολο μέσων ενημέρωσης που το καθένα αποδίδει σε κάθε εκδοχή την αξία και τη σημασία που κατά την κρίση του δικαιούται. Τέλος παράστασης.

Δεν υπάρχει αμφιβολία βεβαίως ότι κάποιοι νοιάζονται για την ελευθερία του Τύπου στην Ελλάδα αφότου κατάλαβαν (άγνωστο πώς…) ότι απειλείται.

Διαβάζω λοιπόν ότι ένας περιφερειακός εκπρόσωπος για τα Βαλκάνια και αλλού των «Ρεπόρτερ Χωρίς Σύνορα» θα επισκεφθεί αυτές τις μέρες (ή μήπως επισκέφθηκε ήδη; Δεν μπορώ να τα ξέρω και όλα…) τη χώρα μας επειδή διαπιστώνει ότι «το δικαίωμα στην ενημέρωση στην Ελλάδα (…) έχει υποστεί τρομερές οπισθοδρομήσεις» (9/10).

Θα ανησυχούσα για τόσες οπισθοδρομήσεις που εμποδίζουν τη δουλειά μου, αν ο ίδιος «Ρεπόρτερ Χωρίς Σύνορα» δεν είχε ήδη δηλώσει ότι «νομίζω πως για τους δημοσιογράφους είναι εξαιρετικά δύσκολο να κάνουν τη δουλειά τους με τις συνθήκες που υπάρχουν στην Ελλάδα» (18/5).

Λογικό. Ακόμη περισσότερο που προηγουμένως είχε αποφανθεί ότι είναι «βούληση της κυβέρνησης η καταστολή της ελευθερίας του Τύπου στην Ελλάδα» («Η Αυγή», 8/5).

Μεταξύ μας δεν ξέρω πού τα βρήκε αυτά ο χωρίς σύνορα συνάδελφος, αλλά μου ακούγονται κάτι ανάμεσα σε Ηλιόπουλο (του ΣΥΡΙΖΑ) και την Ολλανδή με το κόκκινο καπέλο.

Κι επειδή εγώ προσωπικά αποκλείω την εξήγηση του χρηματισμού ή του μπάφου, τα αποδίδω στο δημοσιογραφικό ένστικτο από την προϋπηρεσία του σε μια σλοβακική εφημερίδα και στο διαδικτυακό site Euractiv.

Προφανώς ξέρει όσα δεν ξέρουμε εμείς αλλά μάλλον κατάλαβε όσα κανένας άλλος.

Μην ανησυχείτε όμως. Ο «αναλυτής κακόβουλου λογισμικού» Μπιλ Μάρτσακ μας ανέλυσε ότι «είναι απολύτως απαραίτητο για μια υγιή δημοκρατία η αντιπολίτευση και τα ΜΜΕ να είναι πραγματικά ελεύθερα από τις επιθυμίες της κυβέρνησης» («Εφ.Συν.», 8/10).

Ομολογώ πως ούτε που μου είχε περάσει από το μυαλό.

Και μη με ρωτήσετε τι δουλειά κάνει ένας «αναλυτής κακόβουλου λογισμικού», δεν ξέρω.

Αλλά υποψιάζομαι πως τα λογισμικά θα πρέπει να είναι κάτι σαν τον μπάφο. Αν ήταν μόνο καλόβουλα πώς θα έβγαζε ο αναλυτής το ψωμί του;