Εγκλημα και δημαγωγία

Είναι πολύ ψεύτικο και πολύ υποκριτικό αυτό που συμβαίνει από τη στιγμή που κυκλοφόρησε η είδηση ότι ένας τύπος 53 χρόνων κατηγορείται ότι βίαζε και εξέδιδε ένα δωδεκάχρονο κορίτσι, ένα παιδί. Δεν εννοώ ότι το σοκ και ο αποτροπιασμός που εκφράζεται από παντού είναι ψεύτικα συναισθήματα για τους πολλούς. Εννοώ όμως ότι ένα μέρος όσων δηλώνουν σοκαρισμένοι και ψάχνουν ενόχους στην κοινωνία, ζητώντας την παραδειγματική τιμωρία τους, δεν είναι απολύτως ειλικρινείς.

Αν ήταν όλοι ειλικρινείς, ο κατηγορούμενος ως βιαστής και μαστροπός θα ήταν μόνος του, κοινωνικό περιθώριο και αποσυνάγωγος. Αλλά δεν ήταν μόνος. Είχε δεκάδες, ίσως εκατοντάδες πελάτες που πλήρωναν για να βιάσουν με τη σειρά τους ένα δυστυχισμένο πλάσμα (έχουν αναφερθεί περί τις 100 περιπτώσεις ανθρώπων που ήρθαν σε επαφή με το παιδί και 230 που απάντησαν σε αγγελίες). Δεν υπάρχει περισσότερο αποτρόπαιη συμπεριφορά, πλην όμως είναι συμπεριφορά πολλών που ζουν ανάμεσά μας – αλλά κατά τα άλλα, κι αυτοί, αφού είναι λαός, μπορούν να αγανακτούν για πολλά κακά της κοινωνίας, ακόμα και για ανάλογα όσων και οι ίδιοι προκαλούν, καλυμμένοι πίσω από την κοινωνικότητα στην οποία συμμετέχουν, στο όνομα αξιών που καταπατούν.

Διαβάζω ότι ο κατηγορούμενος ήταν ήταν άνθρωπος της εκκλησίας, ότι ήταν συντηρητικών φρονημάτων και μέλος της ΝΔ, ή ότι έχει φωτογραφίες με πολιτευτές και με στελέχη του κυβερνώντος κόμματος. Εξαιτίας αυτής της ταυτότητας, μάλιστα, έχει ξεχυθεί η γνωστή φασίζουσα ηθικολογία με αριστερό πρόσωπο και με προέλευση τα κοινωνικά δίκτυα, που επιδιώκει την ταύτιση του κυβερνώντος κόμματος με βιαστές και παραβατικούς – λες και έχουν σημασία τα φρονήματα των καθαρμάτων, ή λες και όποιος έχει συναναστραφεί, χαιρετήσει ή συνυπάρξει σε ένα χώρο με καθάρματα πριν αποκαλυφθεί η έκνομη δραστηριότητά τους, ευθύνεται κι εκείνος για τη συμπεριφορά των καθαρμάτων. Στο παρελθόν, από πολιτικούς χώρους μακράν της Αριστεράς έγινε σοβαρή προσπάθεια να αποσυνδεθούν γονείς από την παραβατικότητα των παιδιών τους, με το σκεπτικό ότι δεν υπάρχει οικογενειακή ευθύνη. Τι κάνει σήμερα την Αριστερά να ανέχεται τόσο ανοίκειες στην κουλτούρα της στάσεις που αναζητούν πολιτική ευθύνη και ταυτότητα σε βιαστές;

Μίλησα για ψέμα και υποκρισία. Διαβάζω διάφορους που ζητούν θανατικές καταδίκες, εκτελέσεις χωρίς δίκες και τα συναφή. Και διαβάζω πύρινες αναρτήσεις στα κοινωνικά δίκτυα πολιτικών της αντιπολίτευσης. Θα υπενθυμίσω όμως ότι όταν, τον Νοέμβριο του 2021, η κυβέρνηση έφερε στη Βουλή τον νέο ποινικό κώδικα, ο οποίος αναθεωρούσε επί το αυστηρότερον αρκετές από τις διατάξεις του προηγούμενου ο οποίος είχε ψηφιστεί λίγο πριν από την ήττα του ΣΥΡΙΖΑ στις τελευταίες εκλογές, κανένα κόμμα πλην της ΝΔ δεν τον είχε ψηφίσει. Κανένα άλλο κόμμα δεν ψήφισε, π.χ., αδικήματα όπως ανθρωποκτονία, βιασμός, θανατηφόρος ληστεία να τιμωρούνται με ισόβια κάθειρξη ή την αυστηροποίηση ποινών για αδικήματα κατά της γενετήσιας ελευθερίας και οικονομικής εκμετάλλευσης της γενετήσιας ζωής που τελούνται σε βάρος ανηλίκων – το ΚΙΝΑΛ ψήφισε παρών και τα υπόλοιπα καταψήφισαν. Από το ΚΙΝΑΛ είχε διαφοροποιηθεί μόνο ο Ανδρέας Λοβέρδος, ο οποίος τότε είχε κάνει την εξής δήλωση: «Είναι δυνατόν να υπάρχουν βουλευτές που θα καταψηφίσουν τη ρύθμιση για τους βιασμούς ανηλίκων και παράλληλα θα βγαίνουν στις τηλεοράσεις με δάκρυα για όσα συμβαίνουν γύρω μας; Είναι ψεύτες αυτοί που θα το κάνουν».

Είναι τυπικοί δημαγωγοί. Το καταψήφισαν γιατί δεν τους ενδιαφέρει να λυθεί κανένα πρόβλημα. Το μόνο που τους νοιάζει είναι να δημαγωγούν για τα προβλήματα.