Ο Αντι πριν από τον Γουόρχολ

Τολμηρά, πρώιμα, άγνωστα στους περισσότερους και εξαιρετικά σπάνια είναι τα δύο έργα που φέρνει σε δημοπρασία του ο οίκος Phillips επιχειρώντας να αποδείξει πως δικαίως διατηρεί μια από τις πρώτες θέσεις στον χώρο των δημοπρασιών έργων τέχνης.

Και μόνο η υπογραφή τους αρκεί για να στρέψει το βλέμμα των συλλεκτών πάνω τους: είναι εκείνη του Αντι Γουόρχολ. Οχι μόνο όμως εκείνων που πιθανόν επιδιώκουν να αποκτήσουν ένα έργο-τρόπαιο, αλλά και εκείνων που θα ήθελαν να έχουν στην κατοχή τους ένα έργο με ιδιαίτερη σημασία για την Ιστορία της Τέχνης και βεβαίως πολύτιμο για την κατανόηση των απαρχών της δουλειάς του κορυφαίου δημιουργού της ποπ αρτ.

Το πρώτο έργο φέρει τον τίτλο «Nosepicker I: Why Pick on Me (The Broad Gave My Face But I Can Pick My Own Nose)», και πιστεύεται ότι είναι η πρώτη αυτοπροσωπογραφία του καλλιτέχνη, στην οποία απεικονίζεται ξανθός και να σπρώχνει ένα δάχτυλο στη μύτη του. Φιλοτεχνήθηκε όταν δεν ήταν ο διάσημος Αντι Γουόρχολ αλλά ένας 20χρονος φοιτητής στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας Carnegie που ονομαζόταν Αντριου Γουόρχολα.

Η αυτοπροσωπογραφία που θα δημοπρατηθεί στις 15 Νοεμβρίου στη Νέα Υόρκη απορρίφθηκε από την ετήσια έκθεση της Ενωσης Καλλιτεχνών του Πίτσμπουργκ επειδή ήταν πολύ «προσβλητική» και προοιωνίζεται το επαναστατικό ύφος που θα υιοθετούσε. Είναι επίσης ένα από τα πρώτα παραδείγματα της τεχνικής «blotted-line» με την οποία πειραματίστηκε ο Γουόρχολ νωρίς στην καριέρα του υπό την επιρροή των συμμαθητών του Ben Shahn και Πάουλ Κλέε. Αυτή η βασική μέθοδος χαρακτικής θα μπορούσε να θεωρηθεί προάγγελος της μετέπειτα εμμονής του με τις μεταξοτυπίες.

Το δεύτερο έργο είναι και αυτό δημιουργία του 1948, είναι το «Living Room» και αποτελεί μια μελέτη που του ανατέθηκε ως φοιτητή με θέμα την αποτύπωση ενός φανταστικού ζωτικού χώρου που αφηγείται την ιστορία των κατοίκων του. Για τη συγκεκριμένη σύνθεση ο Γουόρχολ

βασίστηκε στο σαλόνι των γονιών του προσθέτοντας στοιχεία που επινόησε ο ίδιος.

Και τα δύο έργα ανήκουν στην οικογένεια του Γουόρχολ και «μεταφέρουν τις φιλοδοξίες του ως νεαρού φοιτητή τέχνης που ήθελε να γίνει καλός καλλιτέχνης» λέει ο ανιψιός του Αντι Γουόρχολ, Τζέιμ Γουόρχολα. «Πάντα λέω ότι πριν από το κουτάκι της σούπας Κάμπελ υπήρχε το Nosepicker».

Η εκτίμηση για την αυτοπροσωπογραφία  κυμαίνεται μεταξύ 250.000 και 450.000 δολαρίων και για το «Living Room» μεταξύ 300.000 και 500.000 δολαρίων.

Περιμένοντας ρεκόρ για τον Μοντριάν

Σε μια από τις πολύ δυνατές στιγμές του φθινοπώρου αναμένεται να εξελιχθεί η βραδιά της 14ης Νοεμβρίου, οπότε και ένα από τα λίγα έργα του Πιέτ Μοντριάν που κυκλοφορούν στην αγορά θα βγει στο σφυρί από τον οίκο Sotheby’s στη Νέα Υόρκη. Πρόκειται για τον πίνακα «Composition No II» (1930), στον οποίο κυριαρχεί το κόκκινο χρώμα. Η κατώτατη εκτίμηση έχει οριστεί στα 50 εκατ. δολάρια και δεν είναι λίγοι εκείνοι που πιστεύουν πως η τιμή του θα εκτοξευθεί σε τόσο μεγάλο ύψος ώστε θα αποτελέσει ρεκόρ για τον καλλιτέχνη. Συμπέρασμα όχι παράλογο αν αναλογιστεί κάποιος ότι η υψηλότερη τιμή που έχει πουληθεί έργο του ήταν το 2015 προς 50,6 εκατ. δολάρια. Ο πίνακας «Composition No II» πουλήθηκε τελευταία φορά σε δημοπρασία το 1983 και αγοράστηκε από ιαπωνική τράπεζα προς 2,2 εκατ. δολάρια και τότε αποτέλεσε ρεκόρ για τον καλλιτέχνη. Εκτοτε άλλαξε χέρια και τώρα προσφέρεται από ιδιώτη συλλέκτη.

Η ασιατική τέχνη ταξιδεύει στο Παρίσι

«Απόβαση» στο Παρίσι κάνει η εικαστική σκηνή της Ασίας μέσω της φουάρ Asia Now Paris που κατά την όγδοη διοργάνωσή της  θα παρουσιάσει 80 γκαλερί και 200 καλλιτέχνες από 63 χώρες σε έναν νέο χώρο, το ιστορικό νομισματοκοπείο του Παρισιού (φωτογραφία). Καταξιωμένοι αλλά και νέοι εικαστικοί από το δυτικό άκρο της Ασίας έως εκείνο που βρέχεται από τον Ειρηνικό θα συναντηθούν στην καρδιά της Ευρώπης για να της συστήσουν ένα διαφορετικό καλλιτεχνικό τοπίο από τις 20 έως τις 23 Οκτωβρίου υπό τη διεύθυνση της Αλεξάντρα Φέιν. Η συγκεκριμένη φουάρ συμπίπτει με τη μεγάλη έκθεση του Παρισιού, την Paris+, που διοργανώνεται από την Art Basel φέτος για πρώτη φορά εκτοπίζοντας την κουρασμένη Fiac και θα καταφέρει με αυτόν τον τρόπο να φέρει για ακόμα μία φορά την ασιατική τέχνη στην πόλη όπου για τέσσερις ημέρες θα χτυπά η καρδιά του εικαστικού κόσμου.