«Εμπαπέδες»

Από αναλυτές, ειδικούς με ή χωρίς εισαγωγικά, αρθρογράφους, σχολιογράφους και όλους τους σε

-άφους έχεις την απαίτηση να ξεπεράσουν το προφανές, το επίπεδο και να προσφέρουν μια διαφορετική οπτική γωνία των γεγονότων.

Δυστυχώς για μία ακόμα φορά έμειναν μετεξεταστέοι. Καταπιάστηκαν με το θέμα του Εμπαπέ και τις τάσεις φυγής του και το συμπέρασμα στο οποίο κατέληξαν όλα τα σχόλια και οι αναλύσεις λένε πως ο Γάλλος είναι κακομαθημένος.

Τι πρωτότυπο! Ας μου δείξουν έναν νέο 23 ετών που κερδίζει 130 εκατ. ευρώ τον χρόνο, που τον γνωρίζει όλος ο κόσμος, γεμίζει γήπεδα, γνωρίζει την αποθέωση, γίνεται πρωτοσέλιδο, έχει ως εξαπτέρυγα τον Μέσι και τον Νεϊμάρ και τον εκλιπαρεί ο πρόεδρος της χώρας του να μη φύγει στο εξωτερικό γιατί είναι πολύτιμος και αναντικατάστατος και δεν έχει καβαλήσει καλάμι. Δεν υπάρχει ούτε δείγμα. Πρώτοι αυτοί που τον χαρακτηρίζουν «κακομαθημένο» νιώθουν «Εμπαπέ» αν βγουν για δέκα λεπτά στο γυαλί και τους αναγνωρίσουν στον δρόμο, ή δουν τη φάτσα τους στο χαρτί. Πού να ήταν, δηλαδή, και πραγματικοί Εμπαπέ.

Στην ηλικία που είναι σήμερα ο Γάλλος, ο Μέσι έστελνε στον Γκουαρντιόλα τελεσίγραφα με sms «ή αυτός ή εγώ», αναφερόμενος στον Ιμπραΐμοβιτς, στον Βίγια και για όποιον ένιωθε ότι τον απειλεί. Ανοιγε προκλητικά τα αναψυκτικά μπροστά στον προπονητή του και απειλούσε συνεχώς πως θα αλλάξει ομάδα. Ακόμα και στην ωριμότητά του, εξασφάλισε συμβόλαιο άνω του μισού δισ. με τις γνωστές πιέσεις και στα ποδοσφαιρικά του γεράματα ζητούσε τον ουρανό με τ’ άστρα για να παραμείνει στην Μπάρτσα. Απείλησε με εκείνο το περίφημο burofax πως θα φύγει με ελευθέρας κι όταν δεν του έγιναν τα χατίρια και του έδειξαν την έξοδο έκλαιγε σαν «κακομαθημένο».

Ποιον να πρωτοθυμηθούμε ακόμα. Τον Κρόιφ, τον Μαραντόνα, τον Ιμπραΐμοβιτς, τον Τζορτζ Μπεστ, τον Μάριο Μπαλοτέλι. Και καλά αυτοί. Ηταν παικταράδες, διάσημοι, πλούσιοι. «Εμπαπέ» όμως νιώθουν και κάτι δικοί μας, που δεν μπορούν να ντριμπλάρουν καρέκλα και η φήμη τους έχει ακτίνα μερικών μέτρων.