Μας εξωθούν οι Τούρκοι να πάμε στα 12 μίλια;

Με τη σκληρή ακαριαία αντίδραση των ΗΠΑ (της ΕΕ, μικρή αξία έχει), το νέο παράνομο σύμφωνο Αγκυρας – Τρίπολης έσκασε αμέσως στα χέρια των εμπνευστών του. Παρ’ όλ’ αυτά, λειτουργεί ως ένα νέο, πρόσθετο, έντονο πεδίο σύγκρουσης με την Τουρκία. Σημαίνει αυτό το σύμφωνο ότι έρχεται ένα τουρκικό τρυπάνι στα νότια της Κρήτης; Δεν το ξέρουμε ακόμα, αλλά πρέπει πλέον να θεωρούμε το ενδεχόμενο ως ουσιώδες, ακόμα και μετά το μεγαλοπρεπές δυτικό άδειασμα της Αγκυρας. Και, σε κάθε περίπτωση, η Τουρκία δείχνει σαν να θέλει να εξωθήσει την Ελλάδα προς την επέκταση στα 12 μίλια στην περιοχή όπου αναφέρεται το νέο άκυρο σύμφωνο. Κάτι που θα σημαίνει και την ενεργοποίηση του δικού τους casus belli εναντίον της Ελλάδας. Και μοιάζει έτσι, καθώς ασφαλώς γνωρίζουν ότι είναι πολύ δύσκολο η Ελλάδα να μείνει με σταυρωμένα τα χέρια.

Η Τουρκία διαμορφώνει εξελίξεις στις οποίες η Ελλάδα όλο και περισσότερο δεν μπορεί πια ούτε να διανοηθεί να μην αντιδράσει. Ομως, περιέργως πως (ή ίσως και ακριβώς γι’ αυτό…), τις προηγούμενες ημέρες, ενόψει της Πράγας, πρυτάνευσε μία βαθιά αντιφατική ελληνική στάση. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος δήλωνε ότι αν ο Πρωθυπουργός κληθεί σε συνάντηση με τον Ερντογάν «θα τη δει θετικά» και, με λίγα λόγια, θα πάει. Ομως τι σημαίνει αυτό το καινοφανές «αν μας καλέσουν, θα πάμε»; Κατάλαβε η κυβέρνηση την πραγματική σημασία του και τον τρόπο με τον οποίο κάτι τέτοιο εκλαμβάνεται στη διεθνή πολιτική; Είτε με είτε χωρίς συνάντηση – δεν είναι εκεί το θέμα, καθώς αυτή δεν αλλάζει τίποτα. Είναι περίπου αχαρακτήριστο ότι η Ελλάδα επέλεξε να παρακαλέσει δημοσίως (γιατί δυστυχώς αυτό έπραξε) για μια συνάντηση με τον τούρκο πρόεδρο. Η κυβέρνηση μιας χώρας καθημερινά απειλούμενης, έμπρακτα και ρητορικά, έσπευσε να δηλώσει την προθυμία της για μια συνάντηση που ουδείς από τους υβριστές και τους απειλούντες είχε προτείνει. Και, αμέσως μετά, έσκαγε η είδηση του νέου συμφώνου με τη Λιβύη. Ο εξευτελισμός, βαρύς. Μα πιο βαριά είναι η ανοησία αυτής της ενέργειας, εντελώς ανεξαρτήτως συνάντησης ή μη. Το μήνυμα που εξέπεμπε η Ελλάδα δεν ήταν δυστυχώς εκείνο χώρας που θέλει να διαφυλάξει το κύρος της και που πείθει ότι δεν θα επιτρέψει να απειλείται η κυριαρχία της.

Κάτι αντίστοιχο, αν και μακράν μικρότερης σημασίας, συνέβη στη Θεσσαλονίκη, όταν ο Πρωθυπουργός είπε ότι «μου είναι αδιανόητος ένας πόλεμος Ελλάδας – Τουρκίας». Τι νόημα είχε; Η Τουρκία απειλεί καθημερινά με πόλεμο σε όλα τα επίπεδα. Απειλεί ο πρόεδρος, απειλούν οι αρμόδιοι υπουργοί, απειλεί η στρατιωτική ηγεσία, απειλεί σχεδόν σύσσωμη η αντιπολίτευση και ο Τύπος της χώρας. Πώς λοιπόν για τον έλληνα Πρωθυπουργό ο πόλεμος είναι «αδιανόητος»; Για να συμβαίνει αυτό, ένας μόνο τρόπος υπάρχει: να υποχωρήσει κατά κράτος η Ελλάδα. Γιατί η Τουρκία έχει ξεκαθαρίσει αμέτρητες φορές ότι δεν πρόκειται να το πράξει. Και κάνει τα βήματα.

Ολα αυτά, που δεν είναι τα μόνα, βρίσκονται στον αντίποδα άλλων δηλώσεων της κυβέρνησης. Και πιστοποιούν ότι δεν έχει σταθερή και καθαρή πλεύση. Δεν γίνεται από τη μία να λες «οι ανιστόρητες ορέξεις που συντρίβονται στις κόκκινες γραμμές μας» και από την άλλη, την ίδια ώρα, να λες ότι θα πας αν σε καλέσουν, πριν σε καλέσουν! Η κυβέρνηση δεν είναι βέβαιη για τη στάση της, όταν η Τουρκία κραυγάζει ότι ετοιμάζει την τελική φάση των διεκδικήσεών της, κάτι που η Ελλάδα πρέπει να θεωρεί ως απολύτως δεδομένο και να προετοιμάζεται γι’ αυτό. Εκτός κι αν κάτι «υπόγειο» τρέχει με την Αγκυρα. Αν πρόκειται δηλαδή για κάποια νέα μυστική πρωθυπουργικοκεντρική προσπάθεια συμβιβασμού με την Τουρκία, όπως έγινε παλιά, μέσω Βερολίνου. Ισως ένας συμβιβασμός για τα 12 μίλια. Αν ναι, θα πρόκειται για βαρύ ολίσθημα. Που δεν έχει κανένα λόγο να επιχειρηθεί ιδίως σήμερα που ο διεθνής παράγοντας τοποθετείται πλέον για πρώτη φορά απόλυτα απέναντι στην Τουρκία. Και που, πάντως, νομοτελειακά θα αποτύχει, όπως τελικά έδειξε και η Πράγα: ο Ερντογάν όχι μόνον δεν εισάκουσε τις ελληνικές παρακλήσεις, αλλά, αντιθέτως, επιτέθηκε άγρια. Πρώτος…