Κάζο πενσάτο ή κάζο ατσιντέντε;

Σχεδόν ταυτόχρονα με το πατατράκ της Στρέλλας στη Λυρική, είχαμε κάτι σχεδόν παρόμοιο σε τηλεοπτικό διαγωνισμό για μοντέλα. Λέω να αρχίσω με το δεύτερο. Οπου μια παρέα ανθρώπων της μόδας απέκλεισε από το τελικό στάδιο επιλογής μια τρανς υποψήφια, οδηγώντας την σε κατάρρευση on camera. Τις προηγούμενες μέρες οι ίδιοι άνθρωποι είχαν φροντίσει να της φουσκώσουν τα μυαλά με ιαχές του τύπου «Είσαι θεάρα!», «Εσύ θ’ αλλάξεις την Ελλάδα!» κι άλλα τέτοια αμετροεπή, μολονότι η κοπέλα φαινόταν ότι δεν θα πάει μακριά, αλλά και τι έγινε; Συντομεύω. Δεν εκθέτεις σε υπερβολικές αναμονές ένα ευάλωτο άτομο μόνον και μόνον για να εξυπηρετήσεις μια αμφίβολη «diversity», όταν μάλιστα το βλέπεις ότι δεν θα μπορέσεις να του αποδώσεις τα υπεσχημένα. Του διαλύεις τον ψυχισμό.

Παράλληλα με τα εκ προμελέτης, υπάρχουν και τα εξ αμελείας. «Κάζο Πενσάτο ή Κάζο Ατσιντέντε;» – όπως θα έλεγε ο Ηλίας Λογοθέτης στη Βαβυλωνία του Δ. Βυζάντιου. Το κάζο πάντως ήταν εκκωφαντικό και fortissimo. Συνοψίζω. Εδωσαν πήραν οι δικαιωματιστές, τα κατάφεραν τελικά να οδηγήσουν προς ματαίωση τη νέα παραγωγή της Λυρικής που ήταν βασισμένη στην εκπληκτική «Στρέλλα» του εκπληκτικού Πάνου Κούτρα, επειδή ο πρώτος ρόλος δεν δόθηκε σε τρανς γυναίκα όπως απαιτεί το σενάριο. Και πώς να δοθεί δηλαδή; Υπάρχουν άραγε τρανς λυρικές πρωταγωνίστριες και δεν το ‘ξερε η Εναλλακτική σκηνή της Λυρικής; Πόσο εναλλακτικός μπορεί να είσαι για να μην υπολογίζεις καθόλου ενδεχόμενη τρύπα στο πρόγραμμά σου καθώς και την κακοφωνία που θα ξεσήκωνε κάτι τέτοιο – πράγμα εντελώς δυσανάλογο με τον καταστατικό σου ρόλο;

Ειλικρινά δεν νομίζω ότι το έργο του Πάνου Κούτρα θα πάθει τίποτα με τη ματαίωση ούτε κι ότι θα πέσει από τον ουρανό καμιά τρανς πριμαντόνα για να καλύψει τη στραβοτιμονιά των διαμαρτυρομένων. Κανένα κίνημα δεν έμαθε οδήγηση χωρίς να καβαλήσει πεζοδρόμιο. Η πιο αξιότιμη όμως εθνική μας σκηνή δεν επιτρέπεται να συλλογάται ερήμην των δεδομένων προτάσσοντας την όποια ατζέντα της. Οφείλει, ούτως ειπείν, να μην προετοιμάζει ήττες αποφεύγοντας, κατά το δυνατόν, την αμεριμνησία στον προγραμματισμό της. Οχι γιατί θα την κάνουμε ντα. Αλλά γιατί μας καίει και μας κόφτει να παραμείνει αξιότιμη. Τουλάχιστον αυτή.