Η καλή πορεία «φωτογραφίζει» τα λάθη του χθες!

Τρεις συνεχόμενες νίκες στη Σούπερ Λίγκα, η πρόσφατη με αντίπαλο τον Αρη στο «Κλ. Βικελίδης» «φωνάζει» πως σηματοδοτεί υποψηφιότητα για άμεση διεκδικήτρια του τίτλου, νέο γήπεδο, τα πάντα φαντάζουν πρίμα για την ΑΕΚ. Αλλωστε, οι έξι βαθμοί που χωρίζουν την ομάδα του Αλμέιδα από την κορυφή δεν είναι μεγάλη διαφορά, χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει πως πρόκειται για αμελητέα. Η ΑΕΚ, όμως, δείχνει ότι «θέλει και μπορεί» τούτη τη σεζόν να μείνει στη μάχη όσο το δυνατόν περισσότερο, ακόμη και έως το φινάλε της περιόδου.

Τι σήμαινε, αλήθεια, η υπέροχη εμφάνιση απέναντι στην ομάδα του Πάρντιου, ένα αξιόλογο σύνολο με ταλαντούχους άσους; Πολύ απλά είναι τα πράγματα, αν θέλουμε να τα δούμε με ψύχραιμο μάτι.

Η ΑΕΚ (απ)έδειξε ότι πολλά από όσα έκανε τα προηγούμενα χρόνια ήταν λάθος. Ιδού μια μικρή γεύση: ακόμη και όταν «επένδυσε» πέρυσι σε ξένο γκολκίπερ, δεν φρόντισε να τον καλύψει με έναν «άσο» επιπέδου και έμεινε με λύσεις που ακόμη και σήμερα κανείς δεν θέλει να θυμάται. Ας μην επανερχόμαστε. Τώρα που ο Στάνκοβιτς δεν μπόρεσε να παίξει, ο Αθανασιάδης έδειξε πόσο καλό του έκανε η σεζόν στη Σέριφ, η παρουσία στο Τσάμπιονς Λιγκ, η αυτοπεποίθηση που νιώθει. Διεκδικεί τη θέση επί ίσοις όροις! Ο Βίντα δίνει άλλη οντότητα στην άμυνα. Κοστίζει παραπάνω; Ακόμη κι έτσι να συμβαίνει, πού ήταν ο λίντερ της οπισθοφυλακής τα προηγούμενα χρόνια; Ποιος ο λόγος να μπαίνουν στοιχήματα και να ακούγονται οι ατζέντηδες που κοιτούν μόνο την τσέπη τους και όχι να γίνεται σοβαρό σκάουτινγκ για έναν ξένο-κολόνα; Ο Γκατσίνοβιτς ήταν στον ΠΑΟ και η ΑΕΚ επέλεξε να κάνει μια στοχευμένη κίνηση. Σταδιακά της βγαίνει και ο σέρβος χαφ μοιάζει με πολυεργαλείο στη γραμμή των μέσων – κάνει τα πάντα και ό,τι του ζητηθεί. Ο Μάνταλος, για να πάμε στον διεθνή χαφ, ήταν πηγή μιας απίστευτης εσωστρέφειας. Καλώς ή κακώς, ήταν αδύνατο κάποιος να μην το παρατηρήσει. Τώρα, εκκινεί από τον πάγκο και απαλλαγμένος από κάθε άγχος μπορεί να φανεί εξαιρετικά χρήσιμος και ενίοτε καθοριστικός. Αν μάλιστα αναλογιστεί ο οποιοσδήποτε ότι η ΑΕΚ στον πάγκο έχει ονόματα όπως ο Τσούμπερ, ο Γιόνσον, ο Αμραμπατ ή ο Σιντιμπέ, γίνεται αντιληπτή η πληθώρα των επιλογών. Και για το τέλος, κάτι εξίσου σημαντικό: ήλθε ο Αλμέιδα, όχι τοπ τεχνικός, αλλά τουλάχιστον εμπνέει αρκετούς και πείθει πως αγγίζει την ψυχοσύνθεση του κλαμπ. Οι προηγούμενοι, απλά «άχρωμοι και άγευστοι», επιλογές που δεν στάθηκαν και άφησαν πολλά ερωτήματα για τους λόγους που τους έφεραν στα Σπάτα. Και φυσικά επέμεναν εις μάτην σε αυτούς…